เช็กลิสต์! 23 ข้อผิดพลาดที่นักเขียนต้องระวัง

เช็กลิสต์!  23 ข้อผิดพลาดที่นักเขียนต้องระวัง
 

เขียนบทความแนะนำเคล็ดลับนักเขียนมาแล้วเยอะมาก ส่วนใหญ่จะบอกว่าถ้าอยากเป็นนักเขียน ควรทำอะไรบ้าง แต่วันนี้ แอดมินขอสลับมาเปิดประเด็นเรื่องข้อผิดพลาดทางการเขียนที่ควรระวังแทนค่ะ โดยในบทความนี้ นักเขียนที่คลิกเข้ามาอ่านจะได้เรียนรู้ว่าอะไรทำให้นักอ่านเบื่อหน่ายหรือรู้สึกไม่โอเค และวิธีการปรับให้นิยายของเราดีขึ้นเพื่อดึงความสนใจจากนักอ่าน การพยายามรักษาคาแรกเตอร์ของตัวละครให้คงเดิม ตั้งแต่ต้นจนจบ การกำจัดส่วนไม่จำเป็นออกจากเนื้อเรื่อง เพื่อให้มีแต่จุดสำคัญๆ ที่ส่งผลต่อเนื้อเรื่องจริงๆ 
 

การบอกเป็นนัยๆ ไม่ใช่เล่าแบบตรงๆ เช่นบอกว่าเขานิสัยเห็นแก่ตัว อาจจะเขียนบรรยายสถานการณ์ที่ทะเลาะกัน แล้วเจ้าตัวแสดงนิสัยไม่เหมาะสมก็ได้ แทนที่จะเขียนไปตรงๆ ว่าเขาเป็นคนเห็นแก่ตัว
 

ถ้าเหตุผลสนับสนุนของเราไม่ชัดเจนพอ ขาดเหตุผลที่สอดรับกัน ก็อาจจะส่งผลทำให้นิยายของเราไม่น่าอ่าน และทำให้นักอ่านรู้สึกไม่เชื่อถือ 
 

ตัวละครจางๆ ไม่ชัดเจน อ่านแล้วไม่รู้นิสัยว่าเป็นยังไง ขาดรายละเอียดขาดเหตุผลสนับสนุน ก็จะทำให้นักอ่านรู้สึกว่านิยายเรื่องนี้น่าเบื่อ และจืดจาง 
 

อันนี้เราไม่ได้หมายถึงนิยายที่เล่าผ่านมุมมองคนคนเดียว เช่น ใช้คำว่าฉันหรือผมในการเล่า แต่มีนิยายที่เล่าผ่านมุมมองบุคคลที่ 3 หรือมุมมองพระเจ้า แต่ว่าเลือกที่จะเล่าผ่านตัวละครตัวเดียว ทำให้นักอ่านไม่เข้าใจมุมมองของตัวละครอื่นๆ ในเรื่อง 
 

หลายคนเปิดมาแบบนิยายปังมาก แรงมาก แต่พอเขียนๆ ไป ตอนจบกลับกลายเป็นคนละเรื่อง ไม่แนะนำให้เขียนอะไรที่หลอกหรือดึงคนเข้ามาอ่านนิยายให้มากๆ แต่แล้วกลับมาแผ่วปลาย มันอาจทำให้คนอ่านเสียความรู้สึกได้ 
 

มีนิยายหลายเรื่องที่เขียนขึ้นมาลอยๆ ไม่ได้มีเหตุผลประกอบหรือไม่ได้สำคัญ / ส่งผลอะไรต่อเนื้อเรื่อง แนะนำว่าถ้าไม่มีผลใดๆ ต่อเนื้อเรื่องก็ตัดออกได้นะ คนอ่านจะได้ไม่เบื่อ 
 

หลายคนเราโลภ อยากใส่ตัวละครเยอะๆ ไว้ก่อน แต่พอกระจายบทไม่ดี ไม่ใช่ตัวละครที่จำเป็น คนอ่านก็เบื่อ รู้สึกว่าใส่มาทำไม ไร้สาระ พอต้องอ่านเรื่องของตัวละครที่ไม่เชื่อมโยงกับเรื่อง ก็ทำให้นิยายดูขาดความกระชับ ไม่ชัดเจน และไม่น่าอ่าน
 

เวลาเขียนบรรยายความรู้สึกหรือการกระทำของตัวละครอาจจะต้องระวังหน่อย เพราะถ้าพลาดไปนิดเดียว อาจส่งผลให้นักอ่านเกลียดตัวละครตัวนั้นไปเลย
 

กลายเล่าย้อนอดีตให้สนุกเป็นเรื่องยาก ถ้าเขียนมากไป คนอ่านอาจสับสนว่า อ้าวเนื้อเรื่องถึงไหนแล้วนะ ตรงนี้ปัจจุบันหรืออดีต การผลักดันเรื่องให้ไปสู่อนาคตจะกลายเป็นเรื่องยากได้ 
 

หลายๆ คนติดบรรยายละเอียด เสื้อผ้าหน้าผม การกระทำ สภาพแวดล้อมต่างๆ ภายในบ้าน อาหารการกิน ฯลฯ ถ้าบรรยายพอดีๆ ก็จะทำให้เห็นภาพ แต่ถ้ามากเกินไป อาจทำให้เกิดความเบื่อหน่าย และอาจทำให้คนอ่านอยากเปิดข้าม
 

บรรยายมากไปก็ไม่ดี แต่น้อยเกินไป คนอ่านก็ไม่เห็นภาพอะไรเลย และไม่รู้ด้วยว่าตอนนี้ตัวละครอยู่ในสภาพไหน หน้าตาอย่างไร บรรยากาศเป็นอย่างไร หรือสภาพแวดล้อมเป็นยังไง ถ้าบรรยายน้อยไป ก็ทำให้ไม่เห็นภาพ และขาดจินตนาการ 
 

ถ้าใส่ความรู้สึกน้อยเกินไป คนอ่านอาจไม่เข้าใจการกระทำของตัวละคร และไม่สัมผัสถึงอารมณ์อย่างที่ควรสัมผัส ความกดดันในเรื่อง ความขัดแย้ง อารมณ์ของตัวละครนั้นสำคัญมากๆ 
 

ตัวละครจำเป็นต้องมีเป้าหมายที่ชัดเจน ถ้าอ่านเรื่องของคนที่ลอยไปลอยมา ไม่มีเป้าหมาย คนอ่านจะไม่รู้ว่าเราเขียนนิยายเรื่องนี้ทำไม เราจึงต้องสร้างเป้าหมายที่ชัดเจนและสร้างพัฒนาการให้กับตัวละคร เพื่อให้คนอ่านเข้าใจสิ่งที่เรานำเสนอ 
 

เลือกบรรยายฉากที่ใช่และจำเป็น อย่าบรรยายข้ามๆ อาจทำให้คนอ่านงงว่า อ้าวฉากนั้นหายไปไหน อะไรกัน ทำไมไม่เขียนถึงล่ะ ไม่เห็นเข้าใจตัวละครเลย
 

หนึ่งในปัญหาหลักๆ ของนักเขียนก็คือการใช้คำซ้ำไปซ้ำมา เพราะบางทีเราก็ลืมตัวไป ส่วนใหญ่แล้วนักเขียนมักมีปัญหาเขียนคำซ้ำๆ เกือบทุกคนน่ะแหละ ทางแก้ไขคือ ต้องหาทางรีเช็กตัวเองว่าชอบเขียนคำไหนบ่อยๆ จะได้หาคำอื่นๆ มาแทนที่
 

อันนี้หลายคนเป็นแบบไม่รู้ตัว เขียนคำพูดเป็นภาษาเขียน ทำให้อ่านแล้วรู้สึกเข้าใจยาก และตึงเครียด วิธีแก้ง่ายๆ คือ ก่อนเขียนลองพูดออกเสียงดู จะทำให้บทสนทนาลื่นไหลเป็นธรรมชาติได้ดีขึ้น
 

ปัญหานี้มักจะเกิดกับนักเขียนที่ไม่ได้เขียนพล็อตเรื่องไว้เป็นข้อๆ บางทีเวลาเราเขียนโดยไม่ได้ลำดับเหตุการณ์ต่างๆ ให้ชัดเจน อาจทำให้เราบรรยายข้ามไปข้ามมา แถมยังเหตุการณ์ไม่สอดคล้องกัน ตอนแรกอาจเผลอเขียนว่านางเอกชอบรวบผม แล้วตอนหลังมาเขียนว่าไม่ชอบรวบผมเพราะเจ็บหัว หรือบรรยายว่าบ้านนางเอกเป็นคอนโด แล้วลืมไปมาเขียนเป็นบ้านเดี่ยวแทน เป็นต้น
 

หลายๆ หนเมื่อเราเชื่อว่าประเด็นนี้สำคัญกับเนื้อเรื่อง เราก็จะเผลอเขียนซ้ำๆ โดยไม่รู้ตัว อาจจะใส่ข้อมูลนี้ในเรื่องหลายครั้ง เราเป็นคนเขียนบางทีก็ลืมๆ  แต่คนอ่านที่เขาอ่านทุกตัวอักษรอาจจะขมวดคิ้วว่า ใส่มาซ้ำอีกแล้ว ข้อมูลซ้ำแบบนี้ทำให้คนอ่านรู้สึกรำคาญได้ 
 

หลายคนถนัดการบรรยายก็บรรยายไม่หยุด เลยไม่ได้ให้ตัวละครคุยกันเลย การเขียนบรรยายให้คนอ่านเห็นภาพเป็นเรื่องที่ดี แต่แนะนำว่าแทรกบทสนทนาเข้ามาด้วยน่าจะเป็นธรรมชาติและเพิ่มเสน่ห์ให้กับเนื้อเรื่องได้มากกว่า 
 

ถามว่าขัดแย้งแล้วดียังไง ตอบคือมันสร้างพัฒนาการให้ตัวละคร เวลาเขียนนิยายสักเรื่อง ถ้าไม่มีเหตุการณ์อะไรเลย ดำเนินเรื่องเรียบๆ ไปเรื่อยๆ มันก็ไม่จับใจคนอ่าน อาจทำให้คนอ่านรู้สึกว่าเนื้อเรื่องไม่น่าดึงดูดใจ อาจจะต้องสร้างความขัดแย้งและหาทางออกให้กับตัวละครด้วย 
 

สำคัญมาก บางคนหาข้อมูลมาไม่พอ แล้วเวลาเขียนก็ทำได้ไม่ดี ไม่แนบเนียน ก็เลยส่งผลให้เนื้อเรื่องหละหลวมและขาดเหตุผลได้ อยากเขียนเรื่องเกี่ยวกับอะไรควรหาข้อมูลให้ครบพร้อม
 

เวลาเขียนก็ควรหาจุดที่ลงตัวให้ตัวละครด้วย ไม่ใช่บอกว่าจู่ๆ รักกันเฉย ควรต้องค่อยๆ ปูพื้นอารมณ์ สร้างความสัมพันธ์ความเชื่อมโยงระหว่างกัน ทำให้คนอ่านเชื่อว่าตัวละครของเราผูกพันและรักกันจริงๆ 
 

บางคนมองว่าพล็อตซับซ้อน หักมุมเยอะๆ ดี แต่ถ้ามากเกินไป ก็อาจทำให้คนอ่านเบื่อและไม่อยากติดตาม ควรเขียนแค่พอดีๆ มีการคลี่คลายปมในจังหวะที่เหมาะสม ไม่ใช่เขียนๆ ไป แล้วผูกปมเพิ่มไปเรื่อยๆ จนคนอ่านไขมากไป ทำให้เครียดแทนที่จะชอบ 
 

ทีมงานนักเขียนเด็กดี