ตอบคำถามนี้หน่อย : เขียน (นิยาย) ไปเพื่อ...?

เวลาเราอ่านนิยาย เราเหมือนได้เข้าไปอยู่ในอีกโลกหนึ่ง พอโตมาเราก็อยากเป็นคนสร้างโลกในแบบของเราบ้าง แชร์จินตนาการและความต้องการของตัวเองให้คนอื่นได้อ่านและนึกภาพตาม แล้วเคยมั้ยที่เวลาเราอ่านนิยาย เรามักจะคิดว่ามันน่าจะเป็นแบบนี้ มันน่าจะมีอันนี้เพิ่มมาอีก เพื่อสนองความต้องการของตนเอง ก็เลยต้องลงมือเขียนเองซะเลย  นี่จริงจังมากถึงขนาดเรียนเกี่ยวกับวารสารศาสตร์และเรียนวิจารย์เลยนะ 

  การเขียนจริงๆโดยเฉพาะนิยายน่ะ บอกเลยว่าโคตรยาก และรายละเอียดเยอะมาก ต้องมีผูกปม คลายปม ขัดแย้ง รวมทั้งการเขียนที่มีอยู่สี่แบบที่ต้องเลือกเขียน 

ที่เขียนก็ไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าทำไมถึงเขียน จำได้แค่เขียนเพราะนิยายเรื่องแรกที่อ่าน แล้วก็อยากทำบ้างแค่นั้น แต่ก่อนอ่านแต่การ์ตูน,มังงะอะไรเทือกนั้น

แต่พอได้ลองอ่านตามที่พี่แนะนำแล้วความรู้สึกที่ว่า 'นี่ล่ะตัวเรา' ก็แวบเข้ามาให้หัวเลย จากนั้นก็ทั้งเขียนทั้งอ่านมาตลอด (ไม่จบสักทีเพราะชอบอ่านมากกว่า)

จนตอนนี้หลงใหลในตัวหนังสือจนแทบโงหัวไม่ขึ้น อ่านได้ทั้งวันทั้งคืน (ทำไมการเวลาเขียนไม่เป็นแบบนี้! TwT)

#กลับไปนั่งปั่นอย่างไว

การเขียนนิยายมันเป็นความสุขทางใจที่ประเมินค่าไม่ได้ ทำให้เราสร้างโลกในแบบของเราเอง ซึ่งเป็นจินตนาการของเรา กลายเป็นผลงานที่เราเองก็ภาคภูมิใจ

เหมือนได้รู้สึกว่าปลดปล่อยความคิด สร้างโลกที่เราต้องการบรรยายความคิดทัศนคติและความชอบของเราเองแหละ

ก็เขียน เพราะจะเขียนเท่านั้นล่ะจะอ่านไม่อ่านมันก็เรื่องของคนอ่านคนเขียนก็แค่เขียน ไม่ตัดสินตัวเองหรือใครๆ งานก็ยังมีทำอยู่ถ้าเขียนแล้วพิมพ์ได้ ก็เอามาต่อยอดธุรกิจที่ทำอยู่ ไม่ได้ก็ไม่ตายเพราะยังทำงานอยู่ แต่เราเขียนเพื่อคลายเครียดไม่ได้เพิ่มความเครียด เลยไม่กดดันตัวเอง

เวลาเราอ่านนิยาย เราเหมือนได้เข้าไปอยู่ในอีกโลกหนึ่ง พอโตมาเราก็อยากเป็นคนสร้างโลกในแบบของเราบ้าง แชร์จินตนาการและความต้องการของตัวเองให้คนอื่นได้อ่านและนึกภาพตาม แล้วเคยมั้ยที่เวลาเราอ่านนิยาย เรามักจะคิดว่ามันน่าจะเป็นแบบนี้ มันน่าจะมีอันนี้เพิ่มมาอีก เพื่อสนองความต้องการของตนเอง ก็เลยต้องลงมือเขียนเองซะเลย  นี่จริงจังมากถึงขนาดเรียนเกี่ยวกับวารสารศาสตร์และเรียนวิจารย์เลยนะ 

  การเขียนจริงๆโดยเฉพาะนิยายน่ะ บอกเลยว่าโคตรยาก และรายละเอียดเยอะมาก ต้องมีผูกปม คลายปม ขัดแย้ง รวมทั้งการเขียนที่มีอยู่สี่แบบที่ต้องเลือกเขียน 

ชอบบทความนี้จัง วิเคราะห์ได้ตรงเผงเลยค่ะ ทำให้เราตอบคำถามในใจตัวเองได้สักที แล้วก็ลดอาการวอกแวกด้วย

ชอบมากเลย โดนใจสุดๆ

ที่เขียนก็ไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าทำไมถึงเขียน จำได้แค่เขียนเพราะนิยายเรื่องแรกที่อ่าน แล้วก็อยากทำบ้างแค่นั้น แต่ก่อนอ่านแต่การ์ตูน,มังงะอะไรเทือกนั้น

แต่พอได้ลองอ่านตามที่พี่แนะนำแล้วความรู้สึกที่ว่า 'นี่ล่ะตัวเรา' ก็แวบเข้ามาให้หัวเลย จากนั้นก็ทั้งเขียนทั้งอ่านมาตลอด (ไม่จบสักทีเพราะชอบอ่านมากกว่า)

จนตอนนี้หลงใหลในตัวหนังสือจนแทบโงหัวไม่ขึ้น อ่านได้ทั้งวันทั้งคืน (ทำไมการเวลาเขียนไม่เป็นแบบนี้! TwT)

#กลับไปนั่งปั่นอย่างไว

เหมือนได้รู้สึกว่าปลดปล่อยความคิด สร้างโลกที่เราต้องการบรรยายความคิดทัศนคติและความชอบของเราเองแหละ

ขอบคุณสำหรับบทความดีๆครับ 

ก็เขียน เพราะจะเขียนเท่านั้นล่ะจะอ่านไม่อ่านมันก็เรื่องของคนอ่านคนเขียนก็แค่เขียน ไม่ตัดสินตัวเองหรือใครๆ งานก็ยังมีทำอยู่ถ้าเขียนแล้วพิมพ์ได้ ก็เอามาต่อยอดธุรกิจที่ทำอยู่ ไม่ได้ก็ไม่ตายเพราะยังทำงานอยู่ แต่เราเขียนเพื่อคลายเครียดไม่ได้เพิ่มความเครียด เลยไม่กดดันตัวเอง

การเขียนนิยายมันเป็นความสุขทางใจที่ประเมินค่าไม่ได้ ทำให้เราสร้างโลกในแบบของเราเอง ซึ่งเป็นจินตนาการของเรา กลายเป็นผลงานที่เราเองก็ภาคภูมิใจ

ที่ผมอยากเขียนนิยายเพราะว่านิยายบางมันก็สามารถทำให้เราเข้าไปอยู่ในโลกของมันได้ผมเลยอยากจะสร้างโลกของตัวเองที่คนอื่นสามารถเข้ามาในโลกนิยายของผมด้วยเช่นกัน มันทำให้ภาคภูมิใจด้วยล่ะครับ

นั้นจึงคือสาเหตุที่ผมเขียนนิยายเรื่องๆหนึ่งขึ้นมาล่ะครับ//จริงๆก็มีบางอย่างแอบบแฝงอยู่ล่ะน่ะ//อิอิ

เขียนเพราะอะไร? ทำไมถึงเขียน?

เพราะสิ่งที่ผมเขียนคือโลกจินตนาการของผมที่ผมเป็นพระเจ้า

ไม่ใช่โลกจริงๆที่ทุกคนคิดว่าผมเป็นคนที่เรียนห่วยแตกจนพึ่งไม่ได้

ก็แค่อยากบอกทุกคน ว่า Gu งานอดิเรกเยอะจน Gu ไม่ว่างมาเรียนหนังสือในห้อง

และ Gu ไม่คิดว่าการเขียนนิยายเป็นเรื่องตลก น่าอาย ไร้สาระ

และการเรียนรู้ของ Gu ไม่ได้มีแค่หนังสือในห้องเรียน มีหนังสือตั้งเยอะที่ยังไม่ได้ลองอ่าน

//ทดๆ อินจัด ไปเขียนรายงานแปป//

เหตุผลที่อยากเขียนนิยายก็คือเป็นคนรักการอ่านหนังสือ  แต่หนังสือบางเรื่องตอนจบแบบแย่มาก อาทิเช่น นางเอกเก่งมาตั้งนานแต่พอมาเจอกับกลายเป็นไม่เก่งเสียนี่  แล้วมันยังไงกัน  บางทีการสร้างตัวละครให้ใครเก่งมาแล้วน่าจะเก่งไปตลอด  ในความจริงเเล้วคนเรามีความรักก็ยังคงความเก่งอยู่เหมือนเดิม ดิฉันในสมัยก่อนที่ไม่มีแฟนก็เก่งและฉลาด แต่ปัจจุบันมีแฟนแล้วก็ยังเก่งและฉลาดอยู่เหมือนเดิม ไม่สามารถที่จะโง่ลงได้ ในบางครั้งเขียนแล้วไม่สมเหตุสมผลเลย พระ/นางมักจะโง่หรือเก่งน้อยลงเมื่อเจอฝ่ายตรงข้าม อันนี้ในความจริงแล้วไม่มีทางเป็นไปได้เลยค่ะ ดิฉันจึงอยากจะสร้างนิยายที่สมเหตุสมผลขึ้นมาค่ะ และตอนจบที่ไม่น้ำเน่าจนเกินไป และนางเอกจะไม่ร้องไห้เมื่อโดนนางร้ายรังแก  ในชีวิตจริงหากมีใครมารังแกเรา เราก็ต้องย่อมจะโต้ตอบกลับไปอยู่แล้ว  เราจึงอยากจะสร้างนิยายที่แตกต่างจากพล็อตอื่น ๆ เพื่อให้รู้ว่านางเอกก็สามารถเก่งเสมอต้นเสมอปลายได้  และถ้านางเอกไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์สำคัญแต่ไปอยู่ที่อื่น  ก็ไม่สามารถที่จะมาในช่วงระยะเวลาสั้นๆ ได้ นางเอกก็ต้องมาในช่วงเวลาที่ผ่านไปแล้วสักระยะหรือเหตุการณ์นั้นจบไปแล้ว  นี่ต่างหากค่ะที่เป็นความจริงและสมเหตุสมผล  ในชีวิตไม่มีพระเอกขี่ม้าขาวมาทันเวลาหรอกค่ะ 

เวลาเขียน แรกๆเราคิดว่าเราเป็นพระเจ้า แต่พอเรื่องมันเริ่มลื่นไหล พระเจ้าอย่างเราก็ต้องไหลตามมันไปแบบไม่รู้ตัว

เป็นพระเจ้านี่มันยากจริงๆ ว่ามั้ย

ถ้าจะถามเราว่า"ทำไมถึงเขียนนิยาย?" คงจะตอบว่าเพราะเบื่อ เพราะนึกสนุก เพราะอยากแต่ง เพราะว่าง โอเค!คุณอาจจะมองว่ามันเป็นคำตอบที่เห็นแกตัว แต่เดี๋ยวก่อน!โปรดอ่านให้จบ เราเป็นแค่เด็กนักเรียนมัธยมต้นแถมยังถูกยึดโทรศัพท์ในช่วงกลางวันจึงทำให้เราว่างมากๆไม่มีอะไรจะทำ เราเลยเริ่มแต่งนิยายขึ้นมา เพราะเวลาเราอ่านนิยายมันทำให้เรารู้สึกสนุก มีความสุข อินไปกับมัน และทำให้เราเสพติดมันไปเองโดยไม่รู้ตัว เราก็อยากเป็นอีกหนึ่งคนที่อยากให้ทุกคนยิ้มไปกับนิยายของเรา จากที่เริ่มแต่งเพราะนึกสนุก เพราะว่าง เพราะเบื่อ เราก็เปลี่ยนเป้าหมาย เราอยากทำให้คนอื่นิ้ม อยากให้คนอื่นมีความสุขและสนุกไปกับนิยายของเรา เราจึงไม่ค่อยแต่งนิยายที่ดราม่าซะเท่าไหร่ จากที่เคยแต่งแล้วลบไปเพราะน้อยใจนักอ่านเงา เราก็เริ่มเขียนตารางการอัพของแต่ละเรื่องโดยไม่สนใจว่าจะมีคนเม้นหรือไม่ แต่เราที่เป็นนักเขียนมันก็ต้องมีบ้างแหละเนอะที่อยากได้คอมเม้นเรยกกำลังใจ เพราะฉะนั้นคำตอบของเราคือ ที่ทำไปทั้งหมดเพราะอยากให้นิยายของเราเป็นอีกหนึ่งสาเหตที่ทำให้ทุกคนยิ้มค่ะ แค่นั้น!

เราเพิ่งเริ่มเขียนไม่นานความจริงเรื่องอยากเขียนนิยายมีมา5-6ปีแล้วป.1 แต่พึ่งมาเเริ่มเต่งจริงจังก็ตอนนี้ม.3 เหตุผลก็เพราะว่าอยากมีนิยายเป็นของตัวเองอยากมีคนอ่านอยากมีฝีมือในการเขียน เหมือนนักเขียนชื่อดังในหลายๆท่านที่ประสบความสำเร็จกับเรื่องที่ได้แต่งขึ้นมาอยากระบายเหตุการณ์อารมณ์ความรู้สึกที่มีในแต่ละครั้งที่ลงมือเขียนลงไป อยากให้คนอ่านรู้สึกแบบเราที่อ่านนิยายเล่มนี้แล้วมีอารมณ์ร่วมไปกับมันยิ้มน้อยยิ้มแบบคนเขาหาว่าบ้าเศร้าตามไปกับมัน และอยากอ่านมันอีกครั้งไม่มีที่สุด อยากมีความภูมิใจเล็กๆ ที่แต่งนิยายที่สนุกออกมาได้และมีคนคอยตามอ่านมากมาย ถึงแม้ว่าตอนนี้เราจะยังไม่ชื่อเสียงคนตอดตามนิยายเราน้อยก็ตามที เราเริ่มจากการหัดอ่าน เริ่มอ่าน เริ่มชอบ เริ่มเห็นภาพ เริ่มจินตนาการและจะยังไม่จบที่การเขียน แต่เราจะจบที่คนเข้ามาอ่านคนที่เข้ามาอ่านแม้จะมีน้อยแต่เราก็ยินดีที่จะแต่งต่อไป จะรอคอยคอมเม้นต์ และตอบคอมเม้นต์เหล่านั้นกลับไป อยากที่จะฟังคำติหรือคำชื่นชมต่างมันคือความภูมิใจของเราที่เราสามารถทำมันสำเร็จและเป็นของตัวเองเป็นครั้งแรกที่ไม่ต้องมีคนมาบังคับว่าจะต้องทำอะไรอย่างไร อยากเขียนไปเรื่อยๆไม่มีที่สิ้นสุด

ไม่เห็นจำเป็นต้องรู้เลยว่าตัวเองเขียนเพื่ออะไร?

I WRITE therefore I AM.

  1.เราเขียนเพราะอยากให้ตัวละครที่เราสร้างขึ้นได้ใช้ชีวิตในแบบที่เราอยากจะเป็น ได้เจอเรื่องที่เราอยากจะเจอ ว่าง่ายๆคือให้ตัวละครตัวนั้นใช้ชีวิตในส่วนที่เราทำไม่ได้                       2.เวลาที่เราอ่านนิยายหรือทำอะไรมันมักจะมีพล็อตเรื่องโพล่เข้ามาในหัวจะให้ทิ้งก็เสียดาย เลยจดเก็บเอาไว้ พอจดได้หลายพล็อตเราก็มีความรู้สึกที่อยากจะปล่อยจินตนาการออกมาบ้าง ก็เลยตัดสิ้นใจปล่อยมันผ่านทางงานเขียน                                                                3.เราแค่อยากให้คนอื่นรอบตัวเรายอมรับว่าเราก็เป็นนักเขียนได้ อาจจะไม่ได้ทำเป็นอาชีพทำแค่เป็นนักเขียนในเว็บ เราก็อยากจะทำแค่ให้เขาเชื่อว่าเราก็เขยนได้เท่านั้นเอง

ที่ผมเขียนไปไม่หวังสิ่งใดมากแค่หวังแต่ให้คนอ่านรู้สึกมีความสุขการนิยายที่เราเขียนลงไปก็พอ หรือคนที่อ่านนิยายของตัวเราเองได้บอกจุดด้อยจุดเด่นของตัวเราที่เราไม่รู้ ในการเขียนนิยายเหล่านี้ไม่มีคำว่าน่าเบื่อหรือคำว่าไม่น่าอ่านยกเว้นคนเขียนคนนั้นเขียนเอาแต่ใจตัวเองไม่คิดถึงผลกระทบต่อนักอ่านทุกคนหวังแต่ให้งานตัวเองมีคนอ่านเยอะๆ นิยายที่ผมเขียนทั้งหมดนั้นมันเขียนออกมาด้วยความรู้สึกที่ออกมาจากใจไม่ได้ออกมาจากความคิด การเขียนนิยายเหล่านี้คนบางคนอาจจะไม่รู้ว่า เราจะเขียนไปทำไม แล้วพวกเราเขียนแล้วจะได้อะไร ผมจะบอกให้ทั้งหมดในจุดๆนี้เลยครับ

1 เราเขียนนิยานยไปทำไม

คำตอบคือ พวกเราใช้คำว่า " นักเขียน หรือ ว่าไรท์ "  สำหรับคนทีเขียนนิยายทุกๆคน หลายๆคนคงจะยังไม่รู้ว่าคำเหล่านี้มันมีความหมายอะไรและมันสำคัญตรงไหน

นักเขียน กับคำว่า ไรท์ มันก็เหมือนกันแต่คำที่เรียกไม่เหมือนกัน 

นักเขียน คือ ผู้ที่มีความสามารถในการใช้โวหารต่างๆในการบรรยายกับเขียนต่างๆเช่น อารมณ์ของตัวละคร บรรยากาศรอบๆ การใช้สำนวนภาษต่างๆ เป็นต้น ซึ่งคนเหล่านั้นต้องรู้จักวิธีการเขียนของตัวเองด้วยว่าตัวเองถนัดการเขียนแบบไหน ไม่ใช่ว่าเขียนตามคนอื่นหรือว่าอะไรก็ตามมันไม่ใช่เลยที่จะทำแบบนั้นได้

2 เขียนไปแล้วจะได้อะไรกับมา

ตอบ เขียนเพื่อให้คนอื่นๆอ่านเพื่อให้ความสุขเเก่ผูอ่าน ผู้อ่านเขาเรียกว่า " รีทเดอร์ " 

รีทเดอร์  คือ  ผู้ที่อ่านนิยายและเก็บข้อผิดพลาดของนักเขียนคนนั้นว่ามีข้อผิดพลาดตรงส่วนใด แลัวนำไปบอกยังผู้ที่เขียนนิยายที่ตัวเองอยู่ 

ผมขอขอบคุณสำหรับคำถาม

ผมขอขอบคุณสำหรับ เว็บ 
Dek-D ที่ให้เราได้รู้จักกับคำว่าการอ่านและการเขียน 

ขอบคุณทุกๆอย่างนะครับ

ที่แรกที่เริ่มเขียนนิยาย เพราะอ่านมาหลายเล่มก็มีขัดใจอยู่บ้างว่าทำไมไม่เป็นยังงี้ ถ้าเป็นยังงี้มันจะสนุกกว่านะ พอเริ่มเขียนมานานๆเราเริ่มชอบเพราะนิยายของเราเราสามารถเป็นอะไรก็ได้ที่เราอยากทำอยากเป็น ให้ตัวละครมันเป็นแทนเรา

ที่เริ่มแต่งนิยายก็เพราะอยาก...อยากแต่ง อยากเก่ง อยากนำเสนอจินตนาการ ความคิด ตัวตนจริงๆภายในให้คนอื่นได้รับรู้ เพราะในโลกแห่งความจริงมันแสดงออกมาไม่ได้...

เวลาอ่านนิยาน ก็เหมือนเราไเข้าไปอยู่ในจินตนาการของคนเขียน เราก็อยากให้คนอื่นๆได้เห็นถึงจินตนาการของเรา ได้เห็นโลกของเรา ที่มีตัวละครของเรา ให้มันเป็นอะไรก็ได้ พอเขียนเสร็จก็กลับมานั่งอ่านที่ตัวเองเขียนไป "ตูเขียนไรไปฟะ?" มันตลกดีแต่เราก็ไม่อยากให้มันจบ พูดง่ายๆก็คือ ได้แรงบันดาลใจมาจากนิยายเรื่องอื่นนั่นแหละครับ