เปิดใจอดีตทหาร
แต่งนิยายหาเงินรักษาหู
จากรายได้หลักสิบสู่หลักหมื่น!
The Chosen EP. 40 Bearboy2556
“ไปเป็นพี่เลี้ยงมังกร(หายนะ)ในต่างโลก” เป็นนิยายแฟนตาซีผลงานของ Bearboy2556 หรือ ‘บอย’ อดีตทหารหนุ่มวัย 26 ปี ที่มาเขียนนิยายตามฝัน หลังประสบอุบัติเหตุหูหนวกจนต้องออกจากราชการมาทำงานฟรีแลนซ์ ก่อนหน้านี้เขาแต่งนิยายมาแล้ว 2 ปีแต่ก็ยังไม่สบความสำเร็จ ลองผิดลองถูกจนในที่สุดก็เจอแนวนิยายที่ใช่ และมีรายได้มารักษาอาการหูหนวกได้ภายใน 1 เดือน!
‘บอย’ เล่าว่า เมื่อ 7 ปีก่อน เขาเป็นเพียงเด็กคนหนึ่งที่ชอบเล่นเกมและอ่านนิยายเป็นงานอดิเรก พออ่านเยอะเข้า เขาก็อยากแต่งนิยายของตัวเองขึ้นมาบ้าง ตอนนั้นเขายังเป็นนักเรียนทหารชั้นปีที่หนึ่งอยู่ ยังพอมีเวลาว่าง และมีโทรศัพท์อยู่เครื่องหนึ่งพอดี นั่นจึงเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เขาเขียนนิยายออนไลน์ลงบนเว็บ Dek-D
แต่หลังจากที่เขาแต่งนิยายไปได้เพียง 3 ปี ก็ต้องหยุดเขียนนิยายเพื่อไปเป็นทหาร จากนั้น 4 ปีต่อมา เขาก็ประสบอุบัติเหตุจนทำให้หูหนวกไปหนึ่งข้าง ทำให้ไม่สามารถทำงานได้ตามปกติ เขาเลยตัดสินใจออกจากราชการ และมองหางานอื่นๆ ทำ แต่ช่วงนั้นด้วยปัจจัยหลายๆ อย่างทำให้หางานทำได้ค่อนข้างยาก เขาเลยใช้เวลาว่างมาเขียนนิยายออนไลน์ และอยากจะลองจริงจังกับเส้นทางนักเขียนซึ่งเป็นเส้นทางแห่งความฝันในวัยเด็กดูอีกครั้ง
ทำให้ตลอด 2 ปีที่ผ่านมา บอยตั้งใจแต่งนิยายและศึกษางานเขียนมาเรื่อยๆ ลองผิดลองถูกจนมาเจอแนวนิยายที่ใช่ และเปลี่ยนรายได้จากการขายนิยายที่เคยได้เพียงหลักสิบต่อวันเปลี่ยนเป็นหลักพันต่อวันได้ จากที่บอยเคยวางแผนว่าจะต้องใช้เวลาอีกหลายเดือนกว่าจะมีค่ารักษาพยาบาลไปรักษาหู แต่กลายเป็นว่าเขาสามารถหาเงินมาจ่ายค่ารักษาได้ภายในระยะเวลาเพียง 1 เดือนเท่านั้น
ใครที่มีความฝันอยากเป็นนักเขียน หรือกำลังรู้สึกท้อแท้อยู่ ลองมาอ่านเรื่องราวของ Bearboy2556 นักเขียนสู้ชีวิตที่ไม่ยอมแพ้บนเส้นทางนักเขียนแห่งนี้กัน เชื่อว่าจะต้องมีเรื่องราวดีๆ ส่งต่อถึงนักเขียนทุกคนได้แน่นอน
เริ่มแต่งนิยายจากมือถือเครื่องเดียว
“จุดเริ่มต้นในการเป็นนักเขียนของผม เริ่มต้นเมื่อ 7 ปีที่แล้วครับ ผมเป็นคนหนึ่งที่ติดเกม แล้วก็ชอบอ่านการ์ตูน อ่านนิยาย และดูอนิเมะ ตามประสาคนทั่วๆ ไป ตอนนั้นผมรู้สึกอยากเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในนิยายเรื่องนั้นดู ผมก็เลยลองเขียนแบบที่ผมชอบดู ตอนนั้นผมยังเป็นนักเรียนทหารชั้นปีที่ 1 อยู่ครับ ยังไม่ค่อยมีอะไรทำ แล้วผมเองก็มีมือถือแค่เครื่องเดียว ก็เลยเริ่มเขียนนิยายจากจุดนั้นแหละครับ”
“ผมเขียนนิยายไปได้สามปีก็เริ่มทำงาน เลยต้องหยุดเป็นนักเขียนไปก่อน แล้วหลังจากที่ผมเป็นทหารมาได้สักระยะหนึ่งประมาณสี่ปี ผมก็ประสบอุบัติเหตุทำให้หูหนวกข้างหนึ่ง ก็เลยต้องลาออกจากการเป็นทหารแล้วก็ออกมาหางานทำแทนครับ แต่ตอนนั้นหางานทำแทบไม่ได้เลย เราก็เลยลองกลับมาเป็นนักเขียนที่ตัวเองเคยชอบดูครับ”
“ช่วงสองถึงสามปีมานี้ก็คือ ไม่ได้ทำอาชีพอื่นเลยครับ เพราะว่ามันหาไม่ได้จริงๆ ก็เลยต้องอาศัยความชอบของตัวเองมาเป็นตัวหาเงินให้ ตอนนั้นคือมาจากต้องการเงินจริงๆ แล้วก็เป็นค่ารักษาด้วยครับ ซึ่งผมก็ใช้เวลาตกสองปีเต็ม กว่าผมจะสามารถทำรายได้จากนิยาย จากวันแรกที่ทำได้วันละสิบบาท ตอนนี้ก็ทำรายได้หลักพันถึงสองพันบาทต่อวันครับ”
ลองผิดลองถูกมา 2 ปีกว่าจะปัง
“ก่อนที่ผมจะมาเขียนนิยายเรื่อง “ไปเป็นพี่เลี้ยงมังกร(หายนะ)ในต่างโลก” ผมเคยเขียนอีกเรื่องหนึ่งคือ “นินจาอวกาศในโลกจอมยุทธ์!!” เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่ผมเขียนโดยเน้นคนอ่าน แต่ตัวเองไม่ได้ชอบเขียนแบบนั้น ผมเป็นคนเขียนแนวแฟนตาซีก็จริง แต่ก็ไม่ได้ชอบแนวจีน พอผมมาเขียนเรื่องนี้ตามเทรนด์ ตามยุค แต่ตัวเองไม่ใช่นักเขียนแนวนั้น”
“พอเขียนไปได้สักพักหนึ่ง สุดท้ายผมก็ต้องหยุดเขียนไป เพราะว่าเราไม่ได้ชอบแนวนั้นครับ พอเราเริ่มเขียนปุ๊ปก็ติดขัดไปหมด มานั่งคิดใหม่ว่าอะไรที่เราชอบ เราสามารถปรับเปลี่ยนให้มันเข้ากับยุคสมัยที่คนอ่านชอบได้ไหม”
“ซึ่งจากที่ผมได้ลองผิดลองถูกมา มันก็ทำให้ผมได้รู้ว่าการเป็นนักเขียนเนี่ย หนึ่งเลย เราต้องรู้ก่อนว่า เราชอบเขียนแนวอะไร ให้เราเขียนแนวนั้น สิ่งที่สองก็คือ เราต้องรู้ว่า ในช่วงยุคสมัยนี้ คนอ่านเขาอยากอ่านนิยายแบบไหน เป็นแนวแฟนตาซี ตลก ดราม่า แนวอบอุ่นหัวใจ ครอบครัว หรือแนวจีน”
“สุดท้ายเลยเกิดมาเป็นนิยายเรื่องล่าสุดนี้ครับ “ไปเป็นพี่เลี้ยงมังกร(หายนะ)ในต่างโลก” ตอนที่ผมเริ่มเขียนได้สักพักหนึ่ง ก็มีคนเข้ามาคอมเมนต์ว่านิยายเรื่องนี้อ่านแล้วสบายๆ เราเลยคิดว่านักอ่านส่วนใหญ่ในยุคสมัยนี้น่าจะชอบการอ่านแบบสบายๆ ชิลๆ พอเริ่มเขียนไปได้สักพัก คนก็หลั่งไหลเข้ามาอ่านกันเยอะขึ้นเรื่อยๆ พอเราเห็นผลตอบรับ คอมเมนต์ของนักอ่านแต่ละคน เราก็รู้สึกว่ามีกำลังใจนะ เวลามีนักอ่านมาคอมเมนต์ มาพูดว่าเขาอินไปกับนิยายเรา เราก็เริ่มอยากที่จะเขียนต่อไป”
ขายนิยายหาเงินรักษาหูได้ใน 1 เดือน!
“นิยายเรื่องแรกที่ผมเริ่มขายเป็นการขายแบบแพ็กเกจครับ ถ้านับเป็นวันก็ได้ตกวันละ 10 บาท เผลอๆ บางทีก็ไม่ถึงด้วย ช่วงนั้นก็เหมือนเป็นค่าขนมเล็กๆ น้อยๆ ครับ ไม่ได้เยอะ”
“จนมาเริ่มเขียนเรื่อง ไปเป็นพี่เลี้ยงมังกร(หายนะ)ในต่างโลก ด้วยความที่เราชอบและเราหวังว่านักอ่านก็จะชอบแนวนี้กับเรา เราก็พยามปล่อยอ่านฟรีไปเรื่อยๆ พอผมเริ่มตั้งขายวันแรกก็ปรากฏว่าเกินกว่าที่ผมคิดไว้เลย วันแรกขายได้ 500 บาท ตอนนั้นก็คือภูมิใจมาก ผมคิดว่าถ้าเก็บแบบนี้อีกซักเดือนสองเดือนผมก็น่าจะพอมีตังค์ค่ารักษาแล้ว ทีนี้จากวันละ 500 ก็ขยับเป็น 600, 700, 800, 900 จนกระทั่งจุดพีคที่สุดของผมก็คือตกวันละ 2,500 บาท จากตอนแรกที่ผมวางแผนว่าผมอาจจะต้องใช้เวลาสองถึงสามเดือนกว่าจะมีค่ารักษาพยาบาลตรงนี้ กลับกลายเป็นว่าในเดือนนั้นผมสามารถรักษาได้เลย”
“นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายที่ผมสามารถจ่ายค่ารักษาพยาบาลได้โดยที่ไม่ต้องกังวลเรื่องอะไร และที่สำคัญผมสามารถที่จะช่วยเหลือทั้งครอบครัวได้ด้วย ต้องขอบคุณนักอ่านเด็กดีทุกคนด้วยที่สนับสนุนเราและพยายามอยากจะให้เราได้ในสิ่งที่เราต้องการ ต้องขอบคุณพวกเขามากจริงๆ นักอ่านทุกคนน่ารักครับ”
สั้นๆ ง่ายๆ ต้องไม่ยอมแพ้
“ตอนที่ผมหูหนวก ผมมองว่าไม่ได้เป็นอุปสรรคอะไรนะครับ เพราะว่าสุดท้ายแล้วการเขียนนิยายก็อาศัยจินตนาการของเราล้วนๆ เลย ขนาดบางคนที่เขาพิการทางสายตาเขาก็ยังสามารถเขียนนิยายได้เลย แล้วเราที่เป็นแค่เล็กน้อยเรายังมีมือ มีอะไรครบ ถ้าเขายังทำได้ ทำไมเราจะทำไม่ได้ มันอยู่ที่ใจรักทั้งนั้นเลยครับ ไม่ว่าคุณจะเป็นอะไร คุณก็ทำได้”
“เป้าหมายบนเส้นทางนักเขียนของผมตอนนี้ก็คือ ผมอยากจะเขียนนิยายไปเรื่อยๆ ในอนาคตผมเองก็หวังว่า ผมจะเป็นบุคคลประเภทที่เริ่มเขียนปุ๊บคนมาอ่านแน่นอน และนิยายเรื่องนั้นสามารถช่วยเหลือด้านการเงินของผม ครอบครัว ชีวิตของผมได้ และที่สำคัญก็คือ มันช่วยทำให้จิตใจของผมมีความสุขกับสิ่งที่เรารักได้ นั่นแหละครับคือสิ่งที่ผมต้องการ”
จากเรื่องราวของ “บอย” นักเขียนหนุ่มที่ชีวิตพลิกผัน จนสุดท้ายก็วิ่งตามฝันได้สำเร็จ ถือเป็นเรื่องราวและแรงบันดาลใจดีๆ ที่อยากส่งต่อถึงนักอยากเขียนทุกคนมากๆ เพราะกว่าที่เขาจะประสบความสำเร็จได้นั้น เส้นทางนักเขียนของเขาก็ผ่านความยากลำบากมาไม่น้อย
ในตอนที่ยังเด็ก บอยเริ่มต้นเขียนนิยายเป็นงานอดิเรก เขาเคยขายนิยายได้หลักสิบบาท แต่ก็ไม่ได้สนใจมาก ถือเป็นค่าขนมเล็กๆ น้อยๆ กระทั่งวันหนึ่งที่เขาหวนกลับมาเขียนนิยายจริงจัง เพราะจำเป็นต้องหาเงินมารักษาหู เขาก็ใช้เวลากว่าสองปีทุ่มเทให้กับเส้นทางนักเขียน และได้เรียนรู้อะไรต่างๆ มากมาย ไม่ว่าจะเป็นการหานิยายแนวที่ใช่กับตัวเอง แนวที่คนอ่านชอบ แนวที่ตลาดต้องการ เขาได้เขียนนิยายตามใจตัวเอง ตามใจคนอ่าน ลองผิดลองถูกมาแล้วหลายเรื่อง กว่าจะมีวันนี้ วันที่ได้แต่งนิยายแนวที่ใช่ และมีรายได้มารักษาหูตามที่หวัง
หากนักอยากเขียนคนไหนกำลังท้อแท้บนเส้นทางนักเขียนแห่งนี้ ก็อยากให้เรื่องราวของนักเขียนหนุ่มคนนี้เป็นอีกหนึ่งกำลังใจดีๆ ให้เราพยายามกันต่อไปนะคะ เชื่อว่าทุกคนจะต้องประสบความสำเร็จตามที่ฝันไว้ได้แน่นอนค่ะ ^^
เริ่มเขียนนิยายพี่แนนนี่เพน
อ่านผลงานของ Bearboy2556
2 ความคิดเห็น
เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ ๆ
เก่งมากๆๆ ไอดอลเลยค่ะ