Do & Don’t ฉบับนักเขียนฆาตกรรมระดับโลก จอห์น กริสซั่ม

Do & Don’t ฉบับนักเขียนฆาตกรรมระดับโลก จอห์น กริสซั่ม 
 

เคยได้ยินชื่อจอห์น กริสซั่มกันบ้างไหม แอดมินอ่านนิยายของนักเขียนคนนี้ตั้งแต่ยังเป็นเด็กเลยนะ เป็นนักเขียนที่เขียนแนวฆาตกรรมได้น่าสนใจมาก พล็อตสะเทือนใจ และสมจริงจนรู้สึกเลยว่า... เหตุการณ์พวกนี้เกิดขึ้นได้ในชีวิตของเราจริงๆ นิยายของจอห์น กริสซั่ม แปลเป็นไทยหลายเรื่องและถูกซื้อลิขสิทธิ์ไปทำภาพยนตร์หลายเรื่องด้วยเช่นกัน เรียกว่าเป็นนักเขียนที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดคนหนึ่ง วันนี้เราจึงนำเทคนิคการเขียนนิยายแบบ Do & Don’t ของเขามาฝากกัน เผื่อว่าอ่านแล้วจะเอาไปใช้กับการเขียนของตัวเองบ้าง... ดีไหม 
 

อย่างไรก็ตาม จอห์น กริสซั่มได้ออกตัวไว้ด้วยว่า “สิ่งที่ผมพูดไม่ใช่เรื่องใหม่อะไร เคยมีนักเขียนคนอื่นๆ ที่ฉลาดกว่าผมพูดถึงเรื่องนี้มาแล้ว ผมเองแค่นำคำพูดมาปรับใช้กับตัวเอง และนำมาบอกต่อให้ผู้ที่อยากเป็นนักเขียนทุกคนได้รู้ไปด้วย แต่ที่แน่ๆ สิ่งที่ผมอยากบอกคนอยากเป็นนักเขียนก็คือ ถ้าอยากเป็นนักเขียน คุณต้องเขียนทุกวันจนเป็นกิจวัตร” 
 

 

1. เขียนให้ได้หนึ่งหน้าทุกวัน หนึ่งหน้าในที่นี้ จอห์น กริสซั่มบอกว่า ให้ได้ตั้งแต่ 200-1,000 ตัวอักษร ถ้าหากเขียนให้ได้แบบนี้ทุกวัน ก็จะได้นิยายหนึ่งเรื่องภายในเวลาไม่นาน ไม่ว่ายังไง เขาก็เชื่อว่าคนเป็นนักเขียนควรเขียนนิยายให้ได้หนึ่งหน้า ทุกวัน (ย้ำแล้วปวดใจ) 

2. เขียนในสถานที่เดิม / ช่วงเวลาเดิมทุกวัน สำหรับจอห์น กริสซั่ม การเขียนในช่วงเวลาเดิมๆ เป็นเรื่องสำคัญมาก เขามองว่ามันเป็นการฝึกพฤติกรรมและจะทำให้เกิดความเคยชิน สิ่งที่กริสซั่มย้ำแล้วย้ำอีกคือ อย่าหาข้ออ้าง อย่าแก้ตัว ยังไงก็ต้องเขียนออกมา 

3. เขียนบทสนทนาให้น่าสนใจ อย่าเอาแต่บรรยายหรือพรรณนา แต่ต้องใส่ใจเรื่องบทสนทนาของตัวละครด้วย 

4. อ่านทวนงานของตัวเองด้วย ถ้าตรงไหนอ่านแล้วรู้สึกแปลกๆ ให้ตัดออก จอห์น กริสซั่มมองว่า นักเขียนส่วนใหญ่ใช้คำยืดเยื้อเกินไป จนอาจจะทำให้คนอ่านรู้สึกเบื่อ ถ้าเป็นไปได้ ให้ลองอ่านทุกสิ่งที่เขียน แล้วพยายามปรับให้กระชับรัดกุม จะได้เข้าใจได้ง่าย 
 

1. รอจนรู้เรื่องทั้งหมดแล้วจึงค่อยเขียน อาจมีนักเขียนบางคนที่ต้องเขียนฉากต่างๆ ตั้งแต่ต้นจนจบเอาไว้ก่อน แต่สำหรับจอห์น กริสซั่ม เขามองว่า นักเขียนควรจะมีเอ๊าท์ไลน์หรือเส้นเรื่องไว้คร่าวๆ แต่ส่วนที่เหลือก็ค่อยเติมไปเรื่อยๆ ระหว่างเขียนได้ ถ้าหากมัวจนแน่ใจเรื่องฉากสุดท้ายแล้วค่อยเขียน อาจจะช้าเกินไป เขามองว่าการวางพล็อตแบบนี้ต้องใช้เวลานาน และถ้ามัวแต่รอก็จะเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์  

2. เขียนบทนำ จอห์น กริสซั่มไม่ชอบเขียนบทนำ แต่ชอบเขียนบทที่หนึ่งเลย เขามองว่าบทนำไม่ใช่เรื่องจำเป็น (แต่แอดมินชอบเขียนบทนำง่ะ แง)

3. ใช้คำที่เข้าใจยาก จอห์น กริสซั่มมองว่า คำในโลกนี้มีหลายแบบ ทั้งคำแบบที่เรารู้ คำที่ควรรู้ คำที่ไม่มีใครรู้ เขามองว่า ถ้าจะเขียนนิยาย ควรใช้คำแบบที่เรารู้มากที่สุด เพราะจะสื่อถึงนักอ่านได้ดีกว่าคำแบบที่สองและสาม โดยเฉพาะแบบที่สาม กริสซั่มไม่แนะนำให้เขียนในนิยายเลย เขาเชื่อว่านักเขียนที่ดีควรใช้คำง่ายๆ เข้าใจได้ง่าย ซึ่งดีต่อคนอ่าน 

4. เปิดเรื่องมาพร้อมตัวละคร 20 ตัว เป็นอีกหนึ่งข้อผิดพลาดของนักเขียนมือใหม่ที่จอห์น กริสซั่มไม่เห็นด้วย เขามองว่าการเปิดตัวละครทีละตัวแบบค่อยเป็นค่อยไปดีกว่าเปิดมาโป้งเดียวพร้อมๆ กัน เพราะเสี่ยงต่อการทำให้คนอ่านจำตัวละครไม่ได้ ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าเสียดายมากจริงๆ