ตอนที่ 5

สนใจรับเดือนคณะวิศวะไว้สักคนไหมครับ ?

            “อย่าทิ้งผมไปอีกได้ไหม...ให้โอกาสผมได้ดูแลพี่ได้ไหม” คำถามของเขายังดังซ้ำในความคิดของฉัน

            อาจจะเป็นเพราะฉันเองที่โสดมานานจนลืมความรู้สึกว่า...ความรักมันจำเป็นสำหรับฉันตอนนี้เหรอ ฉันมองหน้าของเขาที่เช็ดคราบน้ำตาออกหมดแล้ว เหลือเพียงแววตาเอาจริงที่จ้องอย่างต้องการจะเอาคำตอบ

            อ๊าก แล้วฉันจะตอบเขาไปว่าอะไรกันเนี่ย! คิดสิคิด ยัยลูกหมี =…= เมื่อกี้ร้องไห้ตามเขาไปปรับอารมณ์ตามแทบไม่ทัน ฉันควรจะตอบไปว่ายังไง ? ควรจะตอบไปว่ามาสิมาดูแลพี่ ฉันก็จะมองว่าเป็นคนใจง่ายอีกแหละ!! >0< ความหล่อเขามันบังคับให้พูดดด...ยัยบ้า สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ ฉันยังไม่รู้ความรู้สึกของตัวเอง นั่นทำให้ฉันให้คำตอบเขาไม่ได้!  ฉันมันเป็นคนมีอุดมการณ์ในความคิดของตัวเองสูง ถ้าไม่แน่ใจจริง ๆ ฉันจะไม่ตัดสินใจมันเด็ดขาด

            “เออ...คือฉันไม่ได้เกลียดนายนะ แต่ว่าตอนนี้ฉันรู้สึกว่ายัง...” ฉันพยายามจะอธิบาย   เขาเลยหัวเราะตามสไตล์เขา เห็นเขาหัวเราะแบบนี้แล้วทำให้พลอยสบายใจไปด้วย

            “ยังไม่ต้องให้คำตอบผมตอนนี้ก็ได้ครับ ผมรู้ว่าพี่คงจะสับสนและตกใจกับอะไรที่เข้ามาหลาย ๆ อย่างในวันนี้ สำหรับผมแค่พี่รับรู้ความรู้สึกกับจำทุกอย่างระหว่างผมกับพี่ได้ ผมก็มีความสุขแล้ว...” เขากระตุกยิ้มหล่อ ๆ มา ทำไมปรับอารมณ์มาโหมดนี้เร็วจังแฮะตานี่ แต่ฉันยังไม่ได้พูดตอบอะไรต่อก็ต้องผงะถอยหลังชนขอบเตียง เมื่อจู่ ๆ คลาสสิคก็ยืนขึ้นพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้ฉัน

            “แต่ผมจะมีความสุขกว่านี้ ถ้าพี่ยอมรับความรู้สึกจากผมจริง ๆ สักที” ใบหน้าหล่อกับยิ้มกรุ่มกริ่มทำให้ฉันเกือบช็อก 0///0 ก่อนฉันจะเผลอใช้มือดันหน้าของเขาออกเป็นเหตุให้ร่างสูงตรงหน้าร้องจ๊ากออกมา

            “โอ๊ย! พี่ แผลผม” เขากุมหัวตัวเองที่โดนฉันผลักออก ฉันตาโตแล้วรีบยืดตัวขึ้นจับตรงหน้าผากของเขาอย่างลืมตัว เขายิ้มนิด ๆ

            “อ๊ะ ขอโทษ เจ็บมากไหม นายเจ็บตรงไหน? บอกฉันสิ...เอ๊ะ! นายแกล้งฉันเหรอ” ฉันมองแววตาใสวิ้ง ๆ ของเขาก็ดึงมือออกจากแผลเขา ฉันก็แค่ห่วงแผลที่เขาช่วยฉันก็เท่านั้นแหละ ไม่ได้มีความหมายอะไรเลยสักนิด

            “พี่เนี่ยบ้าจี้ตามผมตลอดเลยเนอะ อย่าไปบ้าจี้ตามคนอื่นที่ไม่ใช่ผมนะ” เสียงทุ้มพูดขี้เล่นเหมือนเดิม คลาสสิคกำลังจะพูดต่อก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นทำให้พวกเราหันไปมองคนที่เข้ามาในห้องพยาบาลทันที

            “เหยดโด้!! ไอ้คลาสสิคเพื่อนยาก ! เป็นยังไงบ้างวะ” เสียงทะเล้นเข้ม ๆ ของหนุ่มร่างสูงพอ ๆ กับคลาสสิควิ่งเข้ามาหาคลาสสิค ถ้าฉันจำไม่ผิดเขาก็คือ ฟาย เพื่อนของคลาสสิค แต่ที่น่าแปลกใจกว่านั้นคือ ตาล ก็เดินตามเข้ามาด้วย ? อ้าว สองคนนี้มาพร้อมกับได้ยังไงเนี่ย

            “ลูกหมี!” ตาลที่อยู่ในชุดนักกีฬาเดินเข้ามาสวมกอดฉัน “รู้ไหมว่าฉันตกใจแค่ไหน ที่กลับมาจากแข่งแล้วมีคนบอกว่า เธอกับน้องคลาสสิคโดนกระจกแตกใส่ ใจฉันจะวาย เธอไม่เป็นอะไรตรงไหนใช่ไหม ไหนสำรวจก่อน” ตาลตรวจดูตามแขนขาของฉันอย่างเป็นห่วง ฉันเลยยิ้มตอบแล้วส่ายหน้า

            “ฉันไม่เป็นไร แต่คนที่เป็นอ่ะ คลาสสิคนู่น เขาช่วยฉันไว้น่ะ” ฉันบอกแล้วถามในสิ่งที่ฉันกำลังสงสัยอยู่

            “แล้วนี่ ทำไมเธอมากับเพื่อนของคลาสสิคได้ ?”  ก็ปกติฉันเคยเห็นตาลมากับผู้ชายซะที่ไหนเล่า และคำตอบที่ฉันได้รับก็ดังขึ้นพร้อมกันทั้งจากฝ่ายของฟายกับตาล

            “บังเอิญเจอ/ ผมเห็นเจ๊ไม่มีรถเลยพามาด้วย” ตาลหันขวับไปมองฟายเรียบ ๆ เหมือนปะทะสายตากัน ฉันเลยรีบห้ามศึก

            “อ๋อ ๆ โอเค ๆ นี่ก็เย็นมากละ ฉันว่าเราน่าจะกลับบ้านกันได้แล้วแหละ” ฉันเสนอขึ้น เพราะตอนนี้มันก็เกือบจะห้าโมงเย็นแล้ว ฉันมองคลาสสิคที่ยิ้มให้ฉันเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่เขาก็ไม่ได้พูดออกมา เขามองสักพักก่อนจะเอ่ยปาก

            “เดี๋ยวผมไปส่งพี่ที่บ้านนะ” เขาเสนอแต่ก็ถูกฟายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ขออนุญาตพูดบ้าง

            “เออ ขอโทษนะไอ้คลาสที่ต้องบอกว่า รุ่นพี่ของคณะให้ฉันมาตามตัวแกไปซ้อมเดือนว่ะ” ฟายพูดพร้อมยิ้มแห้ง ๆ ให้คลาสสิค  จริงสิลืมไปเลยว่าเขาเป็นเดือนของคณะวิศวะอยู่ แล้วก็กำลังจะประกวดดาวเดือนของมหาวิทยาลัย อ่า...แต่เขามีแผลด้วยนี่ จะประกวดไหวไหมนะ

            คลาสสิคทำหน้าเหมือนไม่อยากไปซ้อมดาวเดือนอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้           เขาทำหน้าหงอย ๆ ลง สรุปเราก็แยกกันจากห้องพยาบาล ฉันกลับบ้านพร้อมกับตาล ส่วนคลาสสิคกับฟายก็ไปซ้อมดาวเดือนกับรุ่นพี่  

            @บ้าน

            ฉันนอนกลิ้งขลุก ๆ บนเตียงไปมา การบ้งการบ้านอะไรมีแต่ไม่ทำ ความชิวที่ไม่ควรลอกเลียนแบบ >0< อ่านหนังสือเรียนทีไรเป็นต้องหลับทุกทีแต่จากนิยายมาก ที่เวลาอ่านทีไรฉันมันจะตื่นเต้นอยู่ตลอดเวลา ระหว่างฉันกำลังอ่านนิยายอย่างเพลิน ๆ เสียงมือถือก็ดังขึ้น  ข้อความไลน์แจ้งเตือนขึ้นมาทำให้ฉันยิ้มออกมาโดยที่ไม่รู้ตัว

            [คลาสสิคอ้อนวอนขอรัก] : พี่ลูกหมี ผมเหนื่อยจังงงง จะนอนรึยังครับ ?

            ชื่อไลน์ของเขาทำให้ฉันชะงักและขำอยู่สักพัก ! อ้อนวอนขอรัก ! =0=  เสียงไลน์เด้งมาอีกครั้งจากเขา

            [คลาสสิคอ้อนวอนขอรัก] : ทำไมอ่านแล้วไม่ตอบครับ...เหมือนหัวใจจะขาดรอน ๆ นี่รอพี่ตอบอยู่นะ ^0^

            ฉันอ่านข้อความที่เขาเพิ่งส่งมาแล้วเผลอร้องเพลงตามเฉยเลย เหมือนหัวใจจะขาดรอน ๆ โอ๊ยยย แล้วจะไปร้องตามทำไมเนี่ย ยัยลูกหมี ทำไมวันนี้ไม่มีสติเลยเนี่ย

            [ลูกหมี] : จะนอนแล้ววว ฝันดีนะ

            [คลาสสิคอ้อนวอนขอรัก] :^^ ต้องฝันถึงพี่เท่านั้นครับ สำหรับผมถึงจะฝันดี ©

            ข้อความหยอดที่ถูกส่งกลับมาทำให้ฉันยิ้มตาม ยอมใจการหยอดของเขาที่ทำตลอดอย่างไม่ลดละจริง ๆ ฉันวางมือถือลงแล้วมองไปโต๊ะข้างเตียง ฉันเอื้อมมือเปิดลิ้นชักออกมาก็เจอกรอบรูปที่ฉันยังไม่ได้แกะภาพออก รูปถ่ายของฉันที่ยืนยิ้มอยู่ข้าง ๆ กับผู้ชายร่างสูงที่เป็นแฟนเก่าของฉัน  ฉันเก็บมันเข้าที่เดิมก่อนจะเผลอหลับไปทั้ง ๆ ที่ยังอ่านหนังสือค้างไว้อยู่

            ...ความรักที่ฉันเคยวาดฝันไว้มันเคยผังทลายลงในครั้งแรก ก็ไม่แปลกอะไรที่ฉันจะกลัวการเผชิญหน้าใหม่อีกครั้ง...  

            เช้าวันต่อมา

          @มหาวิทยาลัย

            “นี่ ถามจริงลูกหมีตอนที่ฉันไปแข่งกีฬาเนี่ยไปถึงขั้นไหนกับน้องแล้วฮะ ?” เสียงเบา ๆ ของตาลดังขึ้นในขณะที่เราอยู่ในห้องสมุด ฉันหันขวับไปมองเพื่อนสนิทของตัวเองที่ยิ้มอย่างรอคำตอบ ไอ้คำว่าขั้นไหน ทำไมทำให้ฉันคิดไกล >___< หุหุ ฉันไม่บอกหรอกว่าคิดไปไหน

            “ขั้นต้น” ฉันตอบกวน ตาลเลยหยิกแก้มของฉันอย่างหมั่นเขี้ยว

            “ยัยบ้า ทั้ง ๆ ที่เธอก็ดูเข้ากับน้องเขาได้ ทำไมไม่คบเลย เธอกลัวอะไรกันแน่” เธอถาม เฮ้อ...จริง ๆ มันก็อธิบายยาก เหมือนฉันมีความกังวลงี่เง่าอยู่ในความคิดของตัวเอง เหมือนพวกสองจิตสองใจ ฉันเองก็ยังสับสนกับตัวเองอยู่เลย =3=

            ระหว่างที่กำลังคุยกับตาลไปด้วย ฉันก็หาหนังสือเล่มที่ฉันชอบอ่านบ่อย ๆ ไปอ่านซ้ำอีก มีหนังสือสามเล่มอยู่ในมือของฉัน พอเปิดดูฉันก็ขมวดคิ้ว เพราะรายชื่อคนที่ยืมหนังสือต่อจากฉันไปอ่านก็คือ คลาสสิค 0___0   เอ๋ ? ฉันเปิดดูอีกเล่มและอีกเล่มก็พบว่าเป็นชื่อเขาหมด

            “มีอะไรเหรอ ทำตาโตทำไม ?” ตาลถามพลางชะโงกมาดูหนังสือในมือฉัน “นั่นชื่อน้องคลาสสิคนี่ ? ว้าว นี่เขาตามอ่านหนังสือที่เธออ่านหมดเลยเหรอเนี่ย แสดงว่าเขาก็รู้หมดสิว่าเธอเอาอะไรไปอ่านบ้าง” ตาลบอกอย่างตื่นเต้นและเชียร์คลาสสิคมาก จนฉันแอบสงสัยว่าเขาไปติดสินบนอะไรเพื่อนฉันรึเปล่าเนี่ย   

            “เมื่อวานเขาบอกว่าเขาไม่ได้เร่งอะไรฉันนี่นา...เขาบอกว่ารอได้” ฉันว่าขึ้นมา ตาลเลยยิ้ม

            “รอนาน ๆ เขาอาจจะท้อก็ได้นะ ไม่มีใครคนไหนที่อยากเห็นคนที่ตัวเองรักเย็นชาใส่บ่อย ๆ หรอกนะ บางทีถ้าเรามีโอกาสเจอรักดี ๆ ฉันว่าเราก็ควรจะคว้ามันไว้นะลูกหมี” ตาลบอกแค่นั้น และปล่อยให้ฉันอยู่กับความคิดของตัวเองไปเงียบ ๆ ...หลังจากที่หาหนังสือที่จะไปอ่านครบเเล้ว ฉันกับตาลก็พากันกลับไปที่คลาสเรียนของตัวเองทันที

            @โรงอาหาร

            “อาจารย์รามสั่งงานเยอะมากกก...โอ๊ย สั่งงานเหมือนทำภายในปีเดียวจะไม่เสร็จเลยอ่ะ ถึงอาจารย์จะหล่อแต่งานโหดเกินจะบรรยาย” ฉันบ่นออกมาระหว่างเดินมาตามทางไปโรงอาหารกับตาล =0=  ตาลที่เดินข้างกันก็หัวเราะเบา ๆ

            “เอาน่า ช่วย ๆ กันทำ เดี๋ยวมันก็เสร็จ อย่าไปเครียดเลย คิดดีกว่าว่าวันนี้จะกินอะไรดี” ฉันมองเพื่อนสาวผู้แสนดีของฉัน ฉันกระโดดไปคว้าแขนของตาลอย่างอ้อน ๆ ปกติฉันก็ทำอย่างนี้เสมอแหละ >0< เพราะเพื่อนสนิทของฉันมีไม่มาก หรือจะเรียกง่าย ๆ ว่า ก็มีแค่ตาล

            “ไม่ต้องมาทำตัวอ้อนเลยลูกหมี ฉันขนลุกกก” เธอล้อแต่ก็ไม่ได้ผลักฉันออก เราหัวเราะขึ้นพร้อมกันก่อนจะมีเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมา

            “เจ๊! ฮัลโหล เจ๊ตาล โอ๊ะ พี่ลูกหมีสวัสดีครับ” ฉันกับตาลหันไปตามเสียงเรียกก็เจอฟายวิ่งเข้ามาในชุดกีฬาบาสเหงื่อโชกเชียว ใบหน้าเถื่อน ๆ ตรงหน้ากำลังยิ้มมุมปากทักทาย สาว ๆ ที่เดินผ่านไปมาแทบละลายกับรอยยิ้ม  =___=  นี่แหละที่เขาว่าเป็นเพื่อนกันจำเป็นต้องมีนิสัยคล้ายคลึงกันใช่ไหม หมอนี่นิสัยเฟรนลี่กับสาว ๆ เหมือนคลาสสิคเป๊ะ แต่แค่ฟายเถื่อนกว่ามาก

            “โค้ชให้มาตามไปคุยเรื่องการแข่ง ตอนนี้เลยด่วนมาก! พี่ลูกหมีครับ ผมขอยืมตัวเพื่อนพี่ไปหน่อยนะ เดี๋ยวเอามาคืน” ฟายพูดรัว ๆ จนไม่มีโอกาสที่ฉันจะตอบหรือตาลเองก็ยังไม่ทันพูดอะไรก็ถูกฟายดึงแขนไปจากตรงนี้ซะแล้ว

            “นี่! นาย...ลูกหมี ขอโทษนะ ฉันบอกไว้แล้วว่าจะไปกินข้าวกับเธอวันนี้” เธอตะโกนบอก ฉันเลยยิ้มพร้อมกับโบกมือบ๊ายบายให้

            “ไม่เป็นไร ตาลไปประชุมเถอะแล้วเจอกันน๊า” ฉันมองสองคนนั้นฉุดกระชากลากถูกันไปอย่างไม่เต็มใจแถมด่ากันไปตามทางอีก ฉันขำออกมา อยู่ชมรมนักกีฬาเหมือนกันเหรอเนี่ย

            ฉันหันหลังกลับแล้วมุ่งหน้าไปยังโรงอาหารด้วยความหิว ยอมรับว่าก็แอบเหงาอยู่เหมือนกันที่ต้องกินข้าวคนเดียว แต่จะทำยังไงได้ในเมื่อช่วงนี้ตาลเองก็ต้องไปซ้อมกีฬา =^= ฉันทำตัวเหมือนเด็กน้อยอีกแล้ว... เอาน่า ! อย่าคิดมาก ไปกินข้าวมันไก่กันดีกว่า >3<         ฉันล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าของตัวเองเพื่อหากระเป๋าเงินและลืมมองทางข้างหน้าจนไปชนกับคนที่เดินสวนมาเต็ม ๆ

            ปึก ! แก้วน้ำเปล่าที่เขาถือมาด้วยหกโดนเสื้อของเขาหมดเลย ! 0__0

            “อ๊ะ ขอโทษค่ะ ฉันไม่ทันได้ระวัง...” ฉันบอกอย่างตกใจ โอ๊ย ซุ่มซ่ามเด๋อด๋าอีกแล้ว      ฉันกำลังค้นหาผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าด้วยความร้อนรน พอเงยหน้าขึ้นก็พบว่า เขาคือเดือนคณะวิทยาศาสตร์นี่ ! ใบหน้าหล่อเข้มกับผมเสยข้างนิด ๆ สมแล้วที่ได้เป็นถึงเดือนคณะที่ถูกเลือก ทำไมรุ่นน้องมหาวิทยาลัยปีนี้มีแต่คนเบ้าดี ๆ เนี่ย เขาคัดหน้าตาเด็กที่เข้ามาด้วยรึเปล่า ><

            แต่ถึงเขาจะหน้าตาหล่อแต่ฉันว่าสู้คลาสสิคไม่ได้อยู่ดี...ฉันชะงัก แล้วนี่จะไปคิดถึงเขาขึ้นมาทำไมล่ะ บ้าแล้ว ! ระหว่างที่ฉันกำลังเปรียบเทียบหน้าของคนตรงหน้า เสียงของเขาก็ดึงฉันกลับมาโลกความจริง

            “ไม่เป็นไรครับ ผมเองก็ไม่ได้ดูทางเหมือนกัน ^^” เขายิ้ม ฉันมองเสื้อนักศึกษาของเขาที่มันเปียกไปหมด

            “แต่ฉันทำเสื้อนายเปียก  อ่ะนี่” ฉันหยิบผ้าเช็ดหน้าที่เจอในกระเป๋าออกมายื่นให้เขา เขายังไม่ทันจะรับไป

            จู่ ๆ มือหนาก็ยื่นมาคว้าข้อมือของฉันจากด้านหลังแล้วดึงไปหาเขา ฉันเซถอยหลังไปชนกับแผงอกที่รับรู้ได้เลยว่ามีแต่ซิกแพคเน้น ๆ! =3= ทำไมช่วงนี้ฉันได้เจอซิกแพคบ่อยจัง >0< กำไรชีวิต

            กลิ่นน้ำหอมของคลาสสิคที่ฉันจำได้บวกกับกลิ่นเหงื่อจาง ๆ ลอยมากระทบจมูกของฉัน ฉันหันขวับไปมองแล้วตาโต ! เมื่อเจอคลาสสิคตัวเป็น ๆ ในชุดนักบาสโชว์กล้ามขาวเนียนตรงหน้า

            “0_____0 คลาสสิค” ใบหน้าหล่อตรงหน้าทำหน้าเหมือนกำลังโกรธใครมาอย่างงั้นแหละ

            “พี่กำลังทำอะไรอยู่ครับ พี่ลูกหมี” เขาถามขึ้นพร้อมกับปลายตามองผู้ชายตรงข้ามเขา

            “อ๋อ คือฉันทำน้ำหกใส่น้อง...” ฉันบอกแล้วชี้ไปที่เดือนคณะวิทยาศาสตร์ที่ยิ้มออกมา ยังไม่ทันพูดจบเขาก็พูดขึ้นมาก่อน

            “ผมชื่อ ว่าน ครับ พี่ลูกหมีไม่ต้องขอโทษผมหรอกครับ ผมเดินไม่ดีเอง ถ้าคนน่ารักขนาดนี้เดินชนก็ทำใจโกรธเคืองอะไรไม่ลงหรอกครับ ^^” เขาแนะนำตัวแล้วเรียกชื่อของฉันอย่างสนิทสนม  ฉันหันไปมองคลาสสิคที่มองว่านเหมือนจะกระโดดไปกัดคอเขาให้ได้ รับรู้ได้ถึงบรรยากาศที่มันแปลก ๆ ขึ้นมาได้เลยอ่ะ

            “อย่ามาเรียกชื่อของพี่ลูกหมี!! ใครอนุญาตกัน” เสียงเข้มพูดดังขึ้นจนคนที่เดินผ่านมาหันมามองกันเป็นแถบ แถมพวกผู้หญิงที่คาดว่าจะเป็นแฟนคลับหนุ่ม ๆ ยังส่งสายตาพิฆาตมาหาฉันอีก เฮือก...

            “นายจะเสียงดังทำไมกันเนี่ย” ฉันว่า แต่ไม่ทันที่คลาสสิคจะพูดอะไรต่อ ว่านก็พูดขึ้นเบา ๆ เหมือนให้ได้ยินแค่คลาสสิคแต่ฉันหูดี =0= หรือเรียกง่าย ๆ ว่าเรื่องอะไรที่เขาพูดกันเบา ๆ ฉันก็ได้ยินหมดแหละ >3<

            “หึหึ นี่เหรอรักแรกของนายที่เขาลือกัน...แผลเต็มตัวแบบนี้หวังว่าการประกวดจะเอาชนะฉันได้นะ ไอ้คลาส” น้ำเสียงเหมือนจงใจเยาะเย้ยจนฉันเองก็รู้สึกได้ ฉันรู้สึกได้ถึงแรงบีบมือจากคลาสสิค  ว่านยิ้มให้ฉันและทำท่าจะพูดต่อ ร่างสูงเอาแต่ใจตรงหน้าของฉันก็ออกแรงฉุดฉันให้เดินไปจากตรงนี้ทันที

            “อ๊ะ คลาสสิค...นี่ หยุดเดินก่อนได้ไหม นี่!! อ๊ะ!! เหวอ” ฉันพยายามดึงมือเขาที่เดินเร็วด้วยขาที่ยาว ๆ ของเขา แล้วดูขาสั้น ๆ ของฉัน ! มันจะไปเดินตามทันได้ยังไงกัน เลยเป็นเหตุทำให้ฉันสะดุดขาของตัวเองล้มลงในสวนที่เขาพาเดินเข้ามา

            ตุบ! ดีนะมันเป็นหญ้านุ่ม =3= คลาสสิคดูเหมือนจะรู้ตัวว่าตัวเองเดินเร็วไปเลยหันกลับมามองฉัน ทำหน้าสำนึกผิดก็ช้าไปแล้ว ตางั่ง ฉันล้มไปแล้ว! ฉันบ่นในใจ

            “พี่ลูกหมี เจ็บไหม ผมขอโทษ ล้มแรงไหมมีแผลตรงไหนรึเปล่า” เขานั่งลงยอง ๆ ข้างฉันพร้อมกับพูดรัวมาอย่างไม่หยุด จนฉันต้องดีดหน้าผากของเขาเพื่อเรียกสติ

            “นายแหละ ไหวไหมเนี่ย ??? แล้วลากฉันออกมาทำไม แล้วนายรู้จักกับคนชื่อว่านด้วยเหรอ” เขาทิ้งตัวลงนั่งข้างฉันก่อนจะทำหน้าจริงจังพร้อมกับจับไหล่ของฉันไว้

            หมอนี่ชอบทำให้ฉันหัวใจจะวายอยู่เรื่อย เอะอะอะไรก็จับฉันจ้องตาเขาตลอด รู้ว่าตัวเองหล่อแล้วทำแบบนี้ทำไมเนี่ย

            “พี่ห้ามเข้าใกล้เขาเด็ดขาด เข้าใจไหมครับ ถ้าเขามาคุยก็อย่าไปคุย พี่ได้ยินที่ผมบอกไหม?” เขาบอกย้ำ ฉันถึงกับขมวดคิ้ว ทำไมต้องห้ามด้วย ?

            “ตกลงนายรู้จักกับคนชื่อว่านเหรอ ? ทำไมฉันรู้สึกเหมือนเขากับนายไม่ถูกกันเลย พวกนายเคยมีเรื่องกันมารึเปล่า” ฉันถามตามความรู้สึกแต่ก็ทำให้เขาทำสีหน้ามีพิรุธออกมา ฉันว่าพวกเขาต้องรู้จักและมีเรื่องอะไรกันแน่ ๆ! ฉันมั่นใจด้วยทักษะการเดาอันแรงกล้าของฉัน >__<

            “เขาเคยเป็นเรียนโรงเรียนมัธยมเดียวกันกับผม...ก็แค่นั้นแหละครับ” เขาว่า ฉันเลยพยักหน้ารับรู้ แม้จะอยากถามต่อแต่เหมือนเขาจะไม่อยากพูดฉันเลยไม่เซ้าซี้ ก่อนจะสะดุ้งเมื่อเขาล้มตัวลงนอนหนุนตักของฉันอย่างไม่ขออนุญาตอีกแล้ว !!! โอ๊ยยย ทำไมเขาชอบมายุ่งกับตักของฉันนัก =///= เขายิ้มออกมาเหมือนชอบใจ

            “ทำไมนายต้องมานอนตักฉันด้วย นี่มันในมหาวิทยาลัยนะ ลุกออกไปเลย!!” ฉันไล่พร้อมกับเอามือจะดันหัวของเขาออกแต่ก็ชะงักกับแผลที่ผ้าพันอยู่ของเขา เขามองด้วยแววตาปริบ ๆ

            “ผมรู้สึกปวดหัวขึ้นมาอ่ะ ขอนอนหนุนตักหน่อยไม่ได้เหรอ...ถ้าไปนอนหนุนตักที่บ้านนี่ได้ใช่มะ? ^0^” เขาทำหน้าทะเล้นสดใสขึ้นมา

            “ที่ไหนก็ไม่ได้ทั้งนั้นแหละ จะลุกดี ๆ ไหม” ฉันขู่แต่เขาก็ไม่ได้มีท่าทีกลัวสักนิด ช่วยทำท่ากลัวฉันให้ชื่นใจหน่อยได้มะ =3=  เขากระตุกยิ้มแล้วยื่นมือมาสัมผัสแก้มของฉันโดยที่ฉันเองก็ไม่ทันได้ตั้งตัว

            มือหนาของเขาแตะแก้มฉันอย่างเบามือ พร้อมกับรอยยิ้มจาง ๆ ที่แอบเศร้าเล็กน้อย อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นได้ไหม มันทำให้หัวใจฉันเต้นผิดจังหวะ เขาลดมือลงจากแก้มของฉันช้า ๆ ...

            “ขอผมนอนหนุนตักพี่อยู่แบบนี้สักพักนะ” คลาสสิคว่าด้วยเสียงทุ้มตามสไตล์เขา เขาเงียบก่อนจะพูดต่อ

            “วันพรุ่งนี้ผมประกวดดาวเดือนของมหาวิทยาลัยในงานเฟรชชี่ไนท์ พี่ต้องมานะครับ งานนี้เขาเข้าได้ทุกคน   ผมอยากเห็นพี่ใส่ชุดสวย ๆ” เขาบอกขึ้นมา จริงด้วย...พรุ่งนี้แล้วเหรอ ปกติฉันเองก็ไม่ได้สนใจงานนี้เท่าไหร่ แต่พวกสาว ๆ คนอื่นก็ตื่นเต้นกับงานเฟรชชี่ไนท์มาก เพราะบางคนก็ใช้งานนี้เป็นโอกาสในการสารภาพรักบ้าง เซอร์ไพร์แฟนบ้าง แต่ฉันไม่ค่อยได้ไปงานแบบนี้ส่วนมากก็นอนอยู่บ้าน

            “ไม่ไปอ่ะ ขี้เกียจ” ฉันปฏิเสธทันควันทำให้คนที่นอนตักอยู่พูดตอบกลับ

            “ไม่ได้ครับ! ต้องไป...นะ ไปเหอะ น๊า พี่ลูกหมี ไปให้กำลังใจผมในการประกวดหน่อย” เขาตื้อพร้อมทำตาอ้อน คิดว่าฉันจะหลงลูกไม้ของเขาเหรอ ?!! =,,= แถมฉันยังไม่มีชุดสวย ๆ กระโปรงพลิ้วราตรีอีก

            “^^ ในงานมีของกินเยอะแยะเลยนะครับ มีแต่ของที่พี่ลูกหมีชอบทั้งนั้นเลย ไปนะ” คิดว่าเอาของกินมาล่อแล้วฉันจะไปเหรอ !!! อย่ามาหวัง ...=0= แต่ถ้าฟรีตลอดงานก็น่าสนดีนะ

            “ในงานมีเครปเค้กไหมอ่ะ” ฉันถาม เขาเลยยิ้มกว้างพร้อมกับเด้งตัวขึ้นนั่ง

            “มีครับ ! สรุปพี่ยอมไปแล้วใช่ไหม...โอเค สรุปพี่จะไป ตรีมงานคือหน้ากากแฟนตาซีนะครับ แล้วผมจะส่งกำหนดการไปทางไลน์ของพี่อีกนะ ตกลงตามนี้” เขาพูดรัวจนฉันแทบฟังไม่ทัน  ฉันโดนเขารวบหัวรวบหางไปงานอย่างที่ปฏิเสธไม่ได้เลย ฉันจะไปกินเครปเค้ก ! ไม่ได้ไปดูเขาซะหน่อย

            “อ่า ๆ ไปก็ไป มีของกินฟรีเยอะขนาดนี้ น่าจะคุ้ม >0<” ฉันว่าขำ ๆ คลาสสิคกระตุกยิ้มพร้อมกับเขยิบเข้ามาใกล้ฉันอีกนิด เขาก้มลงมากระซิบข้างหูของฉันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของเขา

            “เดือนคณะวิศวะก็ฟรีนะครับ ถ้าพี่สนใจจะรับไว้สักคนก็ได้นะ ^___^” เขาพูดอย่างขี้แกล้ง  ฉันผงะออกแล้วเอามือจับหูตัวเองที่มันร้อนวูบ

            “มะ...ไม่เอาย่ะ!! .////. ” ฉันเบนสายตาหนีคลาสสิคที่นั่งยิ้มหน้าทะเล้นอยู่ตรงหน้า

            ...หัวใจของฉันมันจะได้อยู่อย่างสงบสักวันไหม? ตั้งแต่มีคลาสสิคเข้ามาวนเวียนอยู่ใกล้ ๆ ถ้าจะเล่นหยอดเกือบทุกนาทีขนาดนี้เนี่ย !!! -///- ....

 
...........................................................................................................................................................................................

ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ ^0^ ขอบคุณทุก ๆ กำลังใจดี ๆ นะคะ

- ขอขอบคุณพี่ลูกชุบที่คอยให้คำแนะนำในทุก ๆ เรื่องตลอด 3 ตอนที่ผ่านมา คำแนะนำของพี่ลูกชุบตรงจุดและเข้าใจง่ายมาก ๆ ค่ะ -