อยากเขียนเก่ง ต้องเลิกเปรียบเทียบตัวเองกับนักเขียนคนอื่น!
ต่อให้ไม่ใช่นักเขียนแอดมินก็เชื่อว่าสักครั้งในชีวิตเราต้องเผลอเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่นแน่ๆ ประมาณว่าทำไมเราดีสู้เขาไม่ได้ เทียบเขาไม่ได้ คำว่าเปรียบเทียบและอิจฉามีอยู่ทุกแห่ง หลายครั้งมันทำให้เรารู้สึกแย่และไม่สบายใจมากๆ ยิ่งในเรื่องของการลงนิยายออนไลน์ เวลาได้เห็นคนยอดวิวเยอะๆ ยอดเฟบเยอะๆ คนอ่านเยอะๆ เราก็แอบเหี่ยวเหมือนกันนะเวลาเหลียวดูนิยายตัวเองที่ยอดคนอ่านค่อนข้างจะน้อย หรือแม้แต่นักเขียนที่ได้ตีพิมพ์แล้ว มันก็ยังไม่ใช่จุดสูงสุดของชีวิต บางทีเราก็รู้สึกเหมือนเป็นนักเรียนในชั้นเดียวกัน ออกนิยายมาทีทำไมแพ้คนอื่นเขานะ มาค่ะ พอได้แล้ว ได้เวลาเลิกคิดมากหรือคร่ำครวญ แอดมินมีเทคนิคดีๆ ที่จะทำให้เราเป็นนักเขียนที่มีสุขภาพจิตดีขึ้นและมีความสุขมากขึ้นมาฝาก
ลดเวลาการเล่นโซเชี่ยลลง
นักเขียนจำนวนมากติดโซเชี่ยลแบบสุดๆ ไม่เฟซก็ทวิตเตอร์ ซึ่งจริงแล้ว โซเชี่ยลก็มีข้อดีทำให้เราได้ติดต่อกับนักอ่านมากขึ้น อย่างไรก็ตาม ถ้าใช้เวลาเล่นหรือเสพติดโซเชี่ยลมากเกินไป แล้วไปอ่านข้อความแสดงความยินดีของนักเขียนคนอื่นมากๆ อาจเกิดความอิจฉาริษยาหรือหมดหวังว่าทำไมเราไม่ได้ดีอย่างเขาเลย คนนั้นก็ยอดวิวดี คนนี้ก็นิยายได้เป็นละคร คนนี้ได้ตีพิมพ์ซ้ำ การเสพเรื่องพวกนี้บ่อยๆ อาจทำให้ใจคอหดหู่ได้ เพราะฉะนั้น เอาเวลาไปโฟกัสกับการเขียนนิยายของตัวเองดีกว่า อ่านพวกนี้แค่พอเป็นพิธีพอนะ
รู้จุดแข็งของตัวเองและแข่งกับตัวเอง
นักเขียนแต่ละคนมีจุดแข็งที่ไม่เหมือนกัน บางคนเก่งเรื่องแฟนตาซี บางคนเก่งเรื่องสำนวน บางคนเก่งเรื่องดราม่า บางคนเก่งเรื่องคอเมดี้ คุณเองต้องรู้ว่าตัวเองเก่งด้านไหนและนำมันออกมาโชว์ให้คนอื่นรู้ ถ้านักอ่านเขาเห็นจุดแข็งของคุณและรู้ว่ามันคืออะไร เขาก็จะจดจำคุณในด้านนั้น คุณควรต้องหาจุดแข็งให้เร็วที่สุด และบ่มเพาะขัดเกลาจนมันกลายเป็นจุดเด่นจนทุกคนจดจำคุณจากได้ เปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่นไม่มีประโยชน์ หาทางสู้กับตัวเองดีกว่า
เปลี่ยนคำปฏิเสธเป็นเรื่องบวก
ถูกปฏิเสธเป็นเรื่องเจ็บปวดเราเข้าใจ และอาจทำให้เราเปรียบเทียบตัวเองหนักมากขึ้นด้วย ประมาณว่าเอ๊ะ ทำไมคนอื่นยังผ่านเลย แต่เรากลับไม่ผ่าน เราเก่งสู้เขาไม่ได้หรือเนี่ย แต่อยากให้คิดว่ามันคือการทำให้เรารู้ว่าจุดอ่อนอยู่ตรงไหน และนำไปปรับแก้มากกว่า อันที่จริงแล้ว นักเขียนดังๆ หลายคนเคยประสบปัญหาโดนสนพ. ปฏิเสธมา เช่น เจ. เค. โรวลิ่งไงล่ะ โดนปฏิเสธตั้งเป็นสิบแห่ง แต่เธอก็ไม่ย่อท้อ ยังคงลุยต่อและไม่ยอมสูญเสียแฮร์รี่ พอตเตอร์ไป เธอมั่นใจและรู้ว่าตัวเองมีดี ก็เลยยังกล้าที่จะไปต่อ และสุดท้าย กาลเวลาก็พิสูจน์ว่าเธอคิดถูกแล้ว อย่ามัวไปสนใจคนอื่นที่เขาผ่านแล้วคร่ำครวญว่าเพราะอะไรเราถึงไม่ผ่านอยู่เลย หาทางแก้ไขปรับนิยายให้ดีกว่าเดิม และหาที่ของเราให้เจอดีกว่า
เขียนในสิ่งที่รัก / ระบายสิ่งที่รู้สึกลงในผลงาน
เป็นตัวของตัวเอง จริงใจ กล้าคิดกล้าเขียนกล้าทำ และกล้าที่จะแสดงความรู้สึกที่แท้จริงลงในผลงาน รู้สึกอย่างไรก็เขียนลงไปแบบนั้น ไม่ต้องกลัวว่าอาจจะโดนเปรียบเทียบกับคนนั้นคนนี้ เขียนตามคนนี้หรือเปล่า เขียนตามคนนั้นหรือเปล่า ถ้าเราชัดเจนว่าไม่ได้เขียนตามใครแน่นอน ก็ทำให้ดีที่สุดในแบบของเรา เคยมีคนบอกว่า สำหรับนักเขียนที่เก่งจริงๆ พล็อตไม่ได้สำคัญเลย เพราะสุดท้ายแม้พล็อตจะเหมือนๆ กับคนอื่น เขาก็จะหาทางนำเสนอจุดเด่นของตัวเองออกมาได้อยู่ดี ไม่มีวันที่นิยายของเขาจะไปซ้ำกับใครแน่นอน อยากให้จดคำนี้ไว้
สนใจแต่เป้าหมายของตัวเอง เรื่องอื่นช่างมัน
แทนที่จะเอาแต่เปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่นอยู่ หันมาพยายามด้วยตัวเอง หาเป้าหมายของตัวเองให้พบ และทุ่มเทให้เต็มที่ที่สุดดีกว่า โฟกัส สร้างเป้าหมายที่ชัดเจน ยอมรับในสิ่งที่ได้ ไม่ต้องไปคิดมาก เรื่องอื่นๆ ไม่ได้สำคัญอะไร คิดแค่เป้าหมายและการจะทำให้ผลงานของเราดีขึ้น เป็นนักเขียนที่เก่งขึ้นในทุกวันดีที่สุดแล้ว
เรียนรู้การรับมือกับคำแนะนำและคำวิจารณ์ต่างๆ
จะเป็นนักเขียนที่ดีได้ ต้องเข้มแข็ง แข็งแกร่งเหมือนหินผา หน้าก็ต้องหนาๆ หน่อย ใครจะมาวิจารณ์อะไรก็ต้องรับฟังก่อน หรือถ้าตอนฟังไม่ค่อยสบายใจ ก็อาจจะนิ่งไว้ รอมาคิดต่อภายหลัง หรือขอให้คนวิจารณ์เขาเขียนมา แล้วรออ่านตอนใจสงบ จริงๆ แล้ว คำวิจารณ์ที่ดีมีประโยชน์มากและจะช่วยให้เราพัฒนาผลงานได้ดีด้วยนะ ยังไงลองเปิดใจรับฟังและแยกแยะคำวิจารณ์ที่ดีออกมาให้ได้ พวกที่ไม่จำเป็นก็ไม่ต้องไปใส่ใจ แต่คำวิจารณ์ดีๆ จะช่วยให้เราเก่งขึ้นได้ อย่าไปคิดว่าทำไมนักวิจารณ์ว่าเราคนเดียว ให้มองว่าเป็นโอกาสของเราดีกว่า
ทีมงานนักเขียนเด็กดี
7 ความคิดเห็น
ชอบบทความนี้เเฮะ
เขารู้ได้ยังไงว่าเรากำลังรู้สึกแบบนั้น...
คงจะเป็นกันแทบทุกคน ยิ่งนักเขียนหน้าใหม่ ต้องมีเปรียบเทียบบ้างไม่มากก็น้อย แต่บทความนี้ทำให้นักเขียนหน้าใหม่ หรือหน้าเก่าแต่นิยายยังไม่ประสบความสำเร็จมากนัก มีวิธีจัดการกับความคิดแบบนี้ได้ดีขึ้น
ขอบคุณสำหรับบทความดีๆ คร้าบ
ชอบมากค่ะ บทความนี้ มีกำลังใจขึ้นเยอะเลย
เรากำลังรู้สึกแบบนี้อยู่ค่ะ ขอบคุณบทความดีๆที่ทำให้เรามีกำลังใจเขียนนิยายให้จบ และรักนิยายตัวเองมากขึ้น นิยายเราอาจไม่ดีเท่าใคร แต่คือที่สุดในใจเราก็พอ เราขอเป็นกำลังใจให้ทุกคนนะคะ สู้ๆ สู้ไปด้วยกัน
นิยายที่เรารักมากที่สุด ก็คืองานที่เราเขียนมาเองกับมือ ถ่ายทอดอารมณ์และความรู้สึกของเราออกไป เราจะรู้ว่าตัวละครของเราทุกตัวมีบุคลิก ลักษณะนิสัยยังไง ไม่ใช่แค่นางเอก พระเอก ตัวร้าย พระรอง หรือแม้กระทั่งตัวประกอบเช่น คนใช้ สุนัข หรือสัตว์เลี้ยง
ช่วยผมเอาไว้เเล้ว