ส่วนตัวแล้วไม่มีเทคนิคในการเขียนฉากสยองขวัญใดๆทั้งสิ้น แต่เพราะอยากได้หนังสือเลยมีก็ได้  

เคล็ดลับคือเน้นความ 'ใกล้ตัว'  'ความน่ากลัวของบรรยากาศ' และ 'พื้นฐานความเชื่อของคนไทย' เป็นหลัก

-ยิ่งใกล้ตัว ยิ่งหลอน 

หยิบกิจวัตรประจำวัน/สิ่งของธรรมดาทั่วไปไปผูกกับฉากสยองในเรื่อง เช่น การแปรงฟัน การโกนหนวด การลงไปต้มมาม่าตอนตีสาม ไม้แขวนเสื้อที่ขยับเอง ยาทาเล็บ เป็นต้น ถ้าเขียนฉากนั้นได้ขนหัวลุกพอ คนอ่านจะไม่มีวันลืมเรื่องของเรา เพราะทุกครั้งที่เข้าไปเกี่ยวข้องกับกิจกรรมหรือสิ่งของนั้นๆ ฉากในหนังสือเราจะแว้บขึ้นมาในหัวคนอ่านทันที เหมือนอย่างที่ชัตเตอร์ทำให้หลายคนต้องเช็คว่านี่ผ้าห่มฉันคลุมขามิดรึยังก่อนนอน 

ตัวอย่าง เอาเป็นฉากสระผมละกัน ไม่มีใครไม่สระผม เพิ่มความหลอนเข้าไปด้วยการให้ น้องแอน นางเอกของเราสระผมตอนตีสามเพราะอ่านหนังสือดึก แล้วเมื่อกลางวันก็พึ่งไปต่อผมจริงมา ก่อนจะอาบน้ำก็ให้รูมเมทแซวว่า 'แกก็บ้าเนอะ เดี๋ยวมันก็ยาวแล้ว ไปต่อมาแล้วก็ต้องมาสระผมให้ใครก็ไม่รู้' เป็นการปูทางไว้ก่อน

-บรรยากาศจะช่วยบิลด์อารมณ์ได้มาก ถ้าให้ผีโผล่มากลางวันแสกๆในสวนสนุกมีลูกโป่ง มีคนเยอะแยะ มันก็ไม่น่ากลัวนะ เราต้องเอาหลอนๆ อาจจะให้แบบอยู่ๆ คนก็หายไป เสียงหัวเราะเงียบไป ความวังเวงเข้ามาแทนที่ ตอนบรรยายนี่สัมผัสทั้งห้ามาให้ครบ ต้องเลือกบรรยากาศที่มันเหมาะ ง่ายๆ ใกล้ตัว เช่น ในวัด ห้องพระที่บ้าน ห้องนอน โรงเรียนตอนกลางคืน แล้วก็ใส่อะไรที่มันบิลด์ลงไป เสียงโมบายที่ลอยมาตามลม กลิ่นธูป 

ตัวอย่างเดิม หลังจากนั้นน้องแอนก็เข้าห้องอาบน้ำ บรรยากาศหอตอนตีสามก็เงียบๆ มืดๆ วังเวงๆ อากาศเย็นๆหน่อย ห้องอาบน้ำอยู่ติดกับทางเดินในหอที่ไฟทางเดินหลอดนึงติดๆดับๆ อยู่ไกลๆ... แล้วเราก็บรรยายให้ละเอียดตั้งแต่อุณหภูมิน้ำมันอุ่นนะ มันสบายผิว ไล่มายังความรู้สึกตอนที่สัมผัสผม พอบีบแชมพูใส่ผมมือกลับไปสะดุดอะไรบางอย่าง ใจหายแว้บนึกถึงคำที่เพื่อนพูดขึ้นมา นี่ฉันสระผมให้ใคร ภาพผู้หญิงผมยาวปิดหน้าลอยมาในใจ อ่ะ แข็งใจจับผมอีก ก็ทีไม่มีอะไรนี่ ต่อมาให้มีเสียงแปลกๆจากข้างนอก เรียกชื่อแล้วเพื่อนไม่ตอบ เริ่มเสียวสันหลังละ อุณหภูมิน้ำเริ่มเปลี่ยน ปิดน้ำ กลิ่นแปลกๆลอยมา.... แอนรีบคว้าผ้าเช็ดตัวออกจากห้องน้ำ ออกมาเห็นเพื่อนใส่หูฟังฟังเพลงอยู่ ก็โล่งใจว่าคงไม่มีอะไร ที่เพื่อนไม่ตอบคงเพราะไม่ได้ยิน

-ไม่เชื่ออย่าลบหลู่

ความเชื่อคนไทยมีเยอะมากก แล้วแต่ละอย่างก็หลอนๆทั้งนั้น เช่น หวีผมหน้ากระจกหลังเที่ยงคืนจะเห็นผี เต้นวนซ้าย3รอบหลังเที่ยงคืนจะถูกผีเข้า หลังจากงานศพผ่านไปเจ็ดวันวิญญาณจะกลับมาที่บ้าน หมาหอนแปลว่ามันเห็นผี ถ้ามีเสียงใครเรียกตอนกลางคืนห้ามขานรับ ห้ามนอนตรงทางสามแพร่งเพราะผีจะผ่าน

อะไรที่เค้าห้ามเราก็ให้ตัวละครทำซะเลย น้องแอนเราเผลอตัวไปหวีผมหน้าประตูตู้เสื้อผ้าที่ทำมากระจกซะงั้น พอคิดขึ้นมาได้ก็หยุด มองผมยาวๆของตัวเองในกระจก หัวเริ่มหลอนอีกละนี่ผมใคร สะบัดหัวไล่ความคิด เปิดประตูตู้เสื้อผ้า หยิบเสร็จ ปิดประตูตู้เข้าที่เดิม เงยหน้ามอง กรี๊ด! ผีจ้องกลับมา

เทคนิคอีกอย่างคือ 'หลอกให้โล่งใจ/ตายใจ' 

ใช้ผ่อนและเร้าอารมณ์คนอ่าน ให้มัน dynamic อารมณ์แกว่งๆ เบาบ้างหนังบ้างสลับกันไป ตอนที่มันพึคมันจะได้พีคจริงๆ อย่างตอนฉากสระผมเราจะยังไม่เขียนชัดๆ ตรงๆ ว่าเฮ้ยนี่ผีนะ ผีมาแล้วนะ แต่จะเขียนแบบคลุมเครือๆ ไปก่อน จะผีมั้ยหรือนางเอกมันหลอนไปเองหว่า แล้วมาผ่อนอารมณ์คนอ่านให้ตายใจว่านางคงหลอนไปเอง เพื่อนมันใส่หูฟังมันเลยไม่ตอบ ไม่มีอะไรหรอก แต่มาฉุดอารมณ์ให้พึคขึ้นแบบตุ้งแช่สองเด้ง คือผีที่ผ่างมาหน้ากระจก แล้วก็ผ่างสองคือให้เพื่อนหันหน้ามาเป็นคนอื่น ไม่ใช่เพื่อนเรา แถมยังส่งยิ้มหวานให้ด้วย

สรุปกันอีกครั้ง เน้นใกล้ตัว บรรยากาศน่ากลัว แล้วก็เล่นกับความเชื่อ 

อยากได้หนังสือเล่มเกมฆ่าตัดกรรมของพี่ปองวุฒิค่ะ 

เพราะตั้งชื่อเรื่องได้น่าสนใจ เล่นคำระหว่างเกมฆาตกรรมกับเกมฆ่าตัดกรรม ชวนให้อยากรู้ว่าเนื้อเรื่องเป็นยังไง? หนังสือชื่อชุดส่งต่อความตาย คือต้องฆ่าคนอื่นเพื่อให้ตัวเองรอดแบบนี้รึเปล่า? อารมณ์ตัวตายตัวแทน? อีกอย่างก็เป็นแฟนนิยายนามปากกานี้อยู่แล้วด้วย  

ได้ความรู้ขึ้นเยอะเลยคะเกี่ยวกับการเขียนปกนิยายและการเขียนนิยายสยองขวัญ ขอบคุณมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆเลยคะ

เทคนิคการเขียนนิยายแนวสยองขวัญของผมคือ

เล่นกับความรู้สึกกลัวของตัวละครครับ

เขียนให้คนอ่านเชื่อว่าตัวละครนั้นกลัวจริง ๆ และทำให้ดูสมจริงที่สุดเท่าที่จะทำได้ อาจจะเล่นกับพื้นฐานในจิตใจด้านมืดของเเต่ละตัวละคร เพื่อทำให้เห็นว่ายังมีอะไรนอกจากตัววิญญาณที่ทำให้รู้สึกน่ากลัวได้

หรืออีกวิธีนึงคือ การหักมุมครับ

เนื้อหาแนวสยองขวัญเวลาหักมุมจะทำให้คนอ่านอึ้งได้ และบางทีการหักมุมอาจจะสร้างความสยองแบบขนหัวลุกให้คนอ่านได้ครับ

หนังสือที่อยากได้ Sin เกมฆ่าตัดกรรมครับ เพราะเป็นเรื่องที่ผมชอบมากตั้งแต่ Karma ตัดกรรมต่อตายแล้ว เลยอยากได้เล่มนี้ว่าจะเป็นอย่างไรต่อไป อีกอย่างผมชอบผลงานพี่ป๊อก ปองวุฒิมากด้วยครับ

ได้ความรู้ขึ้นเยอะเลยคะเกี่ยวกับการเขียนปกนิยายและการเขียนนิยายสยองขวัญ ขอบคุณมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆเลยคะ

รู้สึกว่าไม่ค่อยจะมีคนแต่งนิยายแนวสยองขวัญเลยนะ เอ๊ะ!หรือพวกนั้นยังไม่ได้เข้ามาอ่าน

ทำให้เรื่องธรรมดาๆ ที่ไม่ค่อยหวือหวานัก แต่หว่านปม ปริศนา ให้คนอ่านเกิดพิรุธ อยากรู้ว่าเรื่องจะพาไปทางไหน และเมื่อสุดทาง กลับพบเรื่องราวที่คาดไม่ถึงรออยู่ หักมุมแหลกลาญ

แต่พอพยายามเขียนจริงๆ กลับไปไม่ค่อยได้แฮะ ^^

อยากได้ มายากลเลือด ค่ะ

เข้ามาก็หลอนแล้ว คงไม่หัดเขียนค่ะ แต่ได้ความรู้เรื่องการเขียนมากๆ ขอบคุณค่ะ

อยากเขียน เรื่องราวในชีวิตธรรมดา ให้น่ากลัว เช่น บันไดตึกเรียน ตึกทำงาน ที่เราเดินขึ้นลงทุกวัน อาจจะมีตำนาน มีที่มา อาทิ คนงานก่อสร้าง หัวใจวายตาย ถูกนำมาฝังใต้บันได วันเดือนมืด จะได้ยินเสียง เหมือนอะไรจะดันบันไดขึ้นมา สั่น เหมือนจะพัง แบบนี้ค่ะ พอเดินขึ้นเดินลง ก็เหมือนมีคนเดินตามหลังตลอด แบบนี้ค่ะ น่ากลัวมาก

การสร้างฉากนิยายสยองขวัญสำหรับผมก็ต้องเริ่มจากการปูเนื้อเรื่องให้คนอ่านคิดไปตาม"กับดัก"ที่เราวางเอาไว้ ในช่วงแรกๆเราจะวางเอาไว้ในลักษณะที่ให้คนอ่านสับสนว่าความจริงแล้วมันเป็นยังไงกันแน่ หรือทำให้ผู้อ่านหลงไป"ติดกับดัก"ที่เราวางเอาไว้ แต่พอมาช่วงหลังๆเราก็ค่อยๆเฉลยปมกับดัก ไปที่ระอย่าง "โดยที่ไม่ให้มีคำถามคาใจ" หรืออาจจะสร้างปมละครโดยที่ไม่บอกว่าเพราะอะไรตัวละครถึงนิสัยแบบนี้

PS.ส่วนตัวแล้วรัก ภาคินัย กับ staying เอามากๆเลยโดยเฉพาะ Ghost Test เนี่ย อ่านกี่รอบๆก็ชวนให้ลุ้นนะ 55 แต่ว่าเวลาอ่านเรื่องย่อ(?)ที่ปกหลังนิยายของภาคินัยนะ ผมมักจะอึ้งกับ"กลอน(?)"อยู่เสมอเลย นักเขียน 2 คนเนี่ยรักเลย>< 

PS.2 ผมอยากได้ Ticket ตีตั๋วตายโหง ครับ เพราะว่า ผมอยากลองอ่านดู(ถึงแม้จะกลัว) แล้วอีกอย่างผมกำลังอยากได้เป็นของขวัญสอบเข้าม.1พอดีเลยล่ะ ถ้าได้เนี่ยดีใจจริงๆนะ ไม่ต้องเสียเงินเลย5555ครับ><

ส่วนตัวแล้วไม่มีเทคนิคในการเขียนฉากสยองขวัญใดๆทั้งสิ้น แต่เพราะอยากได้หนังสือเลยมีก็ได้  

เคล็ดลับคือเน้นความ 'ใกล้ตัว'  'ความน่ากลัวของบรรยากาศ' และ 'พื้นฐานความเชื่อของคนไทย' เป็นหลัก

-ยิ่งใกล้ตัว ยิ่งหลอน 

หยิบกิจวัตรประจำวัน/สิ่งของธรรมดาทั่วไปไปผูกกับฉากสยองในเรื่อง เช่น การแปรงฟัน การโกนหนวด การลงไปต้มมาม่าตอนตีสาม ไม้แขวนเสื้อที่ขยับเอง ยาทาเล็บ เป็นต้น ถ้าเขียนฉากนั้นได้ขนหัวลุกพอ คนอ่านจะไม่มีวันลืมเรื่องของเรา เพราะทุกครั้งที่เข้าไปเกี่ยวข้องกับกิจกรรมหรือสิ่งของนั้นๆ ฉากในหนังสือเราจะแว้บขึ้นมาในหัวคนอ่านทันที เหมือนอย่างที่ชัตเตอร์ทำให้หลายคนต้องเช็คว่านี่ผ้าห่มฉันคลุมขามิดรึยังก่อนนอน 

ตัวอย่าง เอาเป็นฉากสระผมละกัน ไม่มีใครไม่สระผม เพิ่มความหลอนเข้าไปด้วยการให้ น้องแอน นางเอกของเราสระผมตอนตีสามเพราะอ่านหนังสือดึก แล้วเมื่อกลางวันก็พึ่งไปต่อผมจริงมา ก่อนจะอาบน้ำก็ให้รูมเมทแซวว่า 'แกก็บ้าเนอะ เดี๋ยวมันก็ยาวแล้ว ไปต่อมาแล้วก็ต้องมาสระผมให้ใครก็ไม่รู้' เป็นการปูทางไว้ก่อน

-บรรยากาศจะช่วยบิลด์อารมณ์ได้มาก ถ้าให้ผีโผล่มากลางวันแสกๆในสวนสนุกมีลูกโป่ง มีคนเยอะแยะ มันก็ไม่น่ากลัวนะ เราต้องเอาหลอนๆ อาจจะให้แบบอยู่ๆ คนก็หายไป เสียงหัวเราะเงียบไป ความวังเวงเข้ามาแทนที่ ตอนบรรยายนี่สัมผัสทั้งห้ามาให้ครบ ต้องเลือกบรรยากาศที่มันเหมาะ ง่ายๆ ใกล้ตัว เช่น ในวัด ห้องพระที่บ้าน ห้องนอน โรงเรียนตอนกลางคืน แล้วก็ใส่อะไรที่มันบิลด์ลงไป เสียงโมบายที่ลอยมาตามลม กลิ่นธูป 

ตัวอย่างเดิม หลังจากนั้นน้องแอนก็เข้าห้องอาบน้ำ บรรยากาศหอตอนตีสามก็เงียบๆ มืดๆ วังเวงๆ อากาศเย็นๆหน่อย ห้องอาบน้ำอยู่ติดกับทางเดินในหอที่ไฟทางเดินหลอดนึงติดๆดับๆ อยู่ไกลๆ... แล้วเราก็บรรยายให้ละเอียดตั้งแต่อุณหภูมิน้ำมันอุ่นนะ มันสบายผิว ไล่มายังความรู้สึกตอนที่สัมผัสผม พอบีบแชมพูใส่ผมมือกลับไปสะดุดอะไรบางอย่าง ใจหายแว้บนึกถึงคำที่เพื่อนพูดขึ้นมา นี่ฉันสระผมให้ใคร ภาพผู้หญิงผมยาวปิดหน้าลอยมาในใจ อ่ะ แข็งใจจับผมอีก ก็ทีไม่มีอะไรนี่ ต่อมาให้มีเสียงแปลกๆจากข้างนอก เรียกชื่อแล้วเพื่อนไม่ตอบ เริ่มเสียวสันหลังละ อุณหภูมิน้ำเริ่มเปลี่ยน ปิดน้ำ กลิ่นแปลกๆลอยมา.... แอนรีบคว้าผ้าเช็ดตัวออกจากห้องน้ำ ออกมาเห็นเพื่อนใส่หูฟังฟังเพลงอยู่ ก็โล่งใจว่าคงไม่มีอะไร ที่เพื่อนไม่ตอบคงเพราะไม่ได้ยิน

-ไม่เชื่ออย่าลบหลู่

ความเชื่อคนไทยมีเยอะมากก แล้วแต่ละอย่างก็หลอนๆทั้งนั้น เช่น หวีผมหน้ากระจกหลังเที่ยงคืนจะเห็นผี เต้นวนซ้าย3รอบหลังเที่ยงคืนจะถูกผีเข้า หลังจากงานศพผ่านไปเจ็ดวันวิญญาณจะกลับมาที่บ้าน หมาหอนแปลว่ามันเห็นผี ถ้ามีเสียงใครเรียกตอนกลางคืนห้ามขานรับ ห้ามนอนตรงทางสามแพร่งเพราะผีจะผ่าน

อะไรที่เค้าห้ามเราก็ให้ตัวละครทำซะเลย น้องแอนเราเผลอตัวไปหวีผมหน้าประตูตู้เสื้อผ้าที่ทำมากระจกซะงั้น พอคิดขึ้นมาได้ก็หยุด มองผมยาวๆของตัวเองในกระจก หัวเริ่มหลอนอีกละนี่ผมใคร สะบัดหัวไล่ความคิด เปิดประตูตู้เสื้อผ้า หยิบเสร็จ ปิดประตูตู้เข้าที่เดิม เงยหน้ามอง กรี๊ด! ผีจ้องกลับมา

เทคนิคอีกอย่างคือ 'หลอกให้โล่งใจ/ตายใจ' 

ใช้ผ่อนและเร้าอารมณ์คนอ่าน ให้มัน dynamic อารมณ์แกว่งๆ เบาบ้างหนังบ้างสลับกันไป ตอนที่มันพึคมันจะได้พีคจริงๆ อย่างตอนฉากสระผมเราจะยังไม่เขียนชัดๆ ตรงๆ ว่าเฮ้ยนี่ผีนะ ผีมาแล้วนะ แต่จะเขียนแบบคลุมเครือๆ ไปก่อน จะผีมั้ยหรือนางเอกมันหลอนไปเองหว่า แล้วมาผ่อนอารมณ์คนอ่านให้ตายใจว่านางคงหลอนไปเอง เพื่อนมันใส่หูฟังมันเลยไม่ตอบ ไม่มีอะไรหรอก แต่มาฉุดอารมณ์ให้พึคขึ้นแบบตุ้งแช่สองเด้ง คือผีที่ผ่างมาหน้ากระจก แล้วก็ผ่างสองคือให้เพื่อนหันหน้ามาเป็นคนอื่น ไม่ใช่เพื่อนเรา แถมยังส่งยิ้มหวานให้ด้วย

สรุปกันอีกครั้ง เน้นใกล้ตัว บรรยากาศน่ากลัว แล้วก็เล่นกับความเชื่อ 

อยากได้หนังสือเล่มเกมฆ่าตัดกรรมของพี่ปองวุฒิค่ะ 

เพราะตั้งชื่อเรื่องได้น่าสนใจ เล่นคำระหว่างเกมฆาตกรรมกับเกมฆ่าตัดกรรม ชวนให้อยากรู้ว่าเนื้อเรื่องเป็นยังไง? หนังสือชื่อชุดส่งต่อความตาย คือต้องฆ่าคนอื่นเพื่อให้ตัวเองรอดแบบนี้รึเปล่า? อารมณ์ตัวตายตัวแทน? อีกอย่างก็เป็นแฟนนิยายนามปากกานี้อยู่แล้วด้วย  

            การเขียนนิยายสยองขวัญให้คนอ่านลุ้นของเกด คือ

การเปิดเรื่องด้วยตำนาน หรือประวัติน่ากลัวๆที่เล่าต่อๆกัน แล้วปิดตายในที่สุด จนกระทั่งมีคนมาพัวพันกับเรื่องนั้นๆ แล้วเกิดอาการสับสน ให้คนอ่านงง แล้วเดาเรื่องเอง แล้วมีฉากแบบ ตัวเอกนอนอยู่ในห้องแล้วมีบางสิ่งจ้องอยู่ ได้ยินเสียงลึกลับตอนกลางคืน แต่หักมุมไรงี้ มีฉากตื่นเต้นจนคนอ่านลุ้นระทึกนึกว่าเป็นตัวเอกของเรื่องประมาณนี้ค่ะ

            หนังสือที่อยากได้ Ticket ตีตั๋วตายโหง ฉอบเรื่องผีแบบสถานที่มืดในโรงหนัง เพราะเวลาไปดูนังก็จะนึกถึงแถวหน้าๆ เพราะมันไม่มีใครนั่ง ก็ชอบคิดไปว่ามีบางสิ่งนั่งดูอยู่5555555

จะเปิดเรื่องด้วยสิ่งที่ไม่ใช่สิ่งหลักแต่เป็นธีมของเรื่องค่ะ เช่นอาจให้เป็นลมทะเลกับดอกลั่นทมหรือสีตาของตัวเอกสักตัว(หรือจุดเด่นก็ได้ค่ะ) แต่เราต้องดึงตัวเองลงไปในโลกของตัวหนังสือให้ได้ก่อนว่าพล็อตของเราต่อจากนั้นจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังยังไง จะเปิดปมใหญ่เลยแล้วแต่งแบบย้อนเวลาว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้(อันนี้ยากหน่อยเวลาเขียนจริง)หรือค่อยๆหาเหตุการณ์ที่เป็นปมย่อยมารวมกัน หลอกคนอ่านให้เดินตามมาแล้วตัดทางกลับ ตัดทางตรง ขังให้สับสนสักพักแล้วเผยไคลแม็กซ์ออกมาค่ะ แต่ตัวละครในนิยายสยองขวัญต้องมีหลายมิติหน่อย หลายๆอย่างต้องถูกเก็บไว้ บอกใบ้ได้แนบเนียนพอที่คนอ่านจะเผลออ่านผ่านมันไปแล้วมาเงิบตอนหลังว่า "อิดร๊อกกกกกกกกกกกก มึ.งหลอกกรูวววววววววววววววววว" และตอนจบต้องขยายความบางจุดที่เราคลุมเครือ จากนั้นก็กลับไปอ่านในสิ่งที่เราเขียนมาตั้งแต่ต้นในฐานะนักอ่าน(สะกดจิตตัวเองว่าตอนนี้แกคือนักอ่านเว้ย !!)ค่อยๆหาจุดบกพร่องแล้วจดไว้ ลบบางฉากที่ไม่จำเป็นออกค่ะ ถ้าเป็นไปได้ก็แต่งใหม่เลย แต่ต้องเกาะอยู่ในเส้นเนื้อเรื่องเดิมนะ(เดี๋ยวออกทะเล ไม่เอาๆ)

อยากได้ Clown มายากลเลือด ของมายาโรสค่ะ เพราะชอบสำนวนภาษา มายาโรสเป็นนักเขียนที่มีงานเขียนนุ่มนวลและสละลสลวยมากๆ พี่เขาเป็นไอดอลของหนูเลยค่ะ ฟอลลิ่งอินเลิฟกับงานเขียนของพี่เขาครั้งแรกคือเคหาสน์เทวทูต จากนั้นก็เริ่มคุ้ยๆชั้นหนังสือที่บีทูเอสแถวบ้านเป็นว่าเล่นเลยค่ะ เคยเล่นเกมกับพี่น้องในบอร์ดเพื่อหุบผาเจ้านาง (ช่วงนั้นแม่งดค่าขนมเพราะดื้อ TT^TT) กำลังพยายามไล่สะสมค่ะ เดี๋ยวสอบเสร็จก็จะไปอ้อนแม่ขอซื้อแล้ว 5555555555555555555555

สำหรับเทคนิคการเขียนนิยายสยองขวัญของยูกินะคะ ยูกิจะเน้นเกี่ยวกับ"ความเชื่อ"ค่ะ ทั้งความเชื่อเรื่องกฎแห่งกรรม อดีตชาติ เรื่องภูติผีปีศาจ อะไรประมาณนั้นค่ะ หรืออาจจะเป็นเรื่องธรรมดาๆที่อยู่ในชีวิตประจำวันของเรานะคะ แต่เราอาจจะนำมาเพิ่มความหลอน ความน่ากลัว ความน่าขนลุกเข้าไปค่ะ ก็ดูอย่างผีตู้เสื้อผ้าอะไรอย่างนี้เป็นต้นนะคะ เพราะเป็นสิ่งที่อยู่ใกล้ตัวเรา ทำให้เรากลัวว่ามันจะเกิดกับเราบ้างรึป่าวน่ะค่ะ หรืออาจจะใช้แบบอยู่ๆก็มีผีโรคจิตออกมามาฆ่า(คนที่คนอ่านคิดว่าเป็น)พระเอก แล้วค่อยนำเสนอเรื่องราวทั้งหมดผ่าน(คนที่คนอ่านคิดว่าเป็น)พระเอก#ที่ตายไปแล้ว ก็น่าสนุกนะคะ ยูกิว่า 555 หรือว่าจะเล่าเรื่องราวไปแบบตามความน่ากลัว ความหลอน ค่ะ แล้วค่อยมาเฉลยเอาทีหลังว่าพระเอกนั้นคิดผิด หรือหลอกตัวเองค่ะหรือไม่ก็ทำให้คนอ่านสับสนนะคะ แล้วค่อยมาหักมุมทีหลังเอาให้คนอ่านอึ้งทึ่งตะลึงกันไปเลยค่ะ 5555

PS. หนังสือที่อยากได้คือ Ticket ตีตั๋วตายโหง ค่ะ เพราะว่าอยากได้เล่มนี้เป็นของขวัญวันคล้ายวันเกิดตัวเองค่ะ วันคล้ายวันเกิดก็เมื่อวานนี้เองค่ะ 21 กุมภาพันธ์ :)

ก็ไม่ค่อยมีเทคนิคอะไรดีๆหรอกค่ะ ส่วนมากได้มาจากความสนใจในสิ่งหนึ่ง แล้วไปหาความรู้เกี่ยวกับสิ่งนั้นพอตัวก่อน จากนั้นค่อยหาฟิลลิ่งเหมาะๆ อย่างเช่นตอนอยู่คนเดียวในยามดึกๆ ก็มักจะจินตนาการว่ามีหน้าใครแอบมองอยู่ หรือว่าอะไรก็ตามที่เรานึกออก แล้วลองเขียนความรู้สึกนั้นดู จากนั้นก็เรียบเรียงใหม่จนกว่าจะดีที่สุดในสายตาเรา

อยากได้เรื่อง Ticket ตีตั๋วตายโหงค่ะ เพราะเห็นว่าน่าสนใจดีค่ะ และจะได้เรียนรู้วิธีการในนิยายสยองขวัญด้วย(เพราะเราบรรยายเรื่องไม่เก่งค่ะ)

เคยเขียนเรื่องสั้นแนวสยองขวัญค่ะ

การเปิดเรื่องในหน้าแรกต้องดึงดูดพอสมควร บางคนอ่านแค่สามย่อหน้าก็ปิดแล้ว

เหมือนที่นักเขียนด้านบนแนะนำ ต้องเปิดให้ชวนติดตามหลอกล่อให้อ่านจนจบให้ได้

เขียนมาน้อยมากแนวนี้ยังไม่เมพ

แต่เอาที่อ่าน อ่านแนวนี้เยอะมาก

1.ส่วนใหญ่ที่ชอบๆ เพราะเค้าวางปมน่าดึงดูดไว้ตั้งแต่แรก แล้วพอเฉลยก็รู้สึกว่ามันสมเหตุสมผล ไม่หลอก เชื่อว่ามีจริงได้

2.ถ้าพลอตไม่ได้เวอร์มากๆ แต่ชวนขนลุก ชวนเสียวสันหลัง ก็น่าสนใจ

3.ต้องฝึกฝนค่ะ เขียนแรกๆจะห่วยมาก เพราะพลอตแนวนี้ต้องใช้ความอดทนในการเล่ารายละเอียด ซ้อนปมเข้าไป ใส่ความน่ากลัว ใส่ความเรียล ใส่ความขนลุก ใส่คาแรกเตอร์ ฉากเหตุการณ์มากมาย กว่าจะได้เรื่องที่สนุก ถ้าพลอตดีเล่าเรื่องไม่เก่ง นิยายก็แป้กได้

^^

เทคนิคการเขียนนิยายแนวสยองขวัญของผมคือ

เล่นกับความรู้สึกกลัวของตัวละครครับ

เขียนให้คนอ่านเชื่อว่าตัวละครนั้นกลัวจริง ๆ และทำให้ดูสมจริงที่สุดเท่าที่จะทำได้ อาจจะเล่นกับพื้นฐานในจิตใจด้านมืดของเเต่ละตัวละคร เพื่อทำให้เห็นว่ายังมีอะไรนอกจากตัววิญญาณที่ทำให้รู้สึกน่ากลัวได้

หรืออีกวิธีนึงคือ การหักมุมครับ

เนื้อหาแนวสยองขวัญเวลาหักมุมจะทำให้คนอ่านอึ้งได้ และบางทีการหักมุมอาจจะสร้างความสยองแบบขนหัวลุกให้คนอ่านได้ครับ

หนังสือที่อยากได้ Sin เกมฆ่าตัดกรรมครับ เพราะเป็นเรื่องที่ผมชอบมากตั้งแต่ Karma ตัดกรรมต่อตายแล้ว เลยอยากได้เล่มนี้ว่าจะเป็นอย่างไรต่อไป อีกอย่างผมชอบผลงานพี่ป๊อก ปองวุฒิมากด้วยครับ

ของหนูนะคะ จะลองคิดว่าตนเองเป็นตัวละครในเรื่องที่กำลังเจอผีหรืออะไรประมาณนี้ คิดว่าอยู่ในสถานการณ์จริง จะรู้สึกยังไง คิดว่าถ้าจะโดนจริงๆจะรู้สึกยังไง แล้วถ่ายทอดสิ่งที่รู้สึกลงในนิยาย ให้ตรงกับความรู้สึกมากที่สุดค่ะ เป็นเทคนิคที่ไม่ยาก แต่น่าจะใช้ได้ผลกับทุกๆคนนะคะ

นิยายที่อยากได้นะคะ  Clown มายากลเลือดค่ะ เพราะมายากลเป็นสิ่งที่ตื่น น่าจับตามอง แล้วหนูก็ชอบมายากลด้วยค่ะ มันให้ความระทึกขวัญดีด้วย 

รับจ้างเขียนเรื่องผีมั้ยคะ สนใจค่ะ