เจ.เค.โรว์ลิ่ง เป็นอีกหนึ่งนักเขียนคนดังที่ขึ้นชื่อว่าสังหารตัวละครตัวเองเป็นเบือ โดยเฉพาะในภาคสุดท้ายอย่างแฮร์รี่ พอตเตอร์กับเครื่องรางยมทูต บอกเลยว่ามีคนตายเพียบ ตายรัวๆ ตายยกแก็งค์ ตายจนพวกเราเสียน้ำตาไปเป็นลิตร

ครั้งหนึ่งโรว์ลิ่งเคยเผยว่า เธอจะฆ่าตัวละครรองที่ไม่เคยปรากฏออกมาในหนังสือเลยอย่าง “ฟลอเรียน ฟอร์เตสคิว” แต่เธอก็ไม่ได้ทำมันจนกระทั่งเขียนถึงเล่มสุดท้ายแล้วก็ตาม โดยโรว์ลิ่งได้เขียนถึงเรื่องนี้ลงบน Pottermore ไว้ว่า “เขาไม่ใช่พ่อมดตนแรกที่โวลเดอมอร์ฆ่าเพราะเขารู้มากเกินไป (หรือน้อยเกินไป) แต่เขาเป็นคนเดียวที่ฉันรู้สึกผิดเพราะมันเป็นความผิดของฉัน”

ไม่เพียงแค่นั้น ในวันครบรอบ 1 ปีสงครามฮอกวอตส์ เธอได้ออกมาแสดงความเสียใจที่ได้ฆ่าตัวละคร โดยเริ่มจากเฟร็ด วีสลี่ย์ก่อน ซึ่งโรว์ลิ่งยอมรับว่าการลงมือฆ่าเฟร็ดเป็นสิ่งที่แย่ที่สุดสำหรับเธอ 

 

ท็องส์และรีมัส ลูปิน
(via : Metro)

 

ต่อมาในปี 2016 โรว์ลิ่งก็ได้ออกมาแสดงความเสียใจกับรีมัส ลูปิน คนที่เธอตัดสินใจฆ่าแทนอาเธอร์ วีสลี่ย์ ซึ่งเธอก็ได้สารภาพว่าตอนแรกก็ไม่คิดจะฆ่าลูปินหรอก จนเธอได้เขียนภาคีนกฟินิกซ์นี่แหละ ความคิดเลยเปลี่ยน ดังนั้นถ้าอาเธอร์ยังมีชีวิต ลูปินก็ต้องตาย

สาเหตุหลักๆ เลยก็คือ โรว์ลิ่งคิดว่าอาเธอร์ วีสลี่ย์เป็นพ่อที่ดีมาก เผลอๆ อาจจะดีกว่าพ่อคนอื่นๆ ในซีรี่ส์แฮร์รี่ พอตเตอร์อีกด้วย ดังนั้นเธอจึงเลือกเก็บอาเธอร์เอาไว้ อย่างน้อยหลังสงครามจบ เด็กๆ ก็จะยังดีใจที่ไม่ได้เสียพ่อดีๆ ไป

 

 
เจ้าหน้าที่โคลสันจากหน่วย S.HI.E.L.D.
(via : Radiotimes)
 

และอีกคนที่ขึ้นชื่อว่าฆ่าตัวละครเป็นว่าเล่นเช่นกัน คงหนีไม่พ้นจอสส์ วีดอน นักเขียนบทภาพยนตร์ชื่อดัง เขาพูดถึงการตายของเจ้าหน้าที่โคลสัน (Agent Coulson) จากหน่วย S.H.I.E.L.D. ในภาพยนตร์เรื่อง The Avengers ไว้ว่า

“มีสิ่งหนึ่งที่คุณสามารถทำได้หลายครั้งและไม่มีอะไรที่จะเสี่ยง แต่มันก็เป็นเรื่องยากเพราะคุณอาศัยอยู่ในโลกซึ่งคุณไม่สามารถฆ่าทุกคนได้ มันไม่ใช่แค่ใน Marvel แต่ยังรวมไปถึงภาพยนตร์ยิ่งใหญ่อีกหลายเรื่อง และตอนนี้ผมก็พบว่าแม้ว่าตัวเองจะไม่ใช่คนกระหายเลือด แต่มันก็เป็นเรื่องธรรมดาที่จะบอกว่าเรากำลังสู้ศึกครั้งยิ่งใหญ่ การไม่สูญเสียอะไรเลยเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้”

สรุปง่ายๆ ก็คือ เมื่อเกิดสงคราม ยังไงก็ต้องเกิดการสูญเสียอยู่ดี ดังนั้นเมื่อถึงเขาจึงจำเป็นต้องฆ่าตัวละครแม้ไม่อยากทำก็ตามค่ะ

 

(via : Gospelherald)

 

ฆ่าเพราะเป็นแก่นเรื่อง

สำหรับนักเขียนบางคน การตายของตัวละครถือว่าเป็นการทำให้พล็อตนิยายเติบโตไปอีกขั้น เพราะมันช่วยให้นักเขียนได้ไอเดียใหม่ๆ ประมาณว่าถ้าเกิดอาการตัน ก็ฆ่าตัวละครทิ้งซะ เดี๋ยวไอเดียเจ๋งๆ จะผุดขึ้นมาเอง ตัวอย่างเช่น แซม เมนเดสรู้สึกตื่นเต้นที่ได้ฆ่า M (Judi Dench) ใน Skyfall เขาบอกว่ามันช่วยให้สร้างพล็อตใหม่ๆ ได้หลังจากที่ฆ่า M ไป

ขณะที่นิโคลัส เมเยอร์ ผู้กำกับภาพยนตร์ Star Trek: The Wrath of Khan ก็เห็นด้วยกับแนวคิดนี้เช่นกัน เขากล่าวว่า “เมื่อคุณตัดสินใจแล้วว่าคุณจะต้องให้สป็อคตาย คุณก็ต้องคิดว่าการตายของตัวละครตัวนี้มีผลต่อคนอื่นยังไง? ทำไมมันถึงมี?” และยังเสริมต่ออีกว่า “เอาจริงๆ นะ หลายคนก็เตือนผมเกี่ยวกับเรื่องที่จะฆ่าสป็อค บางคนพูดว่า ‘คุณไม่สามารถฆ่าเขาได้หรอก’ และผมก็พูดว่า ‘มั่นใจได้ แต่คำถามเดียวก็คือ คุณทำได้ดีหรือเปล่าเถอะ’ ”

ซึ่งการฆ่าสป็อคทำให้เมเยอร์ไปต่อได้ มันทำให้เขาเกิดไอเดียใหม่ๆ ที่ทำให้ Star Trek สามารถดำเนินเรื่องต่อไปได้นั่นเองค่ะ 

 

อืม... อ่านจบแล้วก็น่าคิดเหมือนกันนะคะ นักเขียนก็มีเหตุผลที่ทำให้เขาตัดสินใจฆ่าตัวละครนั่นแหละค่ะ บางคนถึงจุดอิ่มตัวในนิยายเรื่องนั้นจึงเลือกปิดฉากด้วยการฆ่า บางคนก็ฆ่าเพื่อแก้อาการตันของตัวเอง ส่วนพี่น้ำผึ้งฆ่าตัวละครของตัวเองเพราะจำเป็นต้องฆ่าเพื่อให้เรื่องดำเนินต่อไปได้ค่ะ แล้วน้องๆ ล่ะคะ ทำไมถึงฆ่าลูกรักของตัวเอง?