เสน่ห์ของนิยายแนวดราม่ามันอยู่ที่ความตราตรึง
ความเศร้าหมอง และความปรารถนาที่ไม่ได้รับการตอบสนอง 

สวัสดีค่ะชาวเด็กดีทุกคน หากสังเกตให้ดีจะเห็นว่านิยายที่มีตอนจบแบบ Bad Ending ในเว็บ Dek-D มีให้อ่านน้อยมาก นักอ่านและนักเขียนส่วนใหญ่ล้วนชอบนิยายที่มีตอนจบแบบ Bad Ending เมื่อเจอนิยายที่จบแบบไม่สมหวัง นักอ่านหลายคนจึงรู้สึกเหมือนถูกหลอก และผิดหวังกับนักเขียนเอามากๆ ทำให้นักเขียนหลายคนไม่กล้าเขียนนิยายที่จบแบบ Bad Ending เพราะกลัวจะได้รับความกดดันจากนักอ่าน จนหมดกำลังใจเขียนนิยายในท้ายที่สุด.. 

ทว่ามีนักเขียนสาวคนหนึ่ง เธอใช้นามปากกาว่า Neraida หรือนามปากกาเดิม a.the.na เขียนนิยายฝ่ากระแสคนอ่านด้วยการจบนิยายแบบดราม่าจนได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก เธอคือนักเขียนเจ้าของผลงานเรื่อง ช่วงชีวิตของฉันในบทของนางร้าย, หวั่นฝูหรง, ว่าด้วยเรื่องภรรยาผู้ถูกทอดทิ้งของตัวร้าย, ลู่เอิน และการเลี้ยงตัวร้ายให้เป็นบอสที่ดีไม่ใช่เรื่องง่าย! ทั้งหมดนี้เป็นเพียงส่วนหนึ่งของนิยายที่เธอเขียนเท่านั้น ยังมีอีกหลายเรื่องจากอีกนามปากกาลับที่เธอไม่ได้เปิดเผยตัวตน เชื่อว่าชาวเด็กดีต้องรู้จักและคุ้นเคยกับนิยายของเธอเป็นอย่างดี 

ในบทความนี้ พี่จึงชวนนักเขียนสาวมาพูดคุยเกี่ยวกับความเป็นมา และแนวทางการเขียนนิยายของเธอ ที่แม้จะฝ่ากระแสนักอ่านอย่างไร แต่ความปังของพล็อตและนิยายที่เธอเขียนพี่ให้สิบเต็มสิบเลยค่ะ มาค้นหาคำตอบกันดีกว่าว่าแท้จริงแล้วการที่เธอจบนิยายแบบ Bad Ending มีเบื้องลึกเบื้องหลังที่เป็นมากกว่าการหักหลังนักอ่านอย่างไรบ้าง มันเป็นแนวนิยายที่นักเขียนอยากถ่ายทอดมุมมองต่างๆ ผ่านความไม่สมหวัง หรือเป็นความชอบส่วนตัวที่อยากเขียนเล่าออกมา ไปรู้จักเธอกันเลยค่ะ 
 

 

สวัสดีค่ะ ชื่อหมวยค่ะ นามปากกา Neraida เจ้าของนิยายลู่เอิน , ช่วงชีวิตของฉันในบทนางร้าย และนิยายเรื่องอื่น ๆ อีกหลายเรื่องเลยค่ะ ตอนนี้เรียนอยู่ค่ะ เราเริ่มเขียนนิยายสัก 4 - 5 ปีได้ค่ะ ไม่นานเท่าไหร่ จุดเริ่มต้นมาจากความเครียด และความกดดันในชีวิตเลยมาเขียนระบายในงานเขียนค่ะ 
 

ไม่ยึดติดนามปากกา ไม่ต้องวิ่งตามความคาดหวังของใคร 

นามปากกา Neraida เป็นคำอ่าน มาจากคำว่า Νεράιδα ซึ่งเป็นภาษากรีก แปลว่านางฟ้าค่ะ หลายวันก่อนมีคนเรียกเราแบบนั้นแล้วเรารู้สึกชอบเลยนำมาใช้ค่ะ อีกอย่าง a.the.na / เอเดอะน่า คล้ายกับนามปากนักเขียนท่านหนึ่ง เราเลยเปลี่ยนค่ะ อันที่จริงไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ เพราะเราเปลี่ยนนามปากกาบ่อย ฮ่า! 

เรามีหลายนามปากกา เพราะตัวเราเองไม่ได้ยึดติดกับนามปากกาค่ะ เราเปลี่ยนตลอดตามความชอบในช่วงนั้นๆ อีกอย่างเรากังวลเกี่ยวกับความคาดหวังของนักอ่านค่ะ ถ้าเขาตามเราจากนามปากกา เขาต้องคาดหวังกับเราแน่ ๆ ว่ามันต้องดี บางครั้งเราไม่สามารถตอบสนองต่อความคาดหวังนั้นได้ เราไม่อยากรู้สึกเสียใจหรือผิดหวังกับตัวเองค่ะ แล้วเราชอบความรู้สึก "รักแรกพบ" ด้วย มันเหมือนว่าเรากับนักอ่านมาพบเจอกันเพราะความชอบในนิยาย นักอ่านไม่รู้ว่าเราเป็นใคร แล้วเราตกหลุมรักกันในงานเขียนนั้น ๆ มันเป็นความรู้สึกที่ดีมากเลยค่ะ 

ส่วนนามปากกาลับที่ยังไม่เปิดเผย - มีค่ะ เอาไว้เขียนนิยายกาว ๆ ฮ่า! มันคือเซฟโซนค่ะ เราสร้างขึ้นเพื่อให้อิสระกับตัวเอง มีพื้นที่ให้หายใจ ไม่ต้องวิ่งตามความคาดหวังของใครค่ะ ในอนาคตจะเปลี่ยนอีกไหม - อาจจะเปลี่ยนค่ะ ตามอารมณ์ประมาณนั้น เราเปลี่ยนบ่อยจนนักอ่านคร้านจะจำแล้ว ฮ่า!
 

รักพี่เสียดายน้อง ขอเขียนทั้งแฟนตาซีและจีนโบราณ

เราถนัดเขียนทั้งแฟนตาซี และจีนโบราณเลยค่ะ แต่ชอบแฟนตาซีมากกว่า นิยายเรื่องแรกที่เขียนจบเป็นงานในหมวดรักแฟนตาซีค่ะ ตอนจบ Bad Ending ผลตอบรับถือว่าดีสำหรับตัวเราในเวลานั้น รู้สึกดีใจมากตอนที่เขียนจบ เพราะใช้เวลาเขียนหลายปี อุปสรรคเยอะแต่ก็ลากจนจบ แม้ว่าจะมีข้อผิดพลาดพอสมควร สำหรับเรา นิยายแฟนตาซีจะมีอิสระมากกว่า ขณะที่จีนต้องอิงความจริงพอสมควร 
 

ชอบอ่านบทสนทนา แต่นิยายกลับเต็มไปด้วยบทบรรยาย

เราขอตอบในฐานะนักอ่านนะคะ เราชอบนิยายที่พาร์ทบทสนทนาเยอะมากกว่าค่ะ ถึงตัวเองจะเขียนบรรยายเยอะก็ตาม คงเพราะมันกระชับกว่าค่ะ ถ้าพาร์ทบรรยายมันยาว 3 - 4 หน้าติดกัน เราอาจจะหลับได้ค่ะ เว้นแต่ว่ามันจะเป็นเนื้อหาสำคัญจริง ๆ อันนี้คงตื่นเต้นมากกว่า 
 

"สุขนิยมในแบบของไรท์" คือนิยายที่จบแบบ Bad Ending 

แนวดราม่าคงเป็นตัวตนของเราไปแล้วค่ะ เราว่าเสน่ห์ของมันอยู่ที่ความตราตรึง ความเศร้าหมอง และความปรารถนาที่ไม่ได้รับการตอบสนองค่ะ นิยายเราจบ Bad Ending เยอะ คิดว่าน่าจะเป็นเพราะจุดเริ่มต้นในการเขียนนิยายของเรามาจากความเครียด อีกอย่างเราเขียนนิยายจากตอนจบค่ะ เราจะวางตอนจบไว้ก่อนแล้วค่อยสร้างตัวละครกับพล็อตเรื่องขึ้นมา

กระแสตอบรับก็มีทั้งดีและไม่ดีค่ะ บางคนไม่ชอบดราม่าหลงเข้ามาอ่านก็จะรู้สึกเหมือนโดนหลอก ถามว่ามีนักอ่านชอบไหม เราคิดว่าอยู่ที่เทคนิคการเล่าเรื่องค่ะ นิยายจบไม่ดีใช่ว่าจะไม่ติดท็อป อยู่ที่เนื้อเรื่องล้วน ๆ แต่เรื่องยอดขายก็เป็นธรรมดาตามการตลาดค่ะ

ถามว่าเราเขียนสุขนิยมได้ไหม? เราว่ามันโอเคนะคะ เราอ่านงานสุขนิยมกับจบไม่ดีสลับกันไปค่ะ แล้วเราว่าสุขนิยมของเรากับนักอ่านต่างกันนะคะ อันที่จริงเราเขียนสุขนิยมด้วยนะ แต่เป็น "สุขนิยมในแบบของไรท์" น่ะค่ะ
 

ค้นพบว่าโลกนักเขียนมันกว้าง จากนิยายเรื่อง "ลู่เอิน" 

นิยายที่เป็นตัวเรา - ตอนนี้คงเป็นนิยายเรื่อง "ยามโรยรา" ค่ะ แต่เรายังเขียนไม่จบนะคะ ยังไม่ได้เริ่มเขียนเลยฮ่า ๆ ส่วนนิยายที่ทำให้เราได้ค้นพบอะไรใหม่ๆ น่าจะเป็นนิยายเรื่อง "ลู่เอิน" ค่ะ เราเขียนถึงชีวิตของผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่ไม่มีความสามารถอะไรเป็นพิเศษ แต่เธอก็ยังสง่างามในแบบของเธอ อยากให้นักอ่านได้มุมมองใหม่ๆ ค่ะ แล้วเรื่องนี้เราสารภาพเลยว่า เราทุบพล็อตมาจากนิยายรักแฟนตาซีของเรา เนื่องจากตอนนั้นมีนักอ่านท้วงว่า งานของเราดาร์กเกินไป มันผิดหมวด เลยประชดย้ายมาหมวดอดีต ปัจจุบัน อนาคตค่ะ ลู่เอินทำให้เราค้นพบหลายเรื่อง เปิดโลกกว้างของนักเขียน การตีพิมพ์ เพื่อนฝูง และการล่าท็อปค่ะ รวมถึงเหล่านักอ่านที่เรารักด้วย
 

 

เขียนนิยายได้มากกว่าประสบการณ์

สำหรับเรานักเขียนคือผู้เล่าเรื่องค่ะ พรรณนาเรื่องราวออกมา สำคัญสุด ๆ เลยคือความอดทนค่ะ เพราะต้องแบกรับความกดดันหลายอย่าง เราได้ประสบการณ์จากการเขียนนิยายเยอะค่ะ มีทั้งช่วงที่ทุกข์และสุข ช่วงที่รู้สึกทุกข์เพราะงานเขียน เราพบจิตแพทย์แล้วก็กินยาค่ะ จากนั้นมันก็ค่อย ๆ คิดอะไรขึ้นมาได้ คำแนะนำของหมอเปลี่ยนมุมมองของเราหลายเรื่องเลยค่ะ ส่วนปัญหาอื่นๆ คิดว่าเราคาดหวังมากเกินไป เราแก้ปัญหาคือไม่คาดหวัง ลบแอปเด็กดีทิ้งทั้งหมด แล้วเข้าเว็บเพื่ออัปนิยายอย่างเดียวเลยค่ะ แล้วงานอดิเรกที่เราทำนอกจากเขียนนิยายแล้ว เราก็กินค่ะ เราชอบมะม่วงเบากับปูไข่ดองมาก! 

ก่อนจากกัน สำหรับใครที่เป็นนักเขียนอยู่ก็สู้ ๆ นะคะ การจะเป็นนักเขียนสำคัญเลยคือความอดทนนะคะ สู้นะ กอดค่ะ สำหรับนักอ่าน ขอบคุณนักอ่านทุกคนมากนะคะที่อยู่ด้วยกันมาตลอดรักทุกคนมากค่ะ ฝากติดตามผลงานและการอัปเดตนิยายของ Neraida ที่เพจ Νεράιδα / Neraida writer ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ 
 

เป็นยังไงกันบ้างคะกับที่มาความดราม่า และตอนจบแบบ Bad Ending พี่ชอบที่หมวยบอกมากๆ เลยค่ะ ว่าเสน่ห์ของนิยายดราม่า คือ ความปรารถนาที่ไม่ได้รับการตอบสนอง ความจริงแล้วการจบแบบไม่สมหวังมันค่อนข้างเป็นความจริงมากเกินไป นักอ่านที่ชอบอ่านนิยายต่างมีจุดประสงค์ในการอ่านที่ต่างกัน ซึ่งส่วนใหญ่ต้องการแสวงหาความสุข และอยู่ในโลกจินตนาการที่ในชีวิตจริงไม่ค่อยได้เจอ.. นับถือใจทั้งนักเขียนและนักอ่านที่ชอบนิยายแนวดราม่าและจบแบบไม่สมหวังมากๆ ที่สามารถรับเรื่องปวดตับได้ และสนุกไปกับมันอย่างมีความสุขจริงๆ พี่เชื่อว่านักอ่านและนักเขียนต่างมีแนวทางของตัวเอง ใครชอบแบบไหนอ่านแบบนั้น เคารพการตัดสินใจของนักเขียน และให้เกียรตินักอ่านที่ไม่ได้ชื่นชอบแนวทางเดียวกันด้วยนะคะ ^^

พี่แนนนี่เพน