กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นอบอวลไปทั่วบริเวณบ้าน ทำให้ฉันอดไม่ได้ที่จะสูดดมมันเบาๆด้วยความเคยชิน ที่มีกลิ่นกาแฟแบบนี้ไม่ใช่อะไรหรอกนะ คือบ้านฉันเป็นร้านกาแฟเล็กๆที่อยู่เกือบจะสุดแถบชานเมืองพระนคร (ศัพท์ช่างโบร๊าณโบราณอะไรเยี่ยงนี้ =_=) แถมยังเป็นร้านกาแฟชื่อดังในย่านนี้เลยแหละ

ในเช้าวันหยุด วันที่เหมาะแก่การพักผ่อน ฉันลงมานั่งเล่นชิวๆในร้านของตัวเองซึ่งมีแม่ของฉันบริหารจัดการอยู่ (ศัพท์เวอร์มาก จริงๆเป็นแค่ร้านเล็กๆ) ในขณะที่ฉันกำลังอ่านนิตยสารแฟชั่นอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น หน้าจอโชว์คำว่า “darling” เบอร์โทรที่แสนคุ้นเคย เขาคือแฟนหนุ่มสุดหล่อลูกครึ่งออสเตรเลียของฉันเอง >///< ฉันรีบกดรับสายทันที

“ฮัลโหล คิดถึงฮันนี่หรอคะ ถึงโทรมาแต่เช้าเลย” ฉันกรอกเสียงลงไปอย่างอ่อนหวาน ฮันนี่ นี่แทนตัวฉันเอง น่ารักมั๊ยล้าาาา (เน่ามากกกกก -_-)

(“อราบิก้า ฟังผมนะ”) น้ำเสียงตอบกลับมาอย่างเย็นชา อราบิก้า นี่ไม่ใช่แฟนฉันเรียกเมล็ดกาแฟที่ไหนหรอกนะ มันคือชื่อฉันเอง โฮะๆ สงสัยละสิว่าทำไม ผู้หญิงหน้าสวยอย่างฉัน ถึงได้ชื่อประหลาดแบบนี้ เป็นเพราะแม่ฉันชอบกาแฟมาก บรรดาลูกๆท่านจึงชื่อเปรียบเสมือนเมล็ดกาแฟสายพันธุ์ดีเลิศประเสริฐศรีมณีเด้งนั่นเอง =_=;; น้องสาวฉันอีกคนชื่อ ‘โรบัสต้า’ โอเค จบนะ!

“ว่าไงคะที่รัก มีเรื่องเครียดอะไรรึป่าว บอกฮันนี่ได้น้าาาา” ถ้าปีเตอร์ได้เห็นมัน เขาจะรู้ว่าตาฉันเป็นประกายขนาดไหน *O*

(“เราเลิกกันเถอะ”)

!!

‘เราเลิกกันเถอะ’ ‘เราเลิกกันเถอะ’

นี่แฟนฉันอำใช่มั้ย หรือว่าวันนี้เป็นวันโกหก ฉันรีบเปิดปฏิทินดูทันที ’2 DEC’ แต่ วันที่มันไม่ได้ใกล้เคียงกันเลย หรือว่าเมื่อกี้ฉันหูฝาดหูเพี้ยน สติแตกไปแล้ว เลยได้ยินอะไรที่อัปมงคลไปซักหน่อย -O-!!

“อะไรนะคะปีเตอร์ ล้อฮันนี่เล่นอ่ะดิ”

(“ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะ ฉันพูดจริง..”) เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะย้ำคำสุดท้ายให้ฉันฟัง (“เราเลิกกันเถอะ”)

“ทะ..ทำไมค..คะ ฮันนี่ไม่ดีตรงไหน” น้ำเสียงฉันเริ่มสั่นระริก น้ำตากำลังเริ่มไหลอาบแก้มลงมาอย่างห้ามไม่ได้

(“ไม่ใช่ว่าเธอไม่ดี เธอมันโคตรดีเลยแหละ ดีจนฉันรู้สึกว่าเธอมันโลกสวยเกินไป เธอใสซื่อเกินไปจนไม่รู้เรื่องราวโลกภายนอกเลยด้วยซ้ำ ฉันไม่ชอบอะไรที่มันดูจืดชืด ไม่ชอบที่เธอเอาแต่คิดว่าโลกทั้งใบนี้เป็นสีชมพูเพ้อฝัน ฉันเคยชื่นชมที่เธอเป็นคนดี แต่บางทีเธอก็ดีเกินไปซะจนฉันอยากจะพาเธอไปบวชเป็นแม่ชีแบบไม่ต้องสึกกลับมาอีกเลย เธอมันเฉิ่มเกินไป จนบางทีฉันแทบจะไม่กล้าเดินกับเธอเลยด้วยซ้ำ และตอนนี้ฉันเริ่มรู้ตัวเองแล้วว่าฉันน่ะ คงไม่เหมาะกับผู้หญิงอย่างเธอ ฉันอยากจะบอกเธออีกอย่าง.. เธอหัดมองโลกในความเป็นจริงบ้างนะ ไม่งั้นเธอนั่นแหละที่จะต้องเสียใจในโลกที่เธอมองว่ามันสวยงามของเธอเอง บาย”) ร่ายยาวม้วนเดียวจบ ปีเตอร์ก็ตัดสายทิ้งไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งฉันไว้กับคราบน้ำตาและความรู้สึกที่สับสนอยู่ข้างในกับคำพูดที่เขาบอก นี่ฉันเฉิ่มและโลกสวยขนาดนั้นเลยหรอ ถึงกับถูกแฟนที่คบมาปีกว่าบอกเลิกด้วยถ้อยคำที่ฉันเหมือนไปฆ่าแม่ใครมา L

ตอนที่ปีเตอร์มาขอคบกับฉัน เขาบอกว่า เขาอยากคบเพียงแค่ผู้หญิงธรรมดา ที่ไม่มีพิษสงใดๆ ไม่ต้องตามหึงหวงเขาเหมือนผู้หญิงคนเก่าๆของเขา ฉันไม่ใช่คนโลกสวยซะหน่อย ฉันแค่มองโลกในแง่ดีมากๆๆๆๆ เท่านั้นเอง ทำไมหรอ? ฉันแค่อยากให้เขาเห็นว่าฉันเป็นคนดีเสมอในสายตาของเขา แต่ทำไมเขาถึงตอบแทนฉันด้วยการขอเลิกกับฉันแบบนี้ ฉันก็แค่อยากจะมีรักที่เหมือนกับฝันเท่านั้นเอง T-T ฉันรู้ตัวว่า บางครั้งฉันอาจจะน่าเบื่อเกินไป ขนาดวันครบรอบที่คบกันหนึ่งปี ฉันก็แค่อ้อนวอนให้เขาใส่สูทสีขาว ถือดอกกุหลาบเข้ามาคุกเข่าให้ฉันเท่านั้นเอง ฉันผิดตรงหนายยยยยยยยยยย TOT

ยังคงมีแต่เสียงสะอึกสะอื้นที่ดังกึกก้องอยู่ในร้านกาแฟนั้น

สามเดือนที่แล้ว..

ก่อนวันครบรอบหนึ่งปี เราสองคนออกไปเที่ยวกันในย่านศูนย์การค้าแห่งหนึ่ง เพื่อเติมความหวานที่มีอยู่แล้วทะลุแปดหลอดให้หวานบานฉ่ำขึ้นไปอีก เราสองคนเดินจับมือกันไปท่ามกลางผู้คนที่แออัดราวกับปลากระป๋องตราสี่แม่ครัว

“ที่รักแวะนี่ก่อน ร้านนี้สวยจัง” ฉันลากปีเตอร์เข้าไปในร้านทันทีแบบไม่รอคำตอบ ร้านนี้สวยชะมัดเลย บรรยากาศตกแต่งเป็นสีชมพูพาสเทล อย่างกับอยู่ในโลกของเจ้าชายนิทราเลย กิ๊กิ๊ (โคตรมั่ว)

“ครับๆ” ปีเตอร์ตอบมาแค่คำสั้นๆ เดี๋ยวนี้ปีเตอร์พูดน๊อยน้อย สงสัยจะเก็บเสียงไว้บอกรักฉันละมั้ง >///<

“ที่รักคะ ตุ๊กตาตัวนั้นสวยจังอ่ะ” ฉันกวาดสายตามองบรรดาตุ๊กตาในร้านแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นคอลเลคชันคู่รักตุ๊กตาหมีที่กำลังบูมอยู่ในขณะนั้น

ตุ้บ! ผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งเข้ามาชนฉันอย่างจัง ทำให้แก้วกาแฟในมือเธอกระเด็นใส่ผมอันสวยงามของฉัน ที่อุตส่าห์ตื่นมาเซ็ตมันตั้งแต่ตีห้า บัดนี้มันได้พังลงไปอย่างน่าอนาถ

“ขอโทษค่ะ เจ็บตรงไหนมั้ยคะ” ฉันกล่าวขอโทษเธออย่างรู้สึกผิด ฉันทำให้กาแฟของเธอหก อาจเป็นเพราะฉันกำลังยืนขวางทางเธออยู่ก็ได้ คนสวยต้องคิดบวกค่ะ ^^

“...” ไม่มีเสียงตอบกลับจากผู้หญิงคนนั้น เธอลุกขึ้นยืนพร้อมกับหยิบกระเป๋าสะพายที่ตกบนพื้นขึ้นมา

“อาจเป็นเพราะฉันยืนขวางทางคุณ ทำให้คุณต้องเสียกาแฟดีดีไปหนึ่งแก้ว ขอโทษด้วยนะคะ”

ปีเตอร์ เริ่มจับมือฉันพร้อมกับส่งสายตาบางอย่างมาให้ เค้าพยายามจะบอกอะไรกับฉันนะ อ๋อ! เค้าต้องซาบซึ้งกับความดีงามของฉันแน่ๆเลย >.<

“คุณเป็นคนดีจังนะคะ?” ผู้หญิงคนนั้นกล่าวกับฉันเสียงเรียบ ใบหน้าที่แสนจะคุ้นตาทำให้ฉันอดคิดไม่ได้ว่าเราเคยรู้จักกันที่ไหนมาก่อนหรือป่าว

“ขอบคุณค่ะ ฉันต้องขอโทษเรื่องกาแฟอีกครั้งนะคะ” ขนาดหัวฉันเละเทะ ฉันยังสำนึกผิดเรื่องกาแฟของเค้า ฉันนี่สุดยอดคนดีที่หนึ่งในดวงใจไปเล้ย ฮ่าๆๆ

“ดีจนฉันแยกไม่ออกว่า ดีจริงๆหรือโง่กันแน่!”

“J” รอยยิ้มของฉันยังถูกส่งออกไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น และฉันก็นึกขึ้นได้พอดี ว่าผู้หญิงคนนี้คือใคร

‘แฟนเก่าปีเตอร์’

พอนั่งคิดถึงเรื่องราวเก่าๆแล้วรู้สึกแย่ชะมัด ฉันลองคิดทบทวนตัวเองดู บางทีมันก็ดูโลกสวยจนโง่ไปจริงๆนะแหละ ทำไมนะหรอ ทำไมที่ฉันเป็นแบบนี้ เพราะปีเตอร์ไงล่ะ แฟนคนแรกและคนเดียวของฉัน ฉันเคยคิดเสมอว่า ถ้าฉันเป็นคนดี ปีเตอร์จะต้องรักฉันมากแน่ๆ ทว่า.. ฉันกลับคิดผิด ฉันกลับกลายเป็นคนที่น่าเบื่อ ปกป้องตัวเองไม่ได้ มองอะไรก็สวยไปหมด โลกนี้ดูช่างสดใส ♫ (ทำไมเป็นเพลง = =) ฉันแค่ไม่อยากให้ปีเตอร์เห็นเรื่องแย่ๆในตัวฉันแม้แต่นิดเดียวนี่นา ฉันไม่เคยมีแฟน ไม่เคยมีความรักมาก่อน ฉันไม่รู้ว่าควรทำยังไง ฉันรู้แค่ว่าฉันรักเขามาก และไม่อยากเสียเขาไปด้วยการทำตัวแย่ๆ แม้อาจจะไม่เป็นตัวเองบ้าง แต่ฉันกลับชินที่ฉันเป็นแบบนั้น เพราะเขาคนเดียวเท่านั้น.. ปีเตอร์

“เฮ้! คิดไรอยู่” เอ็มเอาหนังสือตีหัวฉันพร้อมกับนั่งลงข้างๆ

“นอยด์อยู่ เออนี่!เอ็ม ฉันฝากเธอซีล็อกรายงานทีนะ ไม่ได้ทำเลยวะ ขอเอาไปลอกหน่อยละกัน เดี๋ยวค่อยตามส่งทีหลัง” ฉันบอกเพื่อนสนิทด้วยน้ำเสียงเอื่อยๆ และนี่ก็เป็นโปรโมชั่นที่แถมมาหลังการบอกเลิก ซึ่งโนวบริการหลังการขายมากๆ ฉันร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร เสียใจอยู่หลายวัน แล้วฉันก็ค้นพบตัวเองว่า ฉันไม่ได้ทำรายงานมาส่ง จนเป็นเหตุให้ต้องลำบากหาขอยืมคนอื่นลอก ด้วยประการละฉะนี้ -_-

“เออได้ๆ นี่แก! แค่เลิกกะไอ้ผีเต้อนะยะ ไม่ใช่ตายจากกัน ไม่ต้องโซแซดเวอร์วังอลังการอะไรขนาดนั้นก็ได้” ยัยเอ็มบอกด้วยน้ำเสียงรำคาญ ที่ฉันสะอึกสะอื้นเสียใจมาหลายต่อหลายวัน

“แกเคยเข้าใจฉันป้ะ! ฉันรักปีเตอร์มากนะเว้ย เขาก็เคยชอบฉันที่ฉันเป็นแบบนี้ ฉันผิดตรงไหนวะ”

“แกมันผู้หญิงโลกสวยชัดๆ เป็นใครๆก็เบื่อวะ ตั้งแต่แกคบกับไอ้นั่นมา เสมือนแกพร้อมจะไปเป็นแม่ชีทุกเมื่ออ่ะ” เอ็มตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่รำคาญมากขึ้นกว่าเดิม

“ทำไมแกไม่บอกฉันอ่ะ แกปล่อยให้ฉันทำตัวแบบนี้มาตั้งนานได้ยังงายยย ฮือออออออออออ T^T”

“โอ๊ย! พอๆ ยัยบิก้า ฉันเชื่อว่าแกมีความร้ายอยู่ในตัว จงปลุกมันออกมา ฮี่ฮี่”

“ฉันไม่เคยคิดร้ายกับแกเลยนะ แกจะให้ฉันปลุกมันออกมาทำไม T^T”

“โอ๊ยยย!! ยัยซื่อบื้อ นี่แกเข้าใจที่ฉันพูดมั้ยวะ ฉันอยากให้แกเปลี่ยนแปลงตัวเองใหม่เท่านั้นเอง แกเลิกทำตัวเฉิ่มเบ๊อะ ซื่อบื้อ โง่งมงายกับโลกสวยงามประหนึ่งมีเจ้าชายขี่ม้ายูนิคอนสักทีเหอะ โลกของแกมันต้องผู้ชายขี่ควายเท่านั้น!!”

“ฉันต้องหาแฟนเป็นชาวนาหรอ ถึงจะได้ขี่ควาย?” ฉันถามกลับอย่างสงสัยที่มันไล่ฉันไปหาแฟนที่ขี่ควายเป็น =O=

“หยู้ดดดดดดดดด!! แกตบกับฉันมั้ย เผื่อแกจะกลายเป็นคนใหม่ได้” น้ำเสียงเอ็มบ่งบอกว่าเซ็งแบบติดลบไปแสนแปด ฉันเชื่อว่าถ้าฉันยังพูดอะไรโง่ๆออกไปอีก ยัยนี่เตะฉันไปดาวอังคารแน่

“ฉันรักแกนะเว้ย ฉันจะตบแกทำไม T-T”

“ยัยโง่!!!” เอ็มแทบจะงาบหัวฉัน “แกลองคิดดูนะ ถ้าแกลองเปลี่ยนตัวเองเป็นคนใหม่ให้แซบไปเลย ไอ้ปีเตอร์มันต้องกลับมาสนใจแกแน่

“เฮ้ยยย จริงหรออออ *O*” ประกายในดวงตาฉันแวววาวสุกใสขึ้นอีกครั้ง ฉันหยิบกระจกขึ้นมาส่องดูใบหน้าตัวเองที่ที่มันแผล็บ สันจมูกที่ได้รูปรับกับใบหน้าที่ไร้เครื่องสำอางตกแต่ง ผมสีน้ำตาลช็อกโกแลตยาวสลวย ถูกมัดขึ้นอย่างยุ่งเหยิงราวกับไม่เคยได้สัมผัสกับปลายซี่หวีมานาน

“เออดิ แกปฏิวัติตัวเองใหม่ให้สวย แซบ ซาบ ซ่า ไปเลย ฮ่าๆๆๆ” เอ็มหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับใช้นิ้วจิ้มหน้าผากฉันเบาๆ ก่อนจะรีบดึงนิ้วกลับไปเช็ดชายเสื้อตัวเองอย่างรังเกียจ

“คอยดูเถอะ ปีเตอร์จะต้องกลับมาหาฉัน เพราะฉันจะสวยฉบับใหม่ ไฉไลกว่าเดิม!!!” ฉันบอกตัวเองอย่างมุ่งมั่น และฉันสัมผัสได้ถึงรังสีที่แผ่ออกมาจากตัวฉัน คอยดูเถอะ! ถ้าฉันมันดีไปละก็ ฉันจะร้ายให้ดู!!

แล้วนายจะเสียใจที่ทำกับฉันแบบนี้! หึหึ!! ฮือออออออออออออออออออออ T^T

และแล้ว การปฏิวัติครั้งยิ่งใหญ่ก็เกิดขึ้นเมื่อยัยเอ็มกำลังสนุกสนานกับการพาฉันไปเลือกซื้อเสื้อผ้าแบบใหม่ แบบเก่าไม่ดีตรงไหนกัน หวานเรียบร้อยประดุจกุลสตรีไทยหมายเลขหนึ่งชิงแชมป์โลก ฉันชอบใส่กระโปรงนะ กระโปรงยาวๆยิ่งชอบ มันพลิ้วไหวไปกับสายลมแล้วเหมือนเจ้าหญิงในเรื่องส.. เอ่อๆ ยัยเอ็มหยิบชุดอะไรออกมาล่ะนั่น!!!

“ไปลองซิ!” พูดจบ มันแทบจะถีบฉันเข้าห้องลองชุดเลยค่ะ T^T

“ชุดไรวะเนี่ยยยย แม่ฉันต้องตีตายแน่ๆ ยัยเอ๊มมมมมมมม” ฉันมองเสื้อผ้าในมือแล้วกรีดร้อง เสื้อบ้าไรวะ! กระโปรงนี่ก็จะสั้นไปไหน เสื้อนี่เค้าไม่ผลิตแขนออกมารึไง สวยอยากตาย T^T

“แกใส่ รับรองเกิด ขาแกออกจะข๊าวขาวผุดผ่องเป็นยองใย”

“คือแบบ มันไม่เคยใส่อ่ะ เขินนะเฟ้ย ฉันชอบใส่กระโปรงยาวๆอ่ะ ฉันคิดว่าปีเตอร์ต้องชอบแน่ๆที่แฟนเขารักนวลสงวนตัวเช่นนี้ *-*”

“หุบปาก! แล้วใส่ออกมาให้ฉันดูซะ” ยัยเอ็มตัดบทอย่างรำคาญ

หลังจากที่กล้ำกลืนใส่ชุดประหนึ่งชุดว่ายน้ำออกมาให้ยัยเอ็มเพื่อนรักดูแล้ว ยัยนั่นก็ทำตาเป็นประกายราวกับเจอแผ่นทองคำขนาดใหญ่ที่ต้นขาของฉัน จริงๆชุดนี้มันก็ไม่ได้โป๊อะไรมากมาย แต่แค่ฉันไม่ชินกับการใส่เสื้อแขนกุดสีครีมเรียบๆ ที่แมชกับกระโปรงทรงสั้นสีชมพูพาสเทล ลายลูกไม้ที่มีชายระบายๆดูน่ารักเหมือนชุดตุ๊กตา

“มันสวยงามมากกกกกกกกกกก *O*”

“ปีเตอร์อาจจะไม่ชอบแบบนี้นะ”

“ห่วงมันทำด๋อยไรยะ อุ้ย! ดูนั่น ใครกันเอ่ย” ยัยเอ็มชี้ไปทางชายหญิงคู่หนึ่งที่เกาะเอวกันมาอย่างจะรวมร่างกันเป็นหนึ่งเดียว ทั้งสองคนเดินหัวเราะคิกคักแบบไม่สนใจคนรอบข้างที่เดินสวนไปมา

“ไหนๆ เฮ้ย! ปีเตอร์” ฉันเผลอตะโกนออกมา “ปะ.. ปีเตอร์มากับเพื่อนหรอ”

“ยัยโง่!” เอ็มโบกหัวฉันแรงๆหนึ่งที “แกเลิกกับมันไปแล้วนะ ยัยนั่นก็แฟนใหม่ไอ้บ้านั่นดิ สมองแกนี่ไม่มีเลยรึไง”

เจ็บปวดดดดดดดดดดดดดดด โดนด่าว่าไม่มีสมอง ToT

“ผู้หญิงคนนั้น สาบานทีว่าไม่ได้แก้ผ้าเดิน” ฉันมองผู้หญิงคนนั้นที่ใส่เกาะอก กางเกงขาสั้น เดินเกาะเอวกับปีเตอร์อยู่ หล่อนใจกล้ามากเลยนะ ในที่สาธารณะแบบนี้ เอ.. หรือว่าฉันมันอาจจะเฉิ่มเบ๊อะไปจริงๆ =_=

“อีกนิดก็แก้ผ้าได้ล่ะ ฮ่าๆๆๆ แต่ชุดแกสวยนะ”

“ฉันก็ว่าสวย เอาชุดนี้แหละ” ฉันตอบตกลงราวกับมีมนต์สะกด ปีเตอร์ชอบผู้หญิงสไตล์นั้นก็ไม่บอก ต้องเซ็กซี่สินะ มาม๊ะ! มาดูอราบิก้าเซ็กซี่ดีกว่า น่าดูกว่ายัยแก้มลิงนั่นตั้งเยอะ!!

ฉันคิดร้ายแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ =_= คงเป็นเพราะยัยเอ็มคนเดียวที่พังโลกของฉันแน่ๆ

หรอออออออออออออออออออออออ?