6 แนวทางสร้างปมคดีฆาตกรรมนิยายสืบสวนสอบสวน

          น้องๆ นักเขียน dek-d.com คงจะเคยอ่านการ์ตูนหรือนิยายแนวสืบสวนปริศนาฆาตกรรมกันบ้างแล้ว เช่น เชอร์ล็อก โฮมส์ คินดะอิจิ โคนัน และเชื่อว่าคงมีหลายคนที่สนใจจะเขียนแนวนี้เหมือนกัน เพราะความสนุกของนิยายของนิยายสืบสวนคือการค้นหาความจริงและเบาะแสที่ซุกซ่อนอยู่ในเรื่อง ทำให้ผู้อ่านได้คิดตามตัวเอกที่จะมาเป็นผู้คลี่คลายปมปริศนา

          แต่จะเริ่มคิดปมคดีปริศนาสำหรับนิยายสืบสวนสอบสวนอย่างไรเนี่ยสิ ฟังดูยากจังเลยเนอะ แค่คิดก็เห็นแต่ทางตันแล้ว ถ้าอย่างนั้นลองใช้แนวทาง 6 ข้อเอาไปใช้เขียนดูนะครับ

          1.ใครตาย ใครเป็นคนฆ่า : สร้างตัวละครขึ้นมาสองคน คนหนึ่งเป็นผู้ตาย อีกคนหนึ่งผู้ฆ่า กำหนดคาแรกเตอร์ของทั้งสองคนว่าเป็นใคร เพศอะไร ทำอาชีพอะไร อายุเท่าไหร่ รวมทั้งอุปนิสัยต่างๆ

          ยกตัวอย่าง

          -นายเขียว (ผู้ตาย) เป็นนักธุรกิจวัย 43 ปี แต่งงานกับนางขาว แต่แอบนอกใจไปมีคนอื่น

          -นางขาว  (ฆาตกร) อายุ 40 ปี ครูสอนเปียโน เป็นภรรยาของนายเขียว ชอบตีสองหน้าว่าเป็นคนยิ้มแย้มแจ่มใส แต่จริงๆแล้วเป็นคนเก็บกด

           2.ตายอย่างไร ที่ไหน : คือประเด็นหลักที่ทำให้เรื่องราวในนิยายนี้เกิดขึ้นมาได้ รวมทั้งยังเป็นตัวเชื่อมโยงไปยังวิธีการอำพรางคดี

           ยกตัวอย่าง

           -ที่โต๊ะอาหาร ห้องพักในคอนโด นายเขียวถูกนางขาววางยาพิษในคอนเฟลกซ์ใส่นมซึ่งเขากินรองท้องก่อนมื้อเย็น

           3.ฆ่าเพราะอะไร : ลองสมมติตัวเองว่าถ้าเราเป็นเป็นคนคนนั้น การจะฆ่าใครสักคนมันต้องเกิดจากอะไรดลใจให้ต้องทำแบบนั้น เพราะคนเราคงไม่อยู่ว่างๆ ก็ฆ่าคนเล่นเนอะ (เว้นเสียแต่จะคิดตัวละครเป็นฆาตกรโรคจิตขึ้นมา)

           ยกตัวอย่าง

           -นางขาวรับไม่ได้ที่นายเขียวนอกใจไปมีคนอื่น ทั้งๆที่ตนก็ซื่อสัตย์ต่อสามีมาตลอด เมื่อรักมากก็ผิดหวังมาก ความคิดชั่วร้ายก็บังเกิดขึ้นมาทันใด

           4.การอำพรางคดี : เป็นสิ่งที่จะเกิดขึ้นหลังจากการฆาตกรรม (หรืออาจจะมีการวางแผนไว้ล่วงหน้าก่อนลงมือฆ่า สำหรับนิยายสืบสวนที่เน้นโชว์ทริคการฆ่าที่แนบเนียน เช่น คินดะอิจิ) และเป็นการสร้างปริศนาให้ตัวเอกต้องขบคิด

           ยกตัวอย่าง

           -หลังจากวางยาพิษนายเขียวแล้ว นางขาวก็ได้จัดฉากด้วยการกรอกเหล้าใส่ปากนายเขียวให้ลงกระเพาะ แล้วลากไปโยนทิ้งตรงหน้าระเบียงชั้น5 เพื่อให้ดูเหมือนว่าเขาเมาตกระเบียงตาย

           5.พฤติกรรมน่าสงสัยของแต่ละคน : สร้างตัวละครขึ้นมาหลายๆตัว เพื่อให้เป็นผู้ต้องสงสัยของเรื่อง ออกแบบให้ตัวละครแต่ละคนมีที่มาและพฤติกรรมชวนน่าสงสัย เพื่อให้พระเอกหรือตัวละครอื่น (รวมทั้งอ่าน) รู้สึกระแวง อยากเฝ้าตามตัว

           ยกตัวอย่าง

           -นายบอย ผู้ดูแลคอนโด พัวพันกับพวกเอเยนต์ค้ายาไอซ์ จึงหวาดระแวงตำรวจและตัวเอกที่เข้ามาสืบสวนสอบสวนคดีฆาตกรรมนายเขียว กลัวจะโยงเข้าหาตัวด้วย (ร้อนตัวทั้งๆที่ตำรวจหรือตัวเอกไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย)

           -นายโหด เจ้ามือพนันบอลที่มักจะคอยโทรศัพท์หรือส่งลูกน้องมาข่มขู่ให้นายเขียวยอมใช้หนี้พนันบอลสิบล้านบาท

           -นางสาวไข่ เมียน้อยของนายเขียว ซึ่งนายเขียวเลิกส่งเสียเลี้ยงดูไปนานแล้ว เพราะอีกฝ่ายสำนึกผิด เห็นแก่ภรรยาที่เริ่มตั้งท้อง นางสาวไข่ยอมไม่ได้เพราะถ้าขาดนายเขียวไปตนก็ขาดรายได้ จึงขู่ว่าจะแบล็กเมลนายเขียว

           6.เบาะแส : เป็นกุญแจสำคัญที่จะช่วยให้ปริศนาคลี่คลาย ตัวเอกรู้ตัวคนร้าย โดยจะมาจากการนำเบาะแสมาประมวล เพื่อให้ได้ข้อมูลที่ถูกต้องและเชื่อถือได้ ทั้งจากหลักฐาน พยาน และสิ่งที่ฆาตกรวางแผนพลาดไปโดยไม่รู้ตัว

           ยกตัวอย่าง

           -นางขาวคอยพะวงอยู่กับขวดนมในตู้เย็นอยู่ตลอดเวลา เพราะใส่ยาพิษไว้ในนั้นแต่เจ้าตัวลืมเอาไปทิ้ง (อาจจะเพิ่มความน่าสนใจด้วยการให้ตัวละครใครสักคนถือวิสาสะเปิดตู้เย็นจะหยิบนมมากิน แล้วนางขาวก็รีบออกมาห้าม อ้างว่านมหมดอายุแล้ว)

           -นางขาวบอกว่าก่อนตายนายเขียวไม่กินอะไรเลยนอกจากเหล้า แต่จากการพิสูจน์ศพพบว่าในกระเพาะมีนมและคอนเฟลกซ์อยู่ด้วย

           -มีชาวบ้านคนหนึ่งเล่าว่าเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง(นางขาว) ลากผู้ชายปล่อยตกหน้าระเบียงชั้น5

            เมื่อคิดได้ครบ 6 ขั้นตอน เราก็ปมแผนฆาตกรรมที่พร้อมจะเอามาประยุกต์ดัดแปลงเป็นพล็อตนิยายสืบสวนสอบสวนของเราต้องการแล้ว

            การเขียนนิยายแนวสืบสวนสอบสวน อาจจะดูเหมือนง่ายแต่ก็ไม่ง่ายซะทีเดียว อาจจะดูเหมือนยากแต่ก็ไม่ยากเกินนิยายแนวอื่นๆ นัก เพียงน้องๆ ขยันหาความรู้รอบตัว น้องก็จะมีข้อมูลวัตถุดิบมากมายไว้สร้างปมปริศนาในนิยายอีกเยอะแยะ พี่แบงค์เชื่อว่าน้องทำได้ครับ

            ใครมีวิธีคิดปมนิยายสืบสวนสอบสวน มาแชร์ให้พี่แบงค์กับเพื่อนๆ นักเขียนกันบ้างนะครับ