สามีข้า... ไม่น่ารักขนาดนั้น (ท่องนภาแห่งห้วงฝัน) : คุณเชื่อใน “ความรักออนไลน์” หรือไม่

ผู้แต่ง : วันพุด/Sweet Bullet
หมวด : ฟรีสไตล์/อดีต ปัจจุบัน อนาคต
จำนวน : 99 ตอน

คำโปรย

‘อี้ฟาน’ นักศึกษาสาวผู้คลั่งไคล้เกมออนไลน์
เธอใช้เวลาว่างในช่วงปิดเทอมส่วนใหญ่
ไปกับการเล่นเกมเสมือนจริงที่เรียกว่า ‘ท่องนภาแห่งห้วงฝัน’
แต่อยู่ดี ๆ ทำไมถึงกลายเป็น ‘ภรรยา’
ของบอสในเกมไปได้กันล่ะเนี่ย!!!

ระบบ : ผู้เล่นอี้ฟานสามารถกำราบแม่ทัพหนีคดีเมิ่งเซียงอวี้ได้สำเร็จ
รับภารกิจส่งนักโทษกลับพรรคฝ่ายดำโดยอัตโนมัติ

ท่องนภาแห่งห้วงฝัน
เกมเสมือนจริงสไตล์จีนโบราณ!

           “สามีข้า... ไม่น่ารักขนาดนั้น (ท่องนภาแห่งห้วงฝัน)” เป็นนิยายแนวเกมออนไลน์ค่ะ โดยตัว “เกม” ที่ถูกกล่าวถึงได้ในนิยายก็ตามชื่อเรื่องเลย มีชื่อว่า “ท่องนภาแห่งห้วงฝัน” เกมเสมือนจริงสไตล์จีนโบราณที่สามารถเล่นได้เฉพาะเวลาเข้านอนเท่านั้น (จำกัดเวลาอยู่ที่ 8 ชั่วโมงต่อวัน) ผู้เล่นที่เข้ามายังโลกแห่งเกมจะได้สัมผัสบรรยากาศแบบจีนโบราณอย่างสมจริง ได้ลองสวมบทบาทตามวัฒนธรรมจีน (ทั้งอาชีพ การเลื่อนแรงกิ้งต่างๆ)  และสิ่งที่เป็นจุดเด่น (ตามที่เนื้อหานิยายบอกมา) ของตัวเกมนี้เลยก็คือ ความสมจริงของตัวละคร NPC ที่มีความฉลาดใกล้เคียงมนุษย์สุดๆ จนสามารถพัฒนาระบบความคิดได้เอง แถมบ้างตัวละครยังมีข่าวแว่วออกมาว่า… ทางผู้สร้างเกมใช้ “มนุษย์” มารับบทบาทเป็นตัวละครในเกมอีกด้วย!

ตัวอย่างเนื้อหา

          และด้วยความสมจริงของตัวละครนี้เอง ทำให้ “อี้ฟาน” นางเอกของเราค้นพบความจริงว่า… มนุษย์ที่ทำทุกอย่างเพื่อเงินและค่าประสบการณ์ นี่แหละคือ “ปีศาจ” ที่แท้จริง / พอลองมาคิดตามดูแล้ว ก็น่ากลัวจริงอย่างที่อี้ฟานว่านะคะ เราอาจเกิดและตายได้หลายครั้งก็จริง แต่เหล่ามอนสเตอร์ NPC ที่เราฆ่ากลับมีแค่ชีวิตเดียว แถมเจ้าของเกมยังสร้างให้ทุกตัวมีความรู้สึกนึกคิดเหมือนมนุษย์อีกต่างหาก! เพราะฉะนั้นก็ต้องมีความเจ็บปวดเหมือนกันน่ะสินะ… น่าสงสารจัง

ตัวอย่างเนื้อหา

อี้ฟาน สาวน้อยที่ประกาศ
บอกคนทั้งโลกว่าเป็นผู้ชาย!

         สำหรับนิยายแนวเกมออนไลน์อื่นๆ อาจเริ่มต้นเรื่องด้วยการเข้าเกมครั้งแรกของตัวเอก แต่นิยายเรื่องนี้กลับแตกต่างออกไป… ไม่ได้เล่าถึงช่วงเวลาที่นางเอกเลเวล 1 แต่กล่าวถึงตอนที่ “อี้ฟาน” ได้กลายเป็นผู้เล่นยอดฝีมือ และกำลังเอ่ยปากปฏิเสธคนที่มาบอกรักด้วยการโกหกว่าความจริงแล้วน่ะ ตนเองเป็น “ผู้ชาย” ที่สวมบทเป็นตัวละคร “ผู้หญิง”

         อ่านมาถึงฉากนี้แล้ว พี่หญิงก็แอบขำรัวๆ เลยค่ะ ไม่นึกเลยว่าจะเอาเหตุผลแบบนี้มาใช้ในการปฏิเสธก็ได้เหมือนกัน แต่พอคิดๆ ดูแล้วก็เข้าใจได้อยู่ว่าในโลกออนไลน์ที่ทุกคนรู้จักกันเพียงผิวเผิน ไม่เคยเห็นตัวจริงของกันและกัน ก็เลยทำให้ใครๆ ก็สามารถสร้างตัวตนที่แตกต่างจากตัวเองสุดๆ ขึ้นมาได้ ยิ่งในเกมนี้ไม่มีข้อจำกัดเรื่องรูปร่างหน้าตาและเพศ ก็ยิ่งเป็นเรื่องธรรมดาสุดๆ (อย่างนี้ล่ะที่เรียกว่า...รู้หน้าไม่รู้ใจ) ที่ทุกคนจะอยากสวมบทบาทเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวเอง และนี่เองที่เป็นจุดเริ่มต้นเล็กๆ ที่ทำให้คนทั้งเซิร์ฟเวอร์เข้าใจผิดคิดว่านางเอกเราเป็นผู้ชายจนไม่มีชายใด (ที่เป็นคนปกติ) เข้ามาจีบเลยค่ะ (ฮ่า)

ตัวอย่างเนื้อหา

ความรักไม่ผิด
ผิดที่เกิดคนละโลกเท่านั้น!

      การแอบรักเพื่อนสนิท หรือการรักคนที่เขาไม่รักเราก็ว่าเจ็บแล้ว แต่ปมความรักในเรื่องนี้พีคยิ่งกว่า เพราะนางเอกของเราไม่ได้รักกับคนธรรมดาทั่วไป แต่เธอหวั่นไหวให้กับมอนสเตอร์ในร่างมนุษย์สามีในนาม (สถานะจากการทำเควส) ที่เป็นเพียงตัวละครในโลกเสมือนจริงเท่านั้น ลองคิดดูสิ… ถ้าเราต้องรักใครสักคนโดยที่ต้องคำนึงอยู่ตลอดว่าคนที่รักนั้นเป็นเพียงแค่ “ข้อมูล” ชุดหนึ่งเท่านั้น ความรู้สึกตอนนั้นจะต้องกล้ำกลืนขนานไหนกันนะ แค่คิดก็เจ็บปวดแทนนางเอกแล้วค่ะ  แต่! ปมตรงจุดนี้ก็ยังเป็นจุดที่ต้องค้นหาคำตอบกันต่อไป อี้ฟานจะต้องสับสนกับความรู้สึกของตัวเองไปจนถึงเมื่อไหร่ หลานหวางจะเป็นเพียงแค่ NPC ทั่วไปจริงหรือ และจะมีใครเข้ามาทำให้อี้ฟานหวั่นไหวเพิ่มเติมบ้างไหม ถ้าอยากรู้ต้องไปติดตามกันนะคะ

ตัวอย่างเนื้อหา

        พี่หญิงชอบตัวอย่างฉากที่ได้ยกมาเบื้องต้นมากเลยค่ะ “ไม่มีใครไม่มีประโยชน์หรอก แค่ทำหน้าที่ให้ดีก็พอ” เป็นคำพูดที่บอกถึงความสำคัญของการทำงานเป็นทีมได้ดีมากๆ เลยค่ะ ในการทำงานร่วมกับคนอื่นในบางครั้งมันก็อดไม่ได้ใช่ไหมล่ะคะ ที่จะอดเปรียบเทียบการทำงานของตัวเองกับคนอื่น ยิ่งคนอื่นทำงานดี แล้วเราทำผิดพลาด เราก็จะยิ่งรู้สึกเหมือนมีตัวตนเล็กลงเรื่อยๆ จนสุดท้ายแล้วการมีอยู่ของเราก็ไม่สำคัญอีกต่อไป โดยลืมคิดไปว่า… เราและคนในทีมต่างก็มีหน้าที่ที่ต่างกัน แทนที่จะเอาเวลาไปคิดนู่นนี่นั่น สู้เอามาใช้ไปกับการแก้ไขและทำหน้าที่ของตนให้ดีที่สุดยังจะดีเสียกว่า! ก็เหมือนกับ “อี้ฟาน” นางเอกของเรื่องนี้ที่ทำภารกิจผิดพลาดจนทำให้เพื่อนร่วมทีมตาย โดยที่ไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย เธอจึงเอาแต่โทษตัวเอง และเอาแต่ติดว่าตนเป็นคนไร้ประโยชน์ จนได้เพื่อนในทีมพูดเตือนสตินั่นล่ะ อี้ฟานถึงคิดได้ แล้วเริ่มหันมาตั้งใจทำหน้าที่ของตนให้ดีที่สุด แทนการวิ่งหนีปัญหาด้วยการลาออกจากกลุ่ม!

สุดท้ายนี้ พี่หญิงขอลาไปก่อน เจอกันใหม่ ครั้งหน้า สวัสดีค่ะ

พี่หญิง