เพศไม่ใช่อุปสรรคสำหรับการรักใครสักคน , MAME

สวัสดีค่ะ ชาวเด็กดีทุกคน ก่อนอื่นพี่หญิงขอถามกันสักนิดว่า... แถวนี้มีใครเป็นสาววาย หรือ ชอบอ่านนิยายวายกันบ้างไหมเอ่ย ถ้ามีล่ะก็... เตรียมกรี๊ดได้เลยค่ะ เพราะนักเขียนที่พี่หญิงไปดักฉุ(ด) อุ๊ย ไม่ใช่... ไปเชิญมาพูดคุยกับทุกคนวันนี้เนี่ย ต้องบอกว่าเป็นตัวแม่ของวงการนิยายวายเลยนาจา นิยายที่เธอเขียนวิ่งขึ้นวิ่งลง Top 10 นิยายของทางเด็กดีเป็นว่าเล่น แถมเร็วๆ นี้นิยายของเธอยังจะได้ถ่ายทำเป็นซีรีส์อีกต่างหาก! ทำเอาพี่หญิงเห็นแล้วอิจฉาจนตาร้อนผ่าวๆ อดใจไม่ไหวรีบเชิญเจ้าตัวมาแชร์เคล็ดลับดีๆ ให้ชาวเด็กดีได้ทราบทั่วกันโดยไวเลยค่ะ (ฮ่า)

นักเขียนเจ้าของนามปากกา MAME

สวัสดีค่ะ ก่อนอื่นเลยช่วยทักทาย แนะนำตัวกับชาวเด็กดีกันหน่อย เป็นใคร อะไร ยังไง เขียนมากี่ปีแล้ว โปรดชี้แจงแถลงไขมาค่ะ!

MAME : สวัสดีชาวเด็กดีทุกๆ คนค่ะ อันดับแรกก็ขอแนะนำตัวก่อนเนอะ ชื่อเมย์ค่ะ มีนามปากกาว่า MAME ซึ่งจะอ่านว่ามาเม่ เมเม่ หรือมามี่ก็ได้ มีพี่เคยเรียกว่ามามี่โปโกะด้วย เป็นผ้าอ้อมเด็กกันเลยทีเดียว ส่วนเป็นใครนั้น เมย์ก็เป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่รักการอ่านและการเขียนมากๆ ค่ะ

ส่วนที่มานั้น เมย์ขออนุญาตเล่าย้อนกลับไปตอนม.2 ได้มั้ยเอ่ย ถ้าถามว่านานเท่าไหร่แล้วก็...สิบกว่าปีก่อน แหะๆ แก่เนอะ ค่ะ ตอนช่วงม.สอง เป็นครั้งแรกที่เมย์ได้รู้จักเว็บไซส์เด็กดีและหมวดนิยายค่ะ เมย์เป็นคนชอบอ่านหนังสืออยู่แล้ว เมื่อก่อนก็ไล่อ่านหนังสือในห้องสมุด แต่พอได้รู้จักเด็กดี ชีวิตเปลี่ยนเลยค่ะ เมื่อก่อนที่บ้านมีคอมแค่เครื่องเดียว ซึ่งต้องแบ่งกันใช้กับน้องชาย จึงเกิดข้อตกลงว่าน้องชายจะเล่นเกมได้ถึงแค่สองทุ่มเท่านั้น ที่เหลือจะเป็นเวลาของเมย์ และช่วงเวลานั้น เมย์ไม่ได้เล่นเกม ไม่ได้ทำการบ้านหรือรายงานใดๆ เมย์อ่านนิยายตั้งแต่สองทุ่มถึงเที่ยงคืนทุกวัน ทุกวันจริงๆ ค่ะ เมื่อก่อนถ้าถามถึงเรื่องไหน ต้องบอกว่ารู้จักแทบทุกเรื่องเลย อ่านหมดแทบทุกแนวเลย ทำแบบนี้มาเรื่อยๆ กระทั่งม.ห้า ที่เป็นช่วงเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็เริ่มห่างหายไป

กระทั่งชีวิตปรับตัวกับมหาวิทยาลัยได้แล้ว เมย์ก็กลับมาอีกครั้ง แต่กลับมาในรูปแบบของการอ่านแฟนฟิคชั่นวง Super Junior ค่ะ แล้วก็เป็นที่มาของการเริ่มต้นเขียนนิยายจวบจนปัจจุบัน สิริรวมแล้วก็เข้าปีที่เก้าได้แล้วค่ะ 

 
Super Junior 
ที่มา  http://kmazing.net/super-junior-is-coming-back/

“MAME” นามปากกานี้ ท่านได้แต่ใดมา ใช่มาจากชื่อเล่นเราหรือเปล่าเอ่ย

MAME : แน่นอนว่ามาจากชื่อเล่นค่ะ จะว่าสิ้นคิดก็ได้ คือว่าตอนที่จะเริ่มเขียนนิยาย ตกลงกับเพื่อนสนิทว่าเราจะช่วยกันเขียนนะ พอเอาเข้าจริง มันโยนมาหมดเลยค่ะ พอเปิดนามปากกาก็แบบเอาแบบนี้แหละ ไม่ต้องคิดมาก คล้ายชื่อเล่นไปเลย ยังไงก็เขียนคนเดียวอยู่แล้วนี่ ตอนนั้นงอนเพื่อนมาก ฮ่าๆๆ เลยกลายเป็น MAME นั่นเอง

เป็นไงมาไงถึงเข้าสู่วงการน้ำหมึกนี้ได้คะ

MAME : อย่างที่บอกก่อนหน้านี้ค่ะว่ามาพร้อมเพื่อน คือจริงๆ แล้วเมย์มาชอบ Super Junior เพราะเพื่อนสนิทคนนี้ ซึ่งมาเจอกันตอนที่เรียนปริญญาตรี แล้วดันมารู้อีกว่าเราเป็นคอนิยายเหมือนกัน เรื่องที่ชอบก็คล้ายๆ กัน เพื่อนก็แนะนำว่าเคยลองอ่านแฟนฟิคชั่นหรือยัง เราก็แบบ ไม่เคยอะ ไม่เคยเลย เพื่อนก็แนะนำให้ลองอ่านดู เท่านั้นแหละค่ะ เหมือนเจอทางสว่าง ราวกับค้นพบตัวเอง! แบบ หือ นิยายที่เป็นผู้ชายกับผู้ชายมันฟินขนาดนี้เลยหรือ ดีแบบนี้จริงอะ แล้วก็เริ่มต้นอ่านแบบตะบี้ตะบันค่ะ ซึ่งพออ่านแล้วก็นึกอยากเขียน ก็ปรึกษากับเพื่อนคนเดิมเนี่ยแหละว่าเขียนอะไรกันดี ซึ่งเอสเจมีสมาชิกวงค่อนข้างเยอะค่ะ ก็เลยกะแบ่งกับเพื่อนเขียนคนละสามคู่ เราก็เริ่มต้นเขียนอย่างสนุกสนาน แต่พอส่งต่อตอนที่สองให้เพื่อนเท่านั้นแหละ

“แกเขียนเองเลยก็ได้นะ ไม่ต้องรอฉัน”

 

เราก็ หืม! ไหนเราจะเขียนด้วยกันไง แต่แบบรอแล้วรอเล่าเพื่อนก็ไม่เขียนต่อ เมย์ก็เลยจัดโซโล่เดี่ยวไปเลย แน่นอนค่ะว่าในหัวมีเพียงที่เดียวที่อยากลง นั่นก็คือเด็กดี เพราะสิงแต่ที่เว็บนี้เว็บเดียวมานานนั่นเอง เมย์ต้องบอกว่าที่มีทุกวันนี้ได้ก็เพราะเพื่อนคนนี้ค่ะ ทุกวันนี้ก็ยังเป็นนักอ่านอันดับแรกๆ ของเมย์ที่ให้คำปรึกษาอยู่เสมอ

เห็นว่าเริ่มเขียนจากแฟนฟิคชั่นมาก่อนใช่หรือเปล่าเอ่ย คิดว่าระหว่างเขียนแฟนฟิคชั่นกับนิยายปกติ มีความยากง่ายแตกต่างกันยังไงคะ

MAME : สำหรับเมย์นะคะ ต่างกันแบบฟ้ากับเหวเลยค่ะ อาจจะเพราะแฟนฟิคชั่นเราจะมีตัวตนของเขาคนนั้นอยู่ในหัว พอเห็นโมเม้นต์น่ารักๆ สมองก็จิ้นได้เป็นเรื่องๆ มโนได้เป็นฉากๆ แค่ฟังเขาคุยกันก็ฟินเป็นวันๆ แต่นิยายปกติไม่ใช่ค่ะ เมย์ไม่รู้ว่าคนอื่นเป็นเหมือนกันมั้ย แต่สำหรับเมย์ยากมากเลยค่ะ ครั้งแรกที่เมย์เขียนเรื่อง “Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง” มันยากมากสำหรับเมย์ ทั้งภาพในหัว การบรรยาย การดำเนินเรื่อง บทสนทนาที่เขาคือผู้ชายกับผู้ชายด้วยกันในสังคมแบบไทยๆ ยากมากจนทำการบ้านหนักมาก จากที่เขียนนิยายหนึ่งตอนใช้เวลาราวสองชั่วโมง เรื่องแรกใช้เวลานานกว่านั้นมากค่ะ ทุกวันนี้ก็ยังยากอยู่นะคะ เมย์ก็ยังทำการบ้านหนักในหลายๆ เรื่องที่เขียน เพราะอยากให้คนอ่านรู้สึกว่าพวกเขามีตัวตนจริงๆ ไม่ใช่แค่ผู้ชายในหน้ากระดาษ แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำสำเร็จมั้ย ฮ่าๆ

ทำไมถึงเลือกเขียนนิยายวายคะ

MAME : ความชอบส่วนตัวเลยค่ะ อย่างที่บอกว่าตอนที่เมย์ได้ลองอ่านแฟนฟิคชั่นที่เป็นชายรักชาย มันรู้สึกแบบปัง! ในหัว โลกใหม่เปิดกว้างให้เราเดินแล้ว แล้วพบว่าเป็นเส้นทางที่รักมากค่ะ เมย์มีความสุขมากในการรังสรรค์ให้ผู้ชายคู่หนึ่งได้เจอ ได้ทำความรู้จัก ได้ดูแลและได้รักกัน อาจจะเพราะเมย์มองว่าเรื่องเพศไม่ใช่อุปสรรคสำหรับการรักใครสักคน ดังนั้น นิยายวายจึงตอบโจทย์ในใจของเมย์ไปเต็มๆ

     
รักนี้บังเอิญคือคุณ นิยายที่กำลังถ่ายทำเป็นซีรีส์ของMAME

เขียนนิยายมาแล้วก็หลายเรื่อง แต่ละเรื่องพล็อตน่าสนใจมากๆ เลย เล่าหน่อยสิว่ากว่าจะได้พล็อตนิยายแต่ละเรื่องมาให้นักอ่านฟินกันแบบนี้ยากไหมคะ 

MAME : สำหรับเมย์ เรื่องพล็อตไม่ยากเท่าการเขียนและการบรรยายค่ะ เพราะเมย์ถือคติว่าเขียนในสิ่งที่เราอยากจะอ่าน พระเอกแบบไหนที่เราอยากเห็น นายเอกแบบไหนที่เราอยากเจอ อยากจะทำความรู้จัก และพยายามทำให้ดีที่สุดที่จะให้คนอ่านหนึ่งคน สองคน หรือมากกว่านั้นมีความสุขกับสิ่งที่เรานำเสนอ จะว่าเมย์เขียนนิยายด้วยความรักก็ได้ค่ะ เมย์ชอบอะไร เมย์ก็เขียน เมย์เจออะไรที่คิดว่ามีความสุข เมย์ก็จะใส่ลงไป อย่างเช่นเรื่อง “Try Me เสพร้ายสัมผัสรัก (ภาคร้ายดื้อ)” เมย์เขียนเพราะเมย์ไปถูกใจนายแบบคนหนึ่งจนคิดว่าถ้าเขาเป็นพระเอกจะกลายเป็นแบดกายขนาดไหน จะเท่ขนาดไหน จะทำให้หลายคนหลงรักเหมือนที่เมย์คิดไว้ในหัวได้หรือเปล่า แล้วก็ร้อยเรียงเรื่องราวของเขาขึ้นมา และได้รับแรงบันดาลใจมาจากเรื่องเล่าของน้องสาวเกี่ยวกับการแข่งรถกลางเมืองบนถนนหลวง นั่นก็กลายเป็นเรื่องของเขาในที่สุด หรือเรื่อง “รักนี้บังเอิญคือคุณ” ที่นักอ่านส่วนใหญ่จะรู้จักในชื่อ “บังเอิญรัก” เมย์แค่อยากเขียนผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่หล่อ ไม่รวย ไม่สูง ไม่ใช่พระเอกในนิยายของใครหลายคน แต่เขามีหัวใจที่ทำให้คนคนหนึ่งสามารถรักเขาได้ ตอนที่เขียนยังคิดเลยว่า “จะมีคนอ่านมั้ยว้า พระเอกเตี้ย ดำ ไม่รวยอีกต่างหาก มีดีแค่หัวใจเนี่ย จะรอดมั้ยนะ” ดังนั้น เมย์จึงมีความสุขมากค่ะที่มีคนบอกว่าอยากได้เขาเป็นพระเอกตัวจริงในชีวิต เมย์ถือว่าเมย์ประสบความสำเร็จแล้วนะที่มีคนรักและเห็นภาพในสิ่งที่เมย์อยากนำเสนอ อ้อ มีพี่คนนึงตั้งชื่อหลานว่า อินทัช ตามชื่อพระเอกของบังเอิญรักด้วยค่ะ นี่แบบดีใจมากเลย

เคยตันไหมคะ แล้วเราแก้ปัญหานั้นยังไง

MAME : เมย์เชื่อว่าทุกคนที่เขียนนิยายเคยมีช่วงเวลาแบบนี้นะคะ เมย์ก็มีค่ะ มีช่วงที่คิดว่าจะเขียนอะไรต่อ ทั้งที่เราเห็นฉากจบแล้ว เห็นภาพรวมแล้ว แต่เขียนต่อไม่ได้ ไม่รู้ทำไม วิธีที่เมย์ทำคือการกลับไปอ่านนิยายของตัวเองใหม่ตั้งแต่ต้นค่ะ เราวางอะไรไว้ แทรกอะไรเอาไว้ที่อยากจะเขียนต่อ พอทำแบบนี้แล้วเมย์จะเห็นจุดที่อยากจะไป แล้วพอมโนไหล มือต้องไปตามมโนค่ะ เดี๋ยวขาดช่วง XD

คิดว่าเสน่ห์นิยายของเราคืออะไร

MAME : เมย์ก็เคยถามตัวเองว่านิยายเรามีเสน่ห์ตรงไหน แล้วเมย์ก็ไม่มีคำตอบให้ตัวเองค่ะ แต่เท่าที่คุยกับพี่ๆ น้องๆ เพื่อนๆ หลายคน เขาบอกว่าเสน่ห์ของนิยายเมย์คือตัวละครค่ะ ตัวละครมีความลึก มีความบาง ทุกตัวละครไม่ว่าจะหล่อเหลา เก่งกาจแค่ไหน แต่จะไม่มีคนไหนที่สมบูรณ์แบบ เพราะโลกนี้เมย์เชื่อว่าไม่มีใครที่สมบูรณ์แบบเต็มร้อย เมย์มองตัวละครของเมย์เหมือนลูก เขามีสิ่งที่ชอบ ที่เกลียด มีจุดดี และจุดเด่น เมย์จึงคิดว่าเสน่ห์ของเมย์ก็น่าจะเป็นลูกๆ พวกนี้ค่ะ

อีกอย่างก็คงเป็นภาษามั้งคะ เมย์ไม่ใช่คนเก่ง ไม่ใช่คนที่สามารถเรียงร้อยภาษาได้สวยเหมือนบทกวี เมย์จึงบรรยายให้ง่ายที่สุด เข้าใจได้ง่าย และพยายามให้เห็นภาพที่สุด ทุกวันนี้ดีใจมากเลยนะคะที่มีน้องบอกว่า แค่อ่านก็รู้แล้วว่าเป็นภาษาของพี่เมย์ ปลื้มแบบปลื้มสุดๆ เลย ไม่รู้หรอกว่าชมหรือเปล่านะคะ แต่ดีใจอะ เหมือนเราสามารถสร้างเอกลักษณ์ในงานเขียนของเราได้

    
 
Fall in Love เมื่อผมตกหลุมรัก นิยายฝนผลงานของ "MAME"
 

เห็นว่าตอนนี้เปิดพรีหนังสืออยู่ใช่ไหมเอ่ย เม้าหน่อยสิว่า เป็นเรื่องไหนอะไรยังไง

MAME : ใช่ค่ะ ช่วงนี้เปิดพรีหนังสืออยู่ แต่เปิดทิ้งไว้แล้วแทบไม่ได้โฆษณาเลย แหะๆ งั้นขอใช้พื้นที่นี้โปรโมทหน่อยเนอะ สำหรับเรื่องที่เปิดพรีอยู่นั้นเป็นเรื่องสั้นค่ะ เล่มเล็ก 250 หน้าเอง ชื่อเรื่อง “Catch Up! รักนี้พิชิตใจนายโอเมก้า” เป็นแนวผู้ชายท้องได้ ซึ่งเป็นครั้งแรกเลยที่เมย์เขียนนิยายวายปกติที่ให้ผู้ชายท้องได้ ก็พยายามกับเรื่องนี้มาก แต่ไม่ได้ลงให้อ่านที่ไหนเลยค่ะ อารมณ์อยากเขียนอะเนอะ พอเขียนเสร็จเห็นเป็นเรื่องสั้นก็ปล่อยในเพจเฟซบุ๊ค แบบใครสนใจแนวนี้ก็จับจองกันได้ นี่ไม่ได้บอกที่ไหนชนิดที่น้องที่สนิทกันยังไม่รู้เลยค่ะว่าเมย์ปล่อยเรื่องนี้ แหะๆ

แต่ในเมื่อมีโอกาสแล้วเนอะ เมย์ก็ขอโฆษณาค่า สำหรับเรื่อง “Try Me เสพร้ายสัมผัสรัก (ภาคร้ายยั่ว)” หรือ #พี่วินสวยมาก จะเปิดพรีในช่วงสิ้นปีนี้ค่ะ เผื่อใครสนใจอยากจับจองพี่วินคนสวยกันเนอะ

แล้วตอนนี้ล่ะ เขียนเรื่องไหนอยู่ สปอยล์หน่อยๆ

MAME : ช่วงนี้เขียนหลายเรื่องค่ะ ที่เอาลงอยู่แต่เขียนยังไม่จบก็มีตอนจบเรื่องพี่วิน ภาคร้ายยั่วเนี่ยล่ะค่ะ กำลังปิดตอนจบอยู่ อีกเรื่องก็เรื่อง ลมหายใจปรารถนา แบบว่าเนื้อหาเรื่องค่อนข้างดราม่าค่ะ เมย์เขียนดราม่าไม่เก่งอะ ไม่ค่อยจะคืบเลย เขียนช้าแบบเต่าขาหักเลยทีเดียว แต่สำหรับปีหน้ามีหลายเรื่องที่อยากเอามาลงให้อ่านกันค่ะ อาทิ เรื่องของพี่พายุ ตัวละครที่เก็บเอาไว้นานแล้วจากเรื่อง Test Love ที่เขากำลังจะมีเรื่องของตัวเอง แน่นอนว่าเกี่ยวกับการแข่งรถอีกแน่ค่ะ อีกเรื่องคือเรื่องจอมมาร เรื่องนี้เขียนไว้นานมากๆ แล้ว แต่กำลังรอภาพประกอบจากน้องนักวาดอยู่ค่ะ คิดว่าปีหน้าน่าจะได้เห็นกัน

สำหรับเรา “นักเขียน” คือ...

MAME : ผู้ที่เรียงร้อยเรื่องราวและทำให้คนอ่านมีความสุขได้ค่ะ 

สำหรับการเขียนแล้ว คิดว่าอะไรคือสิ่งสำคัญที่สุดคะ

MAME : การพยายามพัฒนาตัวเองค่ะ เมย์พยายามพัฒนาตัวเองในทุกๆ ตอนที่เขียน เพราะเมย์ไม่ใช่คนเก่ง เมย์ทราบว่าเมย์ยังมีจุดอ่อนอีกมากมายที่ยังอยากจะแก้มันให้ได้ ดังนั้น เมย์จึงอยากพัฒนาตัวเองในทุกๆ เรื่อง อยากให้มีคนบอกว่าเรื่องนี้สนุกนะ เรื่องนี้บรรยายดีขึ้นนะ ปลื้มพระเอกคนนี้มากๆ เลยนะ การเขียนสำหรับเมย์จึงไม่ใช่การหยุดอยู่กับที่ค่ะ ยังมีวิธีอีกมากมาย การนำเสนออีกหลายแบบที่ฝีมือเมย์ยังไม่ถึง เมย์ยังอยากพัฒนาตัวเองต่อไป ซึ่งวิธีที่ดีที่สุดที่นักเขียนในดวงใจอย่างพี่กัลฐิดาบอกไว้คือ...การเขียนต่อไปเรื่อยๆ ไม่มีวิธีไหนที่จะพัฒนาเราได้ดีกว่าการลงมือเขียน...เมย์จำคำนี้ขึ้นใจ และยังพยายามต่อไปในแบบของเมย์ค่ะ

ขอสามคำ ที่ตรงตัวบอกถึงความเป็น “MAME” ที่สุดค่ะ

MAME : “เป็น-สาว-วาย”

ถ้าอยากติดตามความเคลื่อนไหวผลงานของ MAME แบบใกล้ชิด (มากๆ) สามารถติดตามได้จากทางไหนบ้าง

MAME : มีสองช่องทางหลักๆ ค่ะ คือเพจเฟซบุ๊คและทวิตเตอร์ เพียงแต่ว่าในเพจ เมย์จะมีแอดมินคอยดูแลให้ เมย์จะเข้าไปอ่านเม้นต์ แต่ส่วนใหญ่คนที่ตอบคำถามคือแอดมิน และทางทวิตเตอร์ที่เล่นเอง ผลุบๆ โผล่ๆ ตามอารมณ์ติสท์ค่ะ บางทีก็หายไปสามเดือนเต็มยังเคยเลย แต่ถ้าอยู่จะตอบทุกคำถามเล้ย

สำหรับเฟซเมย์ 

และทวิตเตอร์

ก่อนจากลากันไป มาฝากผลงาน และช่วยกล่าวอะไรกับชาวเด็กดีและแฟนๆ ที่ติดตามผลงานเราอยู่สักนิด

MAME : ก่อนอื่นก็ขอบคุณทุกๆ คนที่อ่านมาจนถึงตรงนี้นะคะ ซึ่งมีอย่างหนึ่งที่เมย์อยากขอบคุณมานานมากแล้ว แต่ยังไม่เคยมีโอกาสสักที คืออยากจะขอบคุณเด็กดีสำหรับเว็บไซต์ดีๆ ที่ทำให้ผู้หญิงอยากเขียนคนหนึ่งสามารถทำฝันให้เป็นจริง ได้สร้างผลงานตามที่ใจอยาก เมย์อยู่กับเด็กดีมานาน เมย์จึงดีใจมากๆ ตอนที่รู้ว่าจะให้เมย์มาพูดคุยกับทุกคนตรงนี้ ดังนั้น เมย์อยากจะขอบคุณเว็บไซต์และทีมงานทุกคนที่เป็นดั่งโอกาสให้คนอยากเขียนทุกคนได้มีช่องทางในการนำเสนอผลงาน และทำตามฝันค่ะ

ต่อมา เมย์อยากฝากผลงานของเมย์ทั้งที่ลงจบแล้ว ยังลงไม่จบ และกำลังจะเปิดเรื่อง (โลภเนอะ) อยากฝากทุกคนให้ช่วยติดตามผลงานของเมย์ค่ะ ซึ่งฝีมืออาจจะยังไม่โดนใจหรืออาจจะยังไม่ถึงขั้น แต่เมย์สัญญาว่าเมย์จะพยายามทำให้ดีที่สุดในทุกๆ เรื่อง และทุกๆ ตอน

สุดท้ายแล้ว เมย์อยากจะขอบคุณนักอ่านทุกคนค่ะ ถ้าไม่มีทุกคนก็จะไม่มีเมย์ในวันนี้ เมย์พูดเสมอว่าคนอ่านแค่คนเดียวก็มีค่าสำหรับนักเขียนอย่างมากมายมหาศาล เมย์เริ่มต้นด้วยการนับหนึ่ง (ไม่ใช่ศูนย์เพราะเมย์มีเพื่อนหนึ่งคนที่คอยอ่านงานให้เสมอ) แล้วพยายามมาเรื่อยๆ ทุกคนคือแรงผลักดันของเมย์ แค่คอมเม้นต์ว่า หนูรอนิยายพี่เมย์อยู่นะ สร้างผลลัพธ์ได้อย่างมหาศาลเลยนะคะ คนคนนี้มีกำลังใจได้ก็เพราะนักอ่านทุกคน ไม่ว่าจะคนที่อยู่ด้วยกันตั้งแต่เก้าปีก่อน หรือว่าเพิ่งจะเจอและรู้จักกันเมื่อวาน ทุกคนมีความหมายสำหรับเมย์ ดังนั้น คงไม่มีคำไหนที่เอ่ยได้ดีกว่า ขอบคุณและขอบคุณค่ะ

Set Sugar Addict ผลงานใหม่ของ MaMe