[รีบอร์น] แม่ทัพเย็นชาป่วนหัวใจวองโกเล่ ตอนที่4

เช้าวันต่อมา
คุณที่อยู่ในชุดนอนลูกไม้สีขาวก็ตื่นขึ้นมา คุณมองขาข้างซ้ายที่ตอนนี้ได้ถูกทำแผลเรียบร้อย ส่วนขาข้างขวามีโซ่ตรวนอยู่ คุณเงยหน้ามองสิ่งรอบข้างอย่างครุ่นคิด "พวกเขา ช่วยฉันทำไม?"
ก๊อกๆ
แม่บ้าน: ขออนุญาตค่ะ คุณหนู บอสให้มาตามคุณหนูไปพบค่ะ//แม่บ้านวัยกลางคนท่าทางใจดียิ้มให้คุณ คุณมองแม่บ้านด้วยสีหน้านิ่งๆก่อนที่จะลูกขึ้น คุณเดินเซๆทำให้แม่บ้านเข้ามาช่วยพยุงคุณ พาคุณไปยังห้องนั่งเล่นที่พวกวองโกเล่อยู่กันครบ
จีอ๊อตโต้: หืม มาแล้วสินะ//หยุดอ่านหนังสือแล้วมองคุณ
เดม่อน: นุฟุๆๆๆ คุณนี่สวยจังเลยนะครับ ไม่ว่าสภาพในคุณก็งามจริงๆ//ยิ้มเลศนัย
อุเกสึ: เจ็บขามากมั้ยขอรับ
คุณ:....?//คุณมองพวกวองโกเล่ด้วยสีหน้าประหลาด คุณเป็นศรัตรูแท้ๆ แต่พวกเค้ากลับช่วยคุณแถมยังพูดกับคุณแบบเป็นกันเอง สีหน้าสงสัยของคุณมันชั่งน่ารักมากๆ
นัคเคิล: น...นั่งลงก่อน...เดียวเลือดออกแบบสุดขีดด -///-
แรมโพ: เธอเนี่ย....สวยเป็นบ้า..-///-
คุณ://นั่งลงบนโซฟาสีขาวข้างอเลาดิ อเลาดิหันมามองคุณสักพักก็หันไปก่อนที่จะพูดว่า
อเลาดิ: กลิ่นตัวคุณหอมดี....
จี: เข้าเรื่อง