วิจารณ์หนังสือ : Pines เมืองลวงคนเลือน

วิจารณ์หนังสือ : Pines เมืองลวงคนเลือน  

โอยยยยยยยยยยยยย หักมุมแล้วหักมุมอีก หักจนจะหัวใจวายอยู่แล้ว!!
 

สำนักพิมพ์ Maxx Publishing ราคา 325 บาท
 

เวย์เวิร์ด ไพน์ส เมืองเล็กๆ ที่ดูสงบ ผู้คนใช้ชีวิตเรียบง่ายปกติ เมืองที่พร้อมจะต้อนรับทุกคน แต่เมื่อเข้ามาในเวย์เวิร์ด ไพน์สแล้ว คุณจะไม่มีวันได้ออกไป
 

อีธาน เบิร์ค เจ้าหน้าที่หน่วยสืบราชการลับประจำสำนักงานซีแอตเติล ได้รับมอบหมายให้ออกติดตามค้นหาเบาะแสของเจ้าหน้าที่รัฐบาล 2 รายที่หายตัวไปในเวย์เวิร์ด ไพน์ส เมืองเล็กๆ ในไอดาโฮ แต่เมื่อเขามาถึงเมืองแห่งนี้ อีธานกลับประสบอุบัติเหตุรถชนอย่างรุนแรง จนเมื่อเขาตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาลของเมือง โดยไม่มีบัตรประจำตัว ไม่มีโทรศัพท์ ไม่เหลืออะไรเลย ซ้ำร้ายไปกว่านั้น เขาไม่สามารถติดต่อโลกภายนอกได้อย่างสิ้นเชิง และยิ่งอีธานพยายามสืบหาเบาะแสแค่ไหน เขาก็ยิ่งพบความประหลาดของผู้คนที่ชวนสยดสยอง เมืองที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวต่อบางสิ่ง
 

อีธาน เบิร์ค เริ่มตระหนักว่าเขาคงไม่สามารถหลุดพ้นจากนรกขุมนี้ได้ แต่ทั้งหมดที่เขากังวลเป็นเพียงเศษเสี้ยวหนึ่งของความลับอันน่าสะพรึงในเมืองเวย์เวิร์ด ไพน์ส เท่านั้น   
 

แอบเห็นชื่อหนังสือเรื่องนี้จากเฟซบุ๊กของเพื่อนๆ คอซีรี่ส์ทั้งหลาย (Wayward Pines ทำเป็นซีรี่ส์ทางช่อง FOX มีนักแสดงนำคือ แม็ตต์ ดิลล่อน) และคำว่า Wayward Pines ก็ติดตามาตลอด พอไปร้านหนังสือ แล้วเห็นหนังสือวางเด่นเป็นสง่า (จุดสะดุดตาเลยคือปกสวยมาก) พี่ตินก็เลยคว้าหมับทันที
 

สิ่งที่ตามมาคือ การเปิดอ่านคำนำผู้แปลเสียก่อน และพอได้ลองอ่าน ความประทับใจก็เพิ่มมากขึ้นหลายเท่า คนแปลเขียนเอาไว้ว่า “เบลค เคราช์ ผู้แต่งเล่าถึงแรงบันดาลใจว่า เกิดขึ้นขณะเขาท่องเที่ยวไปยังอูเรย์ รัฐโคโลราโด ซึ่งเป็นเมืองสงบเงียบ แวดล้อมรอบด้านด้วยเทือกเขางดงาม ค่ำคืนหนึ่งยามเดินท่องเฝ้ามองความเป็นไปอันรื่นรมย์สองข้างทาง เขาก็พลันสงสัยว่าจะเป็นอย่างไรถ้าทุกสิ่งที่ปรากฎตรงหน้า แท้จริงเป็นสมบัติในครอบครองของใครคนหนึ่ง”

เมืองที่มีแต่ทางเข้า ไม่มีทางออก!
แต่ปริศนาคืออะไรกันล่ะ...?
 

แหม่ ครั้งแรกที่อ่านจบ... พี่ตินนึกถึงอะไรรู้ไหม “เดอะซิม” เกมสร้างเมืองยอดฮิตที่ใครๆ ก็กรี๊ด แล้วก็นึกต่อไปถึงเดอะ เมทริกซ์ หนังแนวปรัชญาที่คีนู รีฟ เป็นพระเอก ตามด้วย เดอะริง หนังสือแนวสืบสวนฆาตกรรมขายดีของญี่ปุ่น และทั้งหมดนี้ รวมกันไปต่อถึงปรัชญาของ เฟรเดอริค นิทเช่ ซึ่งได้พูดเรื่องพระเจ้าได้อย่างน่าสนใจ (“พระเจ้าตายแล้ว”) นิทเช่ เป็นนักปรัชญาที่กล้าพูดถึง "พระเจ้า" ในแนวทางที่แตกต่างจากคนอื่น เขาเชื่อในคำว่า "สร้าง" และมั่นใจว่า คนที่สร้างโลก ไม่ใช่ "พระเจ้า" แต่เป็นมนุษย์อย่างเราๆ นี่แหละ (ถ้าสนใจนิทเช่ ลองไปอ่าน "ซาราทุสตรา" หนังสือที่ให้แง่คิดเรื่องพระเจ้าและการสร้างโลกได้อย่างแปลกประหลาดมากๆ และไม่เหมือนใครเลยจริงๆ - - คิดว่าเป็นเอกลักษณ์ของนักปรัชญาทุกคน เขียนอะไรแปลกๆ แหวกๆ ดังนี้) 
 

เห็นไหมว่าขนาดแค่อ่านคำนำผู้แปล ยังสามารถคิดไปต่อได้ยาวขนาดนี้ (หนังสือดีหรือเราฟุ้งซ่านหว่า 555) และ ณ วันที่กำลังรีวิวหนังสือเรื่องนี้อยู่ พี่ตินก็ถึงกับกุมขมับ เพราะไม่รู้จะรีวิวออกมาแบบไหนดี บอกเลยว่า... ยิ่งประทับใจหนังสือเรื่องไหนมากเท่าไหร่ เราจะยิ่งรีวิวยากเท่านั้น

ปกภาษาอังกฤษ เท่ๆ แต่ก็น่ากลัวด้วย 
ดูแล้วแอบหลอนเบาๆ
 

ฉากแรกเปิดมาที่ อีธาน พระเอกของเรา ลืมตาตื่นมาในสภาพสะบักสะบอมและงงสุดตัว บัตรประจำตัวไม่มี เงินไม่มี ร่างพัง หิวข้าว เหนื่อยล้า และสิ่งที่เขาจำได้คือ ตัวเขาเป็นเจ้าหน้าที่พิเศษสืบสวนราชการลับ ที่มาตามหาเจ้าหน้าที่อีกคน ที่หลงเข้ามาในเมืองเวย์เวิร์ด ไพน์สแห่งนี้ - - ในตอนแรก คนเขียนก็ค่อยๆ บิวด์ให้เราสงสัย ใส่เรื่องที่ทำให้เราขมวดคิ้วตามพระเอกมาเรื่อยๆ ทำไมโทร. กลับไปที่ศูนย์แล้ว ติดต่อใครไม่ได้ ทำไมโทร. หาเมียไม่ได้ ทำไมคุยกับใครไม่ได้ เกิดอะไรขึ้น แล้วทำไมทุกคนในโรงพยาบาลมันดูแปลกๆ ประหลาดๆ ท่าทางเหมือนจะเป็นคนร้าย เกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย ตอนอ่านช่วง 1/4 แรกของเล่ม บอกเลยนะว่าความรู้สึกในใจคือ หงุดหงิดมาก บ้าบออะไรเนี่ย ทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย ทำไมซวยแบบนี้ ทำไมทุกคนทำกับพระเอกแบบนี้ ทำไมมันเหนื่อย ทำไมมันหิว ทำไมมันทรมาน คือผู้เขียนบรรยายได้อินมาก ทำให้เรารู้สึกราวกับตัวเองเป็นพระเอกเสียเอง พระเอกเจ็บ เราเจ็บ พระเอกหิว เราหิว พระเอกกลัว เรากลัว พระเอกเครียด เราเครียด บอกเลยว่าผู้เขียนประสบความสำเร็จมาก ทำให้อินได้ขนาดนี้
 

คำเฉลยเริ่มทยอยออกมาทีละนิดๆ ผ่านการค้นหาคำตอบของพระเอก โดยมีเราเดินทางไปกับเขาด้วย บอกเลยว่าพระเอกเรื่องนี้ อึดมาก ทนมาก และสุดยอดจริงๆ การดำเนินเรื่องก็ฉับไวมาก อ่านแบบตัดฉับๆๆๆๆ ปึงๆๆๆๆๆ ไม่มีน้ำเลย มีแต่เนื้อล้วนๆ และทุกคำเฉลย มันทำให้เราตาโตได้แบบ... เฮ้ย เอาจริงเหรอ เป็นแบบนี้สินะ อ้าว นั่นอะไร ทำไมกลายเป็นแบบนั้น แล้วพระเอกจะแก้ไขยังไง จะไปต่อยังไง คือการอ่านหนังสือเรื่องนี้ พี่ตินขอเปรียบเหมือนการขับรถบนถนนสายที่เราไม่รู้จักเส้นทาง เผลอนิดเดียว อ้าว เข้าโค้งอีกแล้ว เฮ้ย เจอป่า เฮ้ย เจอแกะข้ามถนน อ้าว เฮ้ย ถนนแยกเป็นสองทาง กรรมแล้วไง จะเลือกทางไหนดีล่ะ แล้วจะทำยังไง ทำยังไงเราจะออกจากที่นี่ได้ ในเมื่อสโลแกนของเมืองนี้คือ "เมืองแห่งความลับที่ไม่มีใครรู้ เพราะคนที่รู้ไม่มีใครได้ออกไป" (อันนี้แรงมาก ฉากตอนพระเอกหนีตายออกจากเมืองนี่อ่านแล้วสงสารพระเอกมากกกกกกกก จะหนียังไงวะเนี่ยยยย - - ขอแอบหยาบคายเบาๆ) แบบว่าทุกๆ หน้า จะมีอะไรให้เราตื่นเต้นได้ตลอด กว่าจะถึงเส้นชัย เราเกือบจะไม่รอดแล้วเพราะความตื่นเต้นแทบจะเป็นลมตาย
 

จริงๆ ก็ออกตัวเลยว่าไม่ค่อยจะชมหนังสือเรื่องไหน แต่ว่าเล่มนี้ ขอชมจริงๆ จังๆ เพราะว่าอ่านแล้ว รู้สึกเลยว่าจินตนาการของผู้เขียนนี่สุดยอดจริงๆ น่าสนใจมาก มีเสน่ห์มาก เป็นผลงานที่อ่านแล้วอินมากความประทับใจถือว่าอยู่ในระดับต้นๆ รู้สึกว่า... เวย์เวิร์ดไพน์ส เป็นเมืองสมมติที่เสมือนจริงที่สุด จนเราขนลุกว่า... เฮ้ย ถ้าหากสักวัน เราต้องอยู่ในเมืองนี้ และเจอแบบที่คนในเมืองเขาเจอ เราจะหาทางออกอย่างไร และถ้าเราเป็นแบบพระเอก โดนบังคับ ต้อนซ้ายต้อนขวาจนหมดทางเลือกขนาดนี้ เราจะไปทางไหน ยิ่งเมื่อความจริงที่เราพบ มัน "เลือนลาง" จนแทบจับต้องไม่ได้ ทำให้เรายิ่งสงสัยมากขึ้นว่า "ความจริง" มันคืออะไรกันแน่ และ "ความจริง" ที่เราเชื่อกับ "ความจริง" ที่เกิดขึ้นจริงๆ นั้นน่ะ มันเป็นอย่างไร เรายังเชื่อมันได้อยู่หรือไม่ 
 

อะไรนะ ยังไม่ออก โอเค ไปดูซีรี่ส์ก็ได้ ฮึ่มมมมมมม
 

และขอปิดท้ายปังๆ ว่า ระหว่างอ่านหนังสือเล่มนี้ สิ่งที่คนอ่านต้องบอกตัวเองเสมอคือ...
 

ความจริงทั้งหลาย แท้จริงแล้วคือ “มายา” ที่ถูกลืมว่าเป็น “มายา”
 

เฟรเดอริก นิทเช่