เวลาเราเลือกซื้อหนังสือสักเรื่อง นอกจากพล็อตเรื่องที่นักเขียนบรรจงปรุงแต่งออกมา เราก็อยากจะอ่านสำนวนภาษาที่เราไม่รู้สึกว่า "พิมพ์ออกมาง่ายๆ"

เห็นด้วยอย่างแรงเลยค่ะกับประโยคนี้

เราเป็นคนที่ชื่นชมอะไรที่ได้มายากค่ะ โครงเรื่องที่แปลกใหม่ที่ปกหลัง จะทำให้เราเปิดอ่าน แต่ภาษาที่ดี สะกดคำถูกต้องและบรรยายสละสลวย ถึงจะดึงดูดให้เราเปิดหน้าต่อไปไม่ก็ตัดสินใจซื้อค่ะ 5555

บางทีที่ไม่อยากอ่านภาษาวิบัติ เพราะไม่เคยชิน มันอ่านยากน่ะค่ะ

ดังนั้นเวลาเราเขียนเองก็เขียนให้ถูกต้องค่ะ เพราะคิดว่า คนที่มาอ่านจะได้จดจำการสะกดที่ถูกต้องไปด้วย

เวลาเราเลือกอ่านนิยายบนเนตสักเรื่อง เราอาจจะเน้นดูที่พล็อตและความไหลลื่นของเรื่อง ภาษาผิดบ้างถูกบ้าง วิบัติบ้างเล็กน้อย ก็ไม่เป็นไร ถ้าเรื่องไหนภาษาสวยถือว่าเป็นเรื่องที่ดีมากและจะชอบมากเป็นพิเศษ

แต่มาตรฐานสำหรับนิยาย/วรรณกรรมที่ตีพิมพ์แล้วนั้นแตกต่างกัน ถ้าเราเปิดเจอภาษาวิบัติ หรือคำสะกดผิดสักที่ สองที่... บอกตรงๆว่า เราไม่ซื้อ... เรามองว่าแบบนี้มันดูถูกนักอ่านมากเกินไป เหมือนนักเขียนที่ไม่ทำการบ้านมาเท่าที่ควร เอาแบบง่ายๆ เขียนง่ายๆ ขายง่ายๆ ถ้าเราซื้อก็เหมือนเป็นการส่งเสริมให้นิยายนี้โด่งดัง ให้ผู้คนเข้ามาอ่านสิ่งผิดๆ คำผิดๆ จำไปใช้ผิดๆ จริงๆมันก็ไม่ได้อะไรหรอกนะ แค่ค่านิยมของคนไทยในตอนนี้บางส่วน(ใหญ่ไหมไม่รู้)ก็ยังเห็นว่าการใช้ภาษาพวกนี้ไม่ใช่ภาษาเขียน.. การใช้ภาษาเหล่านี้ในวรรณกรรมก็เหมือนเป็นการ"ลดระดับ"ชิ้นงานลงเท่านั้นเอง

ถ้าอ่านในอินเจอร์เน็ตยังพอไหว แต่ถ้าเจอในหนังสือ แทบเขวี้ยงทิ้งอะ

คำพวกนี้เมื่อเวลาผ่านไป มันก็จะตกยุค และเราก็จะลืมว่ามันแปลว่าอะไร

แต่ที่เกลียดยิ่งกว่าคือนิยายอีโมติค่อน บรรทัดนึงมีอีโมแบบนึง อีกบรรทัดนึงก็เป็นอีกหน้านึง

นั่นคือเค้าคุยกันผ่านสีหน้า + นักเขียนอยากได้หน้ากระดาษาเยอะๆสินะ

ก็มีใส่บ้างนะครับ แต่ใช้เฉพาะแค่ประโยคคำพูดหรือประโยคแซว แต่พวกคำ ครัช ชิมิ ครุคริ ฯลฯ พวกนี้ไม่เคยคิดจะใส่  (อ่านเองยังงเองเลย) 

ท่ามันจะเอาใส่หนังสือนะ-...-

ไม่เคยทำ  เพราะเห็นว่าไม่เหมาะสม

เวลาเราเลือกซื้อหนังสือสักเรื่อง นอกจากพล็อตเรื่องที่นักเขียนบรรจงปรุงแต่งออกมา เราก็อยากจะอ่านสำนวนภาษาที่เราไม่รู้สึกว่า "พิมพ์ออกมาง่ายๆ"

เห็นด้วยอย่างแรงเลยค่ะกับประโยคนี้

เราเป็นคนที่ชื่นชมอะไรที่ได้มายากค่ะ โครงเรื่องที่แปลกใหม่ที่ปกหลัง จะทำให้เราเปิดอ่าน แต่ภาษาที่ดี สะกดคำถูกต้องและบรรยายสละสลวย ถึงจะดึงดูดให้เราเปิดหน้าต่อไปไม่ก็ตัดสินใจซื้อค่ะ 5555

บางทีที่ไม่อยากอ่านภาษาวิบัติ เพราะไม่เคยชิน มันอ่านยากน่ะค่ะ

ดังนั้นเวลาเราเขียนเองก็เขียนให้ถูกต้องค่ะ เพราะคิดว่า คนที่มาอ่านจะได้จดจำการสะกดที่ถูกต้องไปด้วย

เวลาเราเลือกอ่านนิยายบนเนตสักเรื่อง เราอาจจะเน้นดูที่พล็อตและความไหลลื่นของเรื่อง ภาษาผิดบ้างถูกบ้าง วิบัติบ้างเล็กน้อย ก็ไม่เป็นไร ถ้าเรื่องไหนภาษาสวยถือว่าเป็นเรื่องที่ดีมากและจะชอบมากเป็นพิเศษ

แต่มาตรฐานสำหรับนิยาย/วรรณกรรมที่ตีพิมพ์แล้วนั้นแตกต่างกัน ถ้าเราเปิดเจอภาษาวิบัติ หรือคำสะกดผิดสักที่ สองที่... บอกตรงๆว่า เราไม่ซื้อ... เรามองว่าแบบนี้มันดูถูกนักอ่านมากเกินไป เหมือนนักเขียนที่ไม่ทำการบ้านมาเท่าที่ควร เอาแบบง่ายๆ เขียนง่ายๆ ขายง่ายๆ ถ้าเราซื้อก็เหมือนเป็นการส่งเสริมให้นิยายนี้โด่งดัง ให้ผู้คนเข้ามาอ่านสิ่งผิดๆ คำผิดๆ จำไปใช้ผิดๆ จริงๆมันก็ไม่ได้อะไรหรอกนะ แค่ค่านิยมของคนไทยในตอนนี้บางส่วน(ใหญ่ไหมไม่รู้)ก็ยังเห็นว่าการใช้ภาษาพวกนี้ไม่ใช่ภาษาเขียน.. การใช้ภาษาเหล่านี้ในวรรณกรรมก็เหมือนเป็นการ"ลดระดับ"ชิ้นงานลงเท่านั้นเอง

เกรียน มีมานานแล้วครับในพจนานุกรมอ่า  แต่บางทีความหมายอาจจะเปลี่ยนไปมั้ง  นิยายมีศัพท์วัยรุ่นพอรับได้นะ  แต่วรรณกรรม รับไม่ได้ถ้าจะมีศัพท์พวกนี้  ควรที่จะเป็นภาษาที่สละสลวย  ขนาดเรื่องแปลจากต่างประเทศของดอกไม้สด  เรื่องอัวรานางสิงห์  ยังแปลเป็นสำนวนไทยไทยเลย  เป็นเรื่องที่อ่านแล้วเข้าใจง่าย เห็นภาพง่าย มีอรรถรส ศัพท์วัยรุ่นในความคิดเราตอนนี้ก็คือ ศัพท์ที่พูดผิด เขียนผิด อ่านผิด ก็เท่านั้นเอง #คหสต

บางครั้งในการอ่านนิยายในเน็ตเรายอมได้นะ เพราะเราถือว่าเรายังพอบอกให้เค้าปรับแก้ได้ทัน 

แต่ถ้าเป็นแบบหนังสือมันผิดแล้วผิดเลย แก้ไม่ได้แล้วถ้ามีคนมาอ่านแล้วติดภาษาแสลงไปบางครั้งมันไม่ดีอ่ะ 

คือเคยอ่านนิยายของคนวัยเดียวกัน ใช้ภาษาผิด พยายามแก้ให้นะแต่บางครั้งมันไม่ไหวอ่ะ มันเหมือนไม่ได้กดพลาดหรืออะไรเลย  แต่เป็นที่ตัวคนเขียน ในบางครั้งถ้าเรารู้สึกไม่คุ้นกับคำนั้นๆเรายังเปิดพจนานุกรมตรวจให้เลย

จนบางครั้งเรารู้สึกว่าเอาสะดวกไปหรือเปล่า ถ้ามีน้องๆเข้ามาอ่านแล้วติดไปใช้ในชีวิตจริงจนพูดไม่เคยถูกจะทำไงอ่ะ 

ก็มีใส่บ้างนะครับ แต่ใช้เฉพาะแค่ประโยคคำพูดหรือประโยคแซว แต่พวกคำ ครัช ชิมิ ครุคริ ฯลฯ พวกนี้ไม่เคยคิดจะใส่  (อ่านเองยังงเองเลย) 

ถ้าอ่านในอินเจอร์เน็ตยังพอไหว แต่ถ้าเจอในหนังสือ แทบเขวี้ยงทิ้งอะ

คำพวกนี้เมื่อเวลาผ่านไป มันก็จะตกยุค และเราก็จะลืมว่ามันแปลว่าอะไร

แต่ที่เกลียดยิ่งกว่าคือนิยายอีโมติค่อน บรรทัดนึงมีอีโมแบบนึง อีกบรรทัดนึงก็เป็นอีกหน้านึง

นั่นคือเค้าคุยกันผ่านสีหน้า + นักเขียนอยากได้หน้ากระดาษาเยอะๆสินะ

ท่ามันจะเอาใส่หนังสือนะ-...-

อยากได้สักเล่ม ว่าแต่จะหาซื้อได่ที่ไหนกัน =_=

เอิ่ม   แค่อ่านไหนเน็ตก็มึนพอละนะ    หรือว่าเราแก่ ???

-ศัพท์นี้นี่ยอมรับว่าใช้นะครับแต่บ้างเวลาเท่านั้นแหละ ครั้นจะเอามาใช้ดะใช้ไม่ดูเวล่ำเวลาก็ไม่ไหว ถ้าเจอในเน็ตนี่ยังพอได้(เพราะเราก็แอบใช้นิดๆ)แต่ถ้าไปเจอในหนังสือ(ไม่ว่าจะประเภทไหน)ก็คงมีเขวี้ยงทิ้งกันบ้างล่ะ...