เรื่องเล่าเขาชนไก่ : ตอนที่ 5 ดินแดนนี้มีแต่ "เสียว"..

พเจอกันใหม่...เมื่อชาติต้องการ...พ

          ประโยคสั้นๆ ด้านบนนี้...น้องๆเชื่อไหมครับ...มันเคยทำให้ พี่ลาเต้ และเพื่อนๆ รด. ทุกคนต้องเสียน้ำตาลูกผู้ชายมาแล้ว... “เจอกันใหม่...เมื่อชาติต้องการ...” พี่ลาเต้ สัญญาเลยว่าจะไม่ลืมจริงๆ...สำหรับประโยคนี้...

          อีกอย่างหนึ่งที่ พี่ลาเต้ ก็ไม่สามารถลืมได้เลยนั้นก็คือ...กำลังใจจากน้องๆชาว Dek-D ทุกคน...ที่ส่งมาให้อยู่บ่อยๆ...เห็นได้จากบทความเรื่องเล่าเขาชนไก่ เรื่องนี้...ที่แต่ละตอนจะได้รับความสนใจจากน้องๆจนมียอดเข้าชมมากมายหลายพันคนต่อวัน...นี่ยังไม่รวมถึงความคิดเห็นที่น้องๆเข้ามาโพสอีกหลายร้อยความเห็นนะครับ...แหม...พูดแล้วปลื้มจริงๆครับ...

          แต่งานเลี้ยงก็ย่อมมีวันเลิกลา...เพราะวันนี้ เรื่องเล่าเขาชนไก่ ก็ได้เดินมามาถึงตอนสุดท้ายของกันแล้ว...แต่รับรองว่าความสนุก ความมันส์ น่าค้นหา ยังอยู่ครบถ้วนทุกประการอย่างแน่นอน...ว่าไปแล้วก็อย่าให้เสียเวลา...ไปลุยต่อกันเลย...ซึ่งวันนี้เสนอตอน เรื่องเสียวๆ บนเขาชนไก่ คร๊าบ...

พเสียว สันหลังพ

          เสียวแรก พี่ลาเต้ คงต้องยกให้การกระโดดหอ ซึ่ง รด. ปี 3 ทุกคนจะต้องผ่านด่านนี้...ความสูงของหอนั้นประมาณ 34 ฟุตไม่ขาด ไม่เกิน ดูผิวเผินอาจจะไม่มีอะไร...แต่หากใครได้ขึ้นไปแล้ว...ก็จะรู้เลยว่า...มีอะไรหลายอย่างมากๆ...เช่น มีการสั่นสะเทือนบริเวณส่วนขา และแขน คล้ายๆอาการสั่น หรือรู้สึกปวดปัสสาวะจนเกือบจะอั้นไหวไม่ได้...หรือที่ภาษาชาวบ้านเรียกกันว่า ฉี่แตก ...ซึ่งการกระโดดนี้ผู้ที่ผ่านการทดสอบก็จะได้รับปีกมาประดับยศเพื่อเชิดชูเกียรติครับ...เท่ห์ซะไม่มี...แต่น้องๆรู้ไหมว่าเบื้องหลังความเท่ห์นั้นก็มีวีรกรรมความฮา ที่ซ่อนไว้ให้ได้อมยิ้มกันด้วยครับ...หากไม่เชื่อหละก็...งั้นมาฟังกันเลย...

 

 

          “วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการฝึกครับ...โปรแกรมสุดท้ายที่จะต้องทดสอบนั้นก็คือการกระโดดหอ 34 ฟุต เหล่าบรรดา รด. ก็ตื่นเต้นกันยกใหญ่...แหม...จะไม่ให้ตื่นเต้นได้ยังไงหละ...เพราะนี่เป็นการโดดหอครั้งแรกของหลายๆคน...ซึ่งที่ผ่านมาเน้นการโดดเรียนซะส่วนใหญ่...555...พอถึงเวลาครูฝึกก็เรียนมาฟังกติกา และข้อปฏิบัติ ซึ่งต้องใจฟังอย่างมากๆ เพราะหากพลาดมาหมายถึงชีวิตเราเลยนะครับ...เมื่อ รด. ทุกคนรับทราบแล้ว...ครูฝึกก็ปล่อยให้ขึ้นไปยังหอทีละคน...โดยเน้นย้ำว่าขณะเดินขึ้น และระหว่างที่โดดลงมานั้น ต้องร้อง เอี้ย เอี้ย เอี้ย อยู่เสมอ...ซึ่ง พี่ลาเต้ เพิ่งมารู้ว่าที่ครูฝึกให้ร้องนั้น เพราะป้องกัน การช็อค ของ รด. ซึ่งที่ผ่านมาบางคนขึ้นไปแล้ว เกิดกลัวความสูง ก็เป็นลมสลบไปเลยก็มี...ซึ่งการร้องแบบนี้จะช่วยให้สร้างกำลังใจ และปรับให้ร่างกายหึกเหิมมากขึ้น...”

          “และแล้วความฮา ก็เกิดขึ้น เมื่อเพื่อน พี่ลาเต้ คนหนึ่งได้ขึ้นไปเตรียมพร้อมเพื่อกระโดดหอ...ซึ่งด้วยความที่เป็น รด.ที่หล่อ และค่อนข้างสำอางไปนิด...ครูฝึกก็เลยแกล้งซะ...ตอนนั้นภาพที่ พี่ลาเต้ เห็นคือเพื่อนชายคนนี้ อยู่ชุดเตรียมพร้อมยืนอยู่บนหอ แต่ไม่ยอมกระโดดลงมาซักที...ครูฝึกก็นับหลายรอบ แต่มันก็ไม่ยอมกระโดด ผมสุดท้ายครูฝึกก็แกล้งบอกให้มันยืนหันหลังเพื่อหันไปดูเพื่อนๆด้านล่าง...ขณะนั้นได้ที 2 เท้าของครูฝึกก็ประสานมาที่ก้นของมัน พร้อมกับถีบมันลงไป...แค่นั้นยังไม่พอขณะที่ตัวมันกำลังหลุดออกจากหอนั้น...ครูฝึกก็ดันพูดออกมาอีกว่า...“เฮ้ย...เชือกขาด”...เท่านั้นแหละ...ความฮาก็บังเกิดขึ้นอย่างเป็นทางการ...เพราะมีน้ำใสๆไหลเป็นทางยาวออกมาจากเป้ากางเกงมัน...แสดงให้รู้ทันทีว่า ไอ้เพื่อนคนนี้ “ฉี่แตก” ...แค่นั้นไม่พอ...ปกติแล้วการโดดหอ ก็จะมีเพื่อนที่โดดเสร็จแล้วมารอรับ รอจับตัวเราอยู่ด้านล่าง เพื่อป้องกันเหตุฉุกเฉิน...ซึ่งในรอบนั้นเหล่าเพื่อนๆที่มารอรับกลุ่มนี้หละครับ...ได้รับน้ำมนต์ใสๆ สีเหลือง จากเป้ากางเกงเพื่อนพี่ลาเต้ ใส่หัวทุกคนเลย...จำได้เลยว่าความฮานี้ ไม่ใช่แค่เหล่า รด. ที่ฮา...ครูฝึกยังอดไม่ไหวลงไปนอนหัวเราะกลิ้งเลยหละครับ...”

พเสียว ไม่มีคำบรรยายพ

          อีกเสียวหนึ่งที่จะไม่พูดถึงก็คงจะไม่ได้...555...นั่นคือเรื่องของอาการหื่นกระหายในดินแดนชายล้วนแห่งนี้...ซึ่ง พี่ลาเต้ จะบอกว่าหากใครที่ติดแฟน หรือขาดแฟนไม่ได้แล้วหละก็ ประมาณว่าขาดเธอแทบขาดใจ ก็ขอแนะนำว่าให้ หารูปสักใบของเธอพกติดไปด้วย จะสร้างกำลังใจให้อย่างดี และที่สำคัญพอไปอยู่ที่นั่น..เราจะรักและคิดถึงเขามากขึ้นเลยหละครับ...(ว่าแล้วหากน้องๆผู้หญิงคนไหน อยากให้แฟนรัก แฟนหลง ก็หารูปตัวเองใบเล็กๆสักใบให้แฟนติดไปเขาชนไก่ด้วยนะครับ...รับรองได้ผลชัวร์...)

 

 

          ซึ่งก็เป็นที่ทราบกันดีนะครับว่า เขาชนไก่ นั้นเป็นดินแดนแห่งความแห้งแล้ง ความเหนื่อยยาก ความลำบาก และความอดทน และที่สำคัญก็คือเป็นดินแดนที่ส่วนใหญ่มีแต่ผู้ชาย เพราะไม่ว่าจะมองซ้าย มองขวา มองหน้า มองหลัง ล้วนมีแต่สุภาพบุรุษ หาได้เจอเหล่าสุภาพสตรีโฉมงามไม่...น้องๆคิดดูซิครับ ฝึกมาเหนื่อยทั้งคืน ตากแดดมาร้อนทั้งวัน หากได้เจอใบหน้าอันสดใส ชวนมอง พร้อมรอยยิ้มของสาวๆสวยๆแล้วหละก็ จะช่วยลดอาการเหนื่อยล้าจากการฝึกได้ขนาดไหน...อิอิ...แต่ในความเป็นจริงแล้ว ใบหน้าสวยๆ สดใสอย่างนั้นมันไม่มีนะซิครับ...ไอ้วันแรกไม่เท่าไหร่หรอก พอนานๆเข้าเริ่มสาหัส...โดยสาหัสถึงขนาดที่ว่า เห็นควายตัวเมียเดินมา ยังมองว่าควายตัวนั้น “สวย”...น้องๆที่อ่านอยู่อย่าเพิ่งขำนะครับ เพราะ พี่ลาเต้ จะบอกว่ามันเป็นเหมือนกันทุกคนแม้แต่ พี่ลาเต้ ก็ยอมรับว่ามองควายตัวนั้นสวยจริงๆ...555...

          แต่ที่เล่ามาทั้งหมดจะบอกว่าเขาชนไก่นั้นไม่มีผู้หญิงนั้นก็ไม่เชิงนะครับ...เพราะยังมีอีกหลายๆคนที่ถึงแม้ร่างกายจะไม่เป็นหญิง แต่จิตใจผู้หญิงนั้นสู้ตายเต็มที่...ซึ่งบอกแค่นี้ก็คงจะรู้แล้วนะครับว่า พวกเขาคือเหล่า พรางชมพู นั่นเองซึ่งพวกเขาเหล่านี้แหละครับจะมาสร้างสีสัน ความสนุกสนาน เฮฮาให้ค่ายได้ไม่น้อยเลยหละครับ...ซึ่งก็มีหลายคนที่แอบมาทำหน้าที่ หน่วยให้ความสุขยามฉุกเฉินกันด้วย...ว่าแล้วอาจจะไม่เห็นภาพไปฟังจากประสบการณ์เรื่องนี้กันเลยครับ...

          “การไปค่ายเขาชนไก่นั้น...จะมีอยู่วันหนึ่งที่เหล่าบรรดา รด. จะต้องทำอาหารกินเอง...แต่สำหรับหมู่ของ พี่ลาเต้ นั้นสบายๆหายห่วง เพราะมีเพื่อนพรางชมพูอยู่คนหนึ่ง...เธอทำอาหารได้เก่งมากๆ...พวกพี่แทบไม่ต้องทำอะไรเลย...หาฝืน จุดไฟเสร็จ ก็นั่งดูเพื่อนคนนี้ทำ...และด้วยคุณสมบัติดุจหญิงงาม ประกอบกับหน้าตาที่ออกแนวน่ารักๆ ขาวๆ ตี๋ๆ ตุ้งติ้งหน่อยๆ ของเพื่อน พรางชมพู คนนี้ก็เลยเป็นที่ถูกอก ถูกใจของเพื่อนๆในหมู่หลายๆคน...อีกทั้งเพื่อนพรางชมพูคนนี้ ก็เอาอก เอาใจ ทีเล่น ทีจริงซะด้วย...แหม...เล่นอย่างนี้มีหรือจะรอด...”

 

 

          “จำได้เลยว่ามีอยู่คืนหนึ่ง พี่ลาเต้ เห็นเพื่อนพรางชมพูคนนี้ ตอนหัวค่ำเข้านอนที่เต็นท์หนึ่ง  พอกลางดึกก็ไปเห็นแว๊บๆอยู่ที่อีกเต็นท์หนึ่ง แต่พอตื่นก็เห็นไปตื่นอยู่ที่อีกเต็นท์หนึ่ง...มันหมายความว่าไงครับเนี่ย...555...แต่ที่แน่ๆ...พี่ลาเต้ รู้ได้เลยว่าเพื่อนพรางชมพูคนนี้เป็นที่รักของเพื่อนๆทุกคนเลยหละครับ...เพราะไม่ว่าการฝึกจะเหนื่อย จะโหด จะร้อนแรงขนาดไหน ก็มีเพื่อนๆกลุ่มพรางชมพูเหล่านี้แหละครับ ที่คอยสร้างรอยยิ้ม ลดความเครียด และแจกจ่ายความสุขให้เพื่อน รด.อย่างไม่ขาดสาย...สมแล้วแหละครับ...ที่หลายๆคนขนาดนามให้พวกเขาว่า “หน่วยให้ความสุขยามฉุกเฉิน”...”

พเสียว กลัวได้เป็นทหารพ

          น้องๆที่อยากจะเรียน รด. หรือ รักษาดินแดนนั้น...ง่ายเพียงนิดเดียว...เอาง่ายๆก็คือ รด.จะมีเรียนทั้งหมด 5 ปี คนที่จะเรียนได้จะต้องมีอายุ 16 ปีขึ้นไป หรือช่วงประมาณ ม.4 นั่นเอง...

          โดยปกติแล้ว พอขึ้น ม.4 อาจารย์ที่โรงเรียนเขาก็จะประกาศรับสมัครนักเรียนที่สนใจเข้าเรียนนะครับ...เราก็เตรียมหลักฐานไปสมัครได้เลย...แต่การเป็น รด. นั้นใช่ว่าแค่มีหลักฐานก็จะเรียนได้...เพราะเขาจะมีการทดสอบสมถภาพทางร่างกายด้วย...ซึ่งก็จะมี วิ่งประมาณ 800 เมตร ยึดพื้น 21 ครั้งจับเวลา และก็ซิทอัพ 34 ครั้งจับเวลา ซึ่งหากเตรียมฟิตร่างกายไปให้พร้อม...ก็สบายมากครับ...

 

 

          การเรียน รด.นั้นเรียนได้ทั้งผู้ชาย และผู้หญิงนะครับ...โดยส่วนใหญ่มักจะเรียนกันแค่ 3 ปี...แต่ก็มีหลายคนที่ตั้งใจเรียนถึง 5 ปี...โดยผู้ที่เรียนจบ 5 ปีนั้นจะได้อะไรกลับมาที่คุ้มค่ามากๆครับ...โดยเฉพาะการเข้าค่ายเขาชนไก่ ที่ต้องบอกว่าเป็นช่วงเวลาที่คงหาจากที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว...ซึ่งนอกจากประสบการณ์ชีวิตที่จะได้รับอย่างเต็มเปี่ยมแล้ว เวลาเราจบมหาวิทยาลัย วันที่เข้ารับพระราชทานปริญญาบัตร เราก็จะได้ใส่เครื่องแบบสีขาวของทหารอีกด้วย ซึ่งต่างจากคนที่ไม่ได้เรียนที่ต้องใส่สูทสีดำธรรรดา นอกจากนั้นคนที่จบปี 5 ยังได้ยศ ว่าที่ร้อยตรี มาแทนคำนำหน้าว่า นาย หรือ นางสาวอีกด้วยนะครับ...ซึ่งแต่ละปีเขาก็จะมีพิธีประดับยศให้ด้วย...ซึ่งวันนั้นคงเป็นวันที่พ่อแม่ยิ้มไม่หุบเลยหละคร๊าบ...

          เอาหละครับน้องๆ เป็นอย่างไรกันบ้างเอ่ย...กับ 5 ตอนเต็มๆกับบทความเรื่องเล่าเขาชนไก่...พี่ลาเต้ หวังว่าคงสร้างความสนุกสนาน รวมถึงสร้างความพร้อมความมั่นใจให้กับน้องๆที่จะไปเขาชนไก่ได้เป็นอย่างดีนะครับ...สุดท้ายนี้ พี่ลาเต้ ก็ขอขอบคุณน้องๆทุกคนที่ติดตาม หากใครอยากที่จะคุยกับ พี่ลาเต้ เพิ่มเติมก็แอด Msn มาได้ที่ latae@dek-d.com นะครับ...สุดท้ายนี้...เจอกันใหม่...เมื่อชาติต้องการครับ...

พอ่านประสบการณ์ เรื่องเล่าเขาชนไก่ ในตอนต่างๆ พคลิกที่นี่พ