หลักการตรวจต้นฉบับแบบ 4 อย่าเกิน 3

                สวัสดีครับ พี่แบงค์ยินดีมากที่จะได้ถ่ายทอดประสบการณ์จากที่เคยทำงานเป็นบรรณาธิการนิยายให้น้องๆ ทุกคน เพื่อว่าจะได้นำไปพัฒนาให้ต้นฉบับมีคุณภาพมากขึ้น จะได้ถูกตาต้องใจ บ.ก. และมีโอกาสได้ตีพิมพ์เป็นเล่มดั่งใจฝัน

                สำหรับบทความนี้ พี่แบงค์จะยกหลักการตรวจต้นฉบับแบบ 4 อย่าเกิน 3 ที่ บ.ก.นิยม ใช้ตรวจแก้ต้นฉบับนิยายให้น้องๆ ทราบกันว่ามีอะไรบ้าง (จริงๆ เขาไม่ได้ตั้งชื่ออย่างนี้นะครับ พี่แบงค์ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาเรียกว่าอะไร แต่พี่แบงค์เรียกแบบนั้นเพราะมันจำง่ายดี ฮ่าๆ)

              1. อย่าอ้ำอึ้งเกิน 3 จุด เวลาเขียนบทคำพูดที่ต้องเต็มจุด จะเพื่อสื่อว่าพูดไม่ออกบอกไม่ถูก หรือต้องการเว้นไว้เป็นปริศนาให้คนอ่านไปเติมคำเอาเอง ไม่ต้องใส่จุดเกิน 3 จุดก็ได้ครับ เช่น เอ่อ...........คือ.........หรือว่า..........ควรใส่แค่ 3 จุดก็พอ เช่น เอ่อ... คือ... แต่ว่า...

              2. อย่าซ้ำเกิน 3 ครั้ง เสียงเอฟเฟกต์อย่างเช่น ก๊อกๆๆๆๆๆๆๆ ปังๆๆๆๆๆๆๆๆ ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! แม้ผู้เขียนต้องการจะสื่อว่าเคาะประตูหลายที ยิงปืนรัวหลายนัด หรือเกิดระเบิดหลายครั้ง แต่สำหรับบ.ก.แล้ว ส่วนมากจะอนุโลมให้มีเสียงซ้ำได้ไม่เกิน 3 ตัว ดังนั้นใช้แค่ ก๊อกๆๆ ปังๆๆ ตูม! ตูม! ตูม! ก็พอ

              3. อย่าลากเสียงเกิน 3 ตัว เสียงกรีดร้องดัง กรี๊ดดดดดดดดดดด  อ๊ากกกกกกกกก โอยยยยยยยย และเสียงลากยาวอื่นๆ แม้ในความจริงเราจะต้องลากเสียงยาวขนาดนั้น แต่ถ้าว่าตามหลักราชบัณฑิตยสถานแล้ว พยัญชนะตัวท้ายที่เพิ่มขึ้นมาหลายๆ ตัวมันไม่ได้ตรงตามความหมายสักเท่าไหร่ แต่ถ้ามองถึงอรรถรสของนิยายแล้ว บ.ก.ส่วนมากจะอนุโลมให้มีพยัญชนะลงท้ายแค่3ตัวก็พอครับ เช่น กรี๊ดดด อ๊ากกก โอยยย

              4. อย่าตกใจเกิน 3 ครั้ง ที่บอกอย่างนี้ไม่ใช่ว่าทั้งเรื่องให้ตกใจได้ไม่เกิน 3 ครั้งนะครับ ในที่นี้หมายถึงให้ใส่เครื่องหมายตกใจท้ายคำอุทานหรือเสียงเอฟเฟกต์เพื่อเน้นเสียงไม่เกิน3ตัว เช่น เฮ้ย!!!ว้าย!!!ปัง!!! ทั้งนี้หากว่าตามนิยายที่คนรุ่นเก่าเขียน เขาให้ใส่เครื่องหมายตกใจเพียงตัวเดียวเท่านั้น แต่ถ้าเป็นนิยายยุคสมัยนี้ ใส่ 3 ตัว บ.ก. ถือว่าโอเคที่สุดแล้วครับ ดูไม่น่าเกลียดมากนัก

                จะเห็นว่าหลักการ 4 อย่าเกิน 3 นั้นจำง่ายมากๆ แค่อย่าใส่ตัวอักษรซ้ำเกิน 3 ตัวเท่านั้นเอง เพราะสำหรับบ.ก.แล้ว การใส่เกินมากกว่านั้นถือว่าฟุ่มเฟือยเกินไป ใส่น้อยๆ แล้วให้ผู้อ่านไปจินตนาการเอาเองก็พอครับ มันจะช่วยให้นิยายที่น้องเขียนดูมีคุณค่ามากขึ้นแต่ยังคงอรรถรสและใจความเดิมที่สุดแล้ว

                เป็นอย่างไรบ้างครับกับเคล็ดลับเล็กๆ น้อยๆ นี้ ใครมีข้อสงสัยหรืออยากจะเสนอแนะอะไร มาแชร์กับพี่แบงค์ได้เลยนะครับ