เริ่มเขียนนิยายลง Dek-d ครั้งแรกเมื่อตอนมัธยมปลายค่ะ แต่พอขึ้นมหา’ลัยมาก็เขียนบ้างขี้เกียจบ้าง ก่อนหน้านี้เลยยังไม่มีงานเขียนเป็นชิ้นเป็นอันสักที จนมาถึงช่วงไม่กี่เดือนก่อนหน้านี้ มีโอกาสลงแข่งในสนามประกวดของสำนักพิมพ์แห่งหนึ่ง ทำให้ต้องรีดเค้นพลังชีวิตปั่นนิยายเรื่องที่ส่งประกวดให้จบภายในเวลาสั้นๆ ตอนนี้จึงมีนิยายเรื่องนั้นเป็นผลงานเพียงเรื่องเดียวในชีวิตที่เขียนจนจบค่ะ ถึงแม้จะไม่ถูกตีพิมพ์แต่ก็ภูมิใจมากกับความสำเร็จเล็กๆ ที่ได้มา รู้ซึ้งเลยค่ะว่าเวลาแต่งนิยายจบสักเรื่องมันรู้สึกดีขนาดไหน…

        เริ่มเขียนนิยายตอนประมาณม.3 มั้งคะถ้าจำไม่ผิด ทำเป็นงานอดิเรกแก้เบื่อ ก่อนมาประกวดเคยมีงานเขียนที่ได้ตีพิมพ์แล้วสองเรื่อง แต่ไม่ได้ฝันจะเป็นนักเขียนอย่างจริงจังเท่าไหร่ค่ะ เพราะชอบวาดรูปมากกว่า ^^”

        รู้สึกสนุก ท้าทาย และก็ตื่นเต้นมากๆ เลยค่ะ เพราะเป็นครั้งแรกที่ได้ประกวดงานเขียน แถมเป็นแบบตอนต่อตอนให้ผู้เข้าประกวดคอยลุ้นผลกันทุกสัปดาห์ ถึงจะไม่มีเวลามาสนใจเท่าไหร่แต่ก็ลุ้นผลนิดๆ ที่สำคัญคือได้ความรู้ ข้อแนะนำจากการประกวดมาเยอะมาก ปัญหาที่มีคงจะเป็นเรื่องสอบ เพราะช่วงแข่งมันใกล้สอบพอดี หนังสือก็ต้องอ่าน นิยายก็ต้องเขียน เลยรีบปั่นหูตาเหลือก หัวหมุนไปหมดเลย

        อันนี้ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันอะค่ะ แหะๆ แต่เคยได้ยินคนบอกว่าตัวละครมีเสน่ห์ ตัวละครเรามักมีนิสัยขาดๆ เกินๆ อยู่เพื่อความสนุกในการเขียน เราเองก็อยากให้คนรักตัวละครของเราเพราะงั้นเลยสร้างตัวละครในแบบที่ตัวเองชอบ
        Seeker’s Story เป็นเรื่องราวของนักจัดหาที่รับจัดหาทุกสิ่งบนโลก ไม่ว่าสิ่งนั้นจะได้มายากลำบากขนาดไหน แลกกับค่าตอบแทนที่สมน้ำสมเนื้อ ราซาฟ...พระเอกของเรามีความสามารถในการปลดผนึกทุกอย่าง เพราะงั้นเลยถูกรุ่นพี่อย่างลูเซียสลากไปทำงานนักจัดหาด้วยเสมอ นอกจากต้องเป็นหน่วยกล้าตายเข้าไปคลายอาคมป้องกันผู้บุกรุกแล้ว บางครั้งก็โดนหลอกให้ล่อสัตว์ร้ายที่อยู่นั้นออกมาด้วย จะไม่ช่วยก็โดนข่มขู่ด้วยมีดและดาบ (!?) เพราะงั้นทั้งสองเลยต้องออกเดินทางไปตามที่ต่างๆ บางครั้งก็ต้องเสี่ยงอันตรายเพื่อให้งานสำเร็จ เนื้อเรื่องฟังดูเหมือนจะแอ๊คชั่นแฟนตาซี แต่ความจริงมันเป็นคอเมดี้แฟนตาซีนะคะ ฮา

เทคนิคเหรอคะ...ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ ที่คิดพล็อตแปลกๆ น่าเป็นเพราะความเบื่อมากกว่า เผอิญเป็นเด็กขี้เบื่อ นิยายที่เขียนก็จะไม่ชอบให้มันซ้ำกัน เพราะงั้นถ้าเรื่องนี้เป็นเรื่องของนักจัดหา เรื่องหน้าก็จะไม่ใช่เรื่องแนวๆ นี้อีก จะเปลี่ยนไปเลย ทั้งนิสัยตัวละคร และก็จุดไคลแม็กซ์ ทำให้ต้องคิดพล็อตใหม่ๆ ตลอด แล้วก็เรื่องราวก็จะเป็นของตัวเอกนั้นไปเลย คือไม่ใช่แบบออกไปกู้โลกแต่เป็นกู้ปัญหาของตัวเอง เพราะปัญหาตัวละครมีเยอะ เรื่องราวจึงหลากหลาย ฮา

        อูย...นึกถึงต้นฉบับแล้วหนาววูบ พยายามปั่นอยู่ค่ะแต่ต้องรออารมณ์เป็นช่วงๆ ไม่งั้นเขียนไม่ออก ส่วนเรื่องเป็นนักเขียนนี่ก็ยังไม่รู้เหมือนกันค่ะ อย่างที่บอกต้องรออารมณ์มาถึงจะเขียนได้ และถ้าไม่สนุกกับเรื่องที่เขียนแล้วก็จะหยุดเขียนไปเลย จึงมีเรื่องที่แต่งจบไม่มาก เพราะงั้นอนาคตจะมีงานเขียนอีกมั้ยบอกไม่ได้ค่ะ แต่ก็จะพยายามเขียนต่อไปเรื่อยๆ TvT

        ก็อยากให้ทุกคนพยายามกันไปเรื่อยๆ อย่าหยุด ต่อให้ผิดหวังก็อย่ายอมแพ้ ตัวเราเองก็เคยผิดหวัง เคยโดนปฏิเสธต้นฉบับมาเหมือนกัน ตอนนั้นก็เฟลแต่ไม่ยอมแพ้ รีไรท์แล้วส่งใหม่จนได้ตีพิมพ์ เพราะงั้นไม่ว่าจะผิดหวังขนาดไหนก็ห้ามยอมแพ้ค่ะ

        เริ่มเขียนนิยายตั้งแต่ป.6 นู่นเลยเป็นแนวชีวิตของเด็กน่ารักๆ ได้รับแรงบันดาลใจมาจาก ‘เรื่องของม่าเหมี่ยว’ ที่คุณสุมาลีเขียน จากนั้นพอเริ่มโตก็ได้รู้จักนิยายรักตาหวานและเว็บไซต์เด็กดีสมัยยังเป็น entertain แล้วก็เริ่มรู้ว่า อ้อ เขาส่งนิยายให้สำนักพิมพ์พิจารณาได้ด้วย เลยเริ่มเขียนอย่างจริงจัง เขียนไปเขียนมา เอ๊ะ สนุกจัง แท้จริงแล้วเราอยากเป็นนักเขียนสินะ อยากมากๆ ด้วย
        ทีนี้ก็มีผลงานได้ตีพิมพ์เป็นนิยายแนวรักออกมา 3-4 เล่ม จนเมื่อปี 54 ก็ได้เข้าประกวดในโครงการนักเขียนน่ารักของแนตตี้กับเด็กดีด้วยค่ะ แต่ผลงานด้านแฟนตาซีแบบเอนเธอร์เพิ่งจะรู้สึกสนใจอยากเขียนเมื่อไม่กี่ปีมานี้ ก่อนหน้านั้นก็เขียนแฟนตาซีบ้าง พอได้เขียนก็รู้สึกชอบ เลยส่งประกวดดูค่ะ และก็ส่งปีนี้เป็นปีที่สามแล้วด้วย ถึงได้ผ่านเข้ารอบกับเขาเสียที (ฮา)

        ตื่นเต้นตลอดเวลาตั้งแต่ต้นยันจบ แม้แต่ตอนที่ประกวดจบแล้วก็ยังตื่นเต้นอยู่เลย ไหนจะต้องลุ้นเรื่องที่ว่าตัวเองจะเขียนทันหรือเปล่า เขียนทันแล้วมันสนุกไหม ความคิดเห็นติชมเขาว่าอย่างไรบ้าง ทำเอาเราลุ้นระทึกทุกคืนวัน
        แต่ที่ตื่นเต้นที่สุดเห็นจะเป็นคำวิจารณ์จากกรรมการ อ่านทีไรหัวใจจะวายทุกที แต่ละสัปดาห์ก็ต้องลุ้นว่าเราได้แก้ไขในส่วนที่กรรมการเขาบอกบ้างไหม ทำให้รู้สึกกังวลมากๆ แต่ถึงอย่างนั้น การรอคำวิจารณ์จากกรรมการก็เป็นส่วนที่ชอบที่สุดในการประกวดเลยค่ะ ส่วนเรื่องปัญหาอื่นๆ ไม่คิดว่ามีนะคะ

        ถ้าพูดถึง 13 Demons สิบสามอสูรป่วน คำแรกที่ผุดขึ้นมาก็มักจะเป็น ‘ตัวละครจะเยอะไปไหน’ ผู้อ่านต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าจำยากมาก ฮ่าๆ ส่วนตัวก็เลยคิดว่าคงเป็นพวกอสูรล่ะมั้งที่ดูแตกต่างไปจากนิยายเรื่องอื่น
        ในตำนานกรีก-โรมันพวกเขาเป็นตัวร้ายแต่ในนิยายเรื่องนี้พวกเขาคือตัวเอก อะไรที่ควรจะน่ากลัวก็ทำให้กลายเป็นน่ารัก พี่น้องอสุรกายผู้น่ากลัวทั้ง 13 ตน ความจริงแล้วมีนิสัยติงต๊องสุดกู่ แล้ววันหนึ่งน้องคนสุดท้องที่แอบขึ้นไปบนโลกมนุษย์เพราะอยากกินโยเกิร์ตก็โดนใครไม่รู้จับตัวไป พี่ๆ เลยพากันขึ้นไปตามหาแต่ดันจ๊ะเอ๋เข้ากับพวกวีรบุรุษคู่อาฆาตตามท้องเรื่องตำนานเทพกรีก ทีนี้เรื่องวุ่นๆ ปนเฮฮาก็เลยตามมา

        ส่วนตัวแล้วเป็นคนชอบคิดตัวละครขึ้นมาก่อน คิดให้พวกเขาแปลกๆ เข้าไว้โดยแต่ละคนจะต้องมีนิสัยประหลาดๆ บางอย่าง จากนั้นก็เอาตัวละครพวกนี้ไปอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่น่าจะมีพวกเขาอยู่ได้ วางแนวทางแก้ปัญหาพร้อมกับเพิ่มปัญหาเข้าไปนิดหน่อย แล้วเนื้อเรื่องกับรายละเอียดต่างๆ จะตามมาเองค่ะ

        ณ ตอนนี้คงต้องปั่นต้นฉบับเรื่องที่ส่งประกวดให้จบก่อนค่ะ พอจบจากเรื่องนี้ก็อาจจะวางพล็อตเล่มต่อ (ถ้ามีวาสนาได้ตีพิมพ์กับเขานะเหล่าอสูร) เพราะมีอะไรอยากจะเล่าอีกเยอะ จากนั้นก็คิดพล็อตใหม่ๆ เขียนนิยายเรื่อยๆ ตั้งใจว่าจะเขียนไปจนแก่เลยค่ะ ถึงจะเรียนจบและออกไปทำงานในสายงานที่อาจจะไม่เอื้ออำนวยต่อการเป็นนักเขียนนักแต่ก็ยังจะเขียนอยู่เพราะการเขียนนิยายเป็นการระบายความเครียดอีกทางหนึ่งของเรา เหมือนกับคนอื่นๆ ที่อาจจะชอบดูหนังหรือฟังเพลง แตกต่างกันไปค่ะ

        แค่เริ่มเขียนด้วยความตั้งใจทุกคนก็กลายเป็นนักเขียนแล้วค่ะ เราเองก็ยังต้องพัฒนาอีกเยอะ ไม่มีคำแนะนำดีๆอะไรมากมายมีแต่กำลังใจเท่านั้นที่คงพอจะให้ได้ สู้ๆ นะคะ