ฝันสมัยเด็กคือ TOP20 ของเด็กดี และตอนนี้ฉันทำได้แล้ว! : P.S.HOPE
สวัสดีค่ะ เชื่อว่าทุกคนจะต้องมีความฝันสมัยเด็กกันใช่ไหม แต่น้อยคนนักที่สานต่อความฝันให้ประสบความสำเร็จ และบางคนก็อาจยอมแพ้ตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่ม แต่ไม่ใช้กับ “P.S.HOPE” นักเขียนชาวเด็กดีที่เราพามาให้ทุกคนรู้จักในวันนี้ค่ะ เธอรักการอ่านนิยายมาตั้งแต่เด็ก ทั้งยังมีความฝันว่าสักวันหนึ่งจะพานิยายของตัวเองติดท็อป 20 นิยายของเด็กดีให้ได้ และในวันเกิดปีที่ 27 ในที่สุด “P.S.HOPE” ก็ได้ตัดสินใจที่จะลองมุ่งหน้าสานต่อความฝันสมัยเด็กให้เป็นดูสักครั้ง เริ่มต้นเขียนนิยายลงเด็กดีในเรื่อง How To…การเป็นลูกสาวคุณแม่ แล้วตามด้วย สามี...ใบหย่าวางอยู่บนโต๊ะ ซึ่งนิยายทั้งสองเรื่องก็ได้รับตอบรับที่ดีมากๆ จากนักอ่านจนก้าวขึ้นครองอันดับท็อปนิยายอย่างรวดเร็ว!
วันนี้พี่หญิงจึงถือว่าเป็นโอกาสดีที่จะเชิญ “P.S.HOPE” ให้มาแชร์ประสบการณ์เขียนนิยายของเธอกัน เพราะอะไรเธอถึงไต่ขึ้นท็อปนิยายเด็กดีได้อย่างรวดเร็ว เรามาหาคำตอบไปพร้อมๆ กันค่ะ
นามปากกา P.S.HOPE ชื่อเล่นจริง ๆ ชื่อ “ปัดปัด” แต่ไปโม้กับคนอ่านไปว่าชื่อ “โฮป” อายุ 29 ปี เรียนจบวิศวกรรมโยธา ที่ KMUTNB ตอนจบมาแรก ๆ ก็ไปทำบริษัทสร้างบ้าน ทำได้แปบนึงก็ไปเข้าบริษัทสร้างรถไฟฟ้าต้นปี 2563 นัดเพื่อนไปญี่ปุ่นก็เลยขอลางาน 14 วัน หัวหน้าไม่อนุมัติก็เลยขอลาออกแทนพอกลับมาไทย COVID-19 ก็ไล่หลังมาพอดี ทีนี้ก็เลยยังไม่ได้ไปสมัครที่ใหม่เลยจนถึงปัจจุบัน เรียกว่าตอนนี้มีอาชีพหลักเป็นนักเขียน กับลงทุนอะไรนิด ๆ หน่อย ๆ
เริ่มเขียนนิยายได้ยังไง?
ขอย้อนความก่อนว่าเป็นคนที่ชอบอ่านนิยายมาตั้งแต่เด็ก ๆ ยืมนิยายในห้องสมุดโรงเรียนเป็นว่าเล่น ใบยืมคือเปลี่ยนแล้วเปลี่ยนอีก พอเข้ามหาลัยก็เป็นสมาชิกร้านเช่านิยายหลายร้านมาก แต่พอเข้าวัยทำงานมันไม่มีร้านหนังสือให้เราใช้บริการเลย สิ่งที่เยียวยาจิตใจได้ก็คือเว็บเด็กดีที่สิงอยู่มาตั้งแต่วัยเยาว์
สุดท้ายในวันเกิดอายุ 27 เราก็คิดว่าเราจะให้ของขวัญตัวเอง อารมณ์นั้นไม่รู้ไปเอาความมั่นใจมาจากไหน เราบอกกับตัวเองว่า “ฉันจะทำตามความฝันสมัยเด็กให้เธอนะ TOP20 ของเด็กดี ฉันจะพาเธอขึ้นไปสักครั้งหนึ่ง”
วันถัดมาถึงได้ลงนิยายเรื่อง How To…การเป็นลูกสาวคุณแม่
จากนั้น 6 เดือนถัดมาถึงได้เขียนนิยายเรื่อง สามี...ใบหย่าวางอยู่บนโต๊ะ ผลตอบรับค่อนข้างดี เป็นนิยายหลายรส เน้นการเจริญเติบโตของตัวละคร เน้นความสมเหตุสมผล แต่ละตัวละครมีเรื่องราวในใจของพวกเขาเอง มนุษย์สีเทาได้เท่าไหน ก็อยากให้พวกเขาเทาได้เท่านั้น อะไรที่ทำในชีวิตจริงไม่ได้ ในนิยายก็จะพยายามไม่ทำ เราเชื่อว่าคนจะรักมันต้องมีเหตุผล เราอยากสร้างคาแรคเตอร์ตัวละครในแบบที่คนไม่ชอบขึ้นมา จากนั้นเขียนให้คนอ่านรักพวกเขามากขึ้นเรื่อย ๆ เข้าใจพวกเขามากขึ้นในทุกทุกตอน นิยายก็เหมือนชีวิตจริง เราตัดสินคนในการบรรยายสองสามบรรทัดไม่ได้
ส่วนเรื่อง Horoscope…บ้านหลังคาแดงมีซินแสสกุลหง น่าจะเป็นนิยายรายเดือนที่ต้องรอหาข้อมูลก่อนถึงจะแต่งต่อเป็นตอน ๆ ไป
ถ้าวันนี้สามารถพูดกับตัวเองในอดีตได้ ก็อยากจะบอกนางว่า “เราทำสำเร็จแล้วนะ” ขอบคุณที่นึกคึกขึ้นมา ถ้าเธอรู้สึกท้อ ก็จงสู้และพยายาม จากนั้นเอาความขยันที่มีมาทั้งหมดสิบชาติมัดรวมกัน...แล้วกลืนมันเข้าไป!!!!
และที่ประสบความสำเร็จ ส่วนหนึ่งคิดว่าน่าจะเป็นเพราะความตั้งใจเรามีเพียงพอไม่มองข้ามคอมเมนต์และไม่วางพล็อตอินดี้จนเกินไป ต้องคิดเสมอว่านิยายเราเขียนให้คนอื่นอ่าน ไม่ใช่เขียนเพื่อสนองความต้องการของตัวเองเพียงอย่างเดียว พยายามหาตรงกลางระหว่างคนอ่านกับคนเขียน อันไหนให้ได้ก็ให้ อันไหนให้ไม่ได้ก็ไม่ให้ จุดยืนต้องชัดเจน
ท็อปนิยายเด็กดี คืออะไรสำหรับเรา
ถ้าก้าวข้ามคำว่า “ความฝัน” สำหรับเราคำว่า TOP มันคือ “ทางชัน” ที่ถ้าหยุดเดินวันไหนก็จะไหลหล่นลงมาเรื่อย ๆ เราเชื่อว่านักเขียนทุกคนต่างอยากติดท็อปกันทั้งนั้น เราเป็นแค่หนึ่งคนที่ฝันเอาไว้ ฝันใดก็แล้วแต่ถ้ามันสมเหตุสมผลและเราไม่ทอดทิ้งมัน ขอแค่ทำไปเรื่อย ๆ สักวันก็จะเป็นจริง สิ่งสำคัญคือต้องเอาชนะความขี้เกียจให้ได้ ต้องเลิกหาข้ออ้างที่จะหยุดพักหมั่นให้กำลังใจตนเองบ่อย ๆและห้ามหยุดพัฒนา
การติดท็อปนิยายเด็กดี ถ้าถามว่ายากไหม? แน่นอนว่ามันไม่ง่ายอยู่แล้ว เพราะสิ่งที่เราต้องจ่ายออกไปคือประสบการณ์ในการเขียนและการอ่านที่มีมาตั้งแต่จำความได้ รวมถึงอะไรก็ตามที่เราเจอมาในชีวิต ยังไม่นับรวมเวลาที่เสียไปในการนั่งพิมพ์อยู่หน้าคอมอีกวันละหลายชั่วโมง ของพวกนี้มีเงินก็ซื้อโครมเดียวไม่ได้ มันคือการสะสมเอาวันละนิดวันละหน่อย
และที่ยากกว่าติดท็อปไม่ใช่การรักษาระดับ แต่คือการรักษา “ความสม่ำเสมอ” และ “คุณภาพ” ส่วนที่เหลือเป็นสิ่งที่คนอ่านต้องตัดสินใจว่าจะอ่านต่อไปหรือจะจากลา หน้าที่ของนักเขียนคือเขียนให้ดีและคิดให้ดี รวมถึงมีความรับผิดชอบต่อสิ่งที่เผยแพร่ออกมาเสมอต่างหาก
แม้จะทำตามความตั้งใจได้สำเร็จ แต่กว่าจะเดินมาถึงจุดนี้ไม่ง่าย?
จริง ๆ นิยายที่แต่งแล้วลงเว็บเด็กดีเรื่องแรกคือเรื่อง World of Destiny ลงไว้ตอนปี 51 ตอนนั้นพอแต่งก็เริ่มเห็นปัญหาหลัก ๆ ที่สำคัญ คือเรามีเนื้อเรื่องในหัว แต่ด้วยวัยวุฒิที่ผ่านโลกมาไม่มากพอ รักโลภโกรธหลงก็ยังไม่เคยได้สัมผัส ทำให้เราไม่สามารถอธิบายหรืออ้างอิงอารมณ์ของตัวละครให้ออกมาในรูปแบบของการเขียนได้
อย่างเช่น นักเขียน A พิมพ์นิยายสามบรรทัดโดยไม่มีคำว่าเศร้าแต่คนอ่านกลับรับรู้ได้ว่าตัวละครกำลังเศร้า แต่ตัวเราตอนอายุ 14 นอกจากพิมพ์คำว่าเศร้าแล้ว เราอธิบายอย่างอื่นนอกจากนั้นแทบไม่ได้เลย
เราก็เลยบอกตัวเองว่า “เธอคงต้องหยุดไว้ก่อนนะ รอเวลาให้ตัวเองโตกว่านี้หน่อย” ระหว่างนั้นก็เขียนนิยายเก็บไว้ในคอมเรื่อย ๆ เรื่องละสี่ตอนบ้างแปดตอนบ้าง เอาไว้เช็คพัฒนาการของตัวเอง แต่ส่วนใหญ่จะทำตัวเป็นนักอ่านมากกว่า
พออายุ 27 ได้กลับมาเขียนนิยายอีกครั้ง คราวนี้อุปสรรคของเราไม่ใช่เรื่องอารมณ์หรือความรู้สึกแบบเมื่อตอนเด็ก ๆ แต่ที่เราต้องสู้รบด้วยก็คือ ความขี้เกียจและความคาดหวัง เพราะว่างานที่เราทำอยู่มันหนักและต้องติดต่อกับคนอื่น บางครั้งก็ต้องไม่นอนสองสามวันเพื่อแก้ไขปัญหาที่ตัวเองไม่ได้ก่อ พอกลับบ้านมาก็อยากนอน แต่สิ่งที่ทำให้ลุกขึ้นมาเขียนนิยายต่อก็เพราะเห็นว่ายังมีคนรออ่านอยู่ ช่วงเดือนแรกเราก็เหมือนกับทุก ๆ คนที่เริ่มแต่งใหม่ มีคนติดตามอยู่ 10 - 20 คน
ไม่รู้ว่าอ่านเจอมาจากไหน แต่มีคนบอกว่า ถ้าเราอยากให้สิ่งที่เรารักกลายเป็นงาน หกเดือนถึงหนึ่งปีแรกอย่าไปคาดหวังกับผลตอบแทน แต่เราก็ปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าเราก็คาดหวัง (หัวเราะ) เราแค่กดมันไว้แล้วเปลี่ยนมันเป็นแรงผลักดันในรูปแบบหนึ่ง
เรียกว่าสมัยเด็กต่อสู้กับประสบการณ์ พอโตมาคือการต่อสู้กับตัวเอง
ทำให้ตอนลงนิยายช่วงแรกไม่ได้คาดหวังขนาดนั้น เราแค่โฟกัสว่าอยากจะเขียนให้ดี ขอแค่เวลาลงตอนใหม่แล้วคนไม่ถอนฟอลโล่รัว ๆ ก็สุขใจ
เราไม่ได้จงใจจะเขียนเรื่องครอบครัว แต่การเขียนถึงชีวิตใครซักคนมันขาดเรื่องนี้ไป
สาเหตุที่ How To…การเป็นลูกสาวคุณแม่ และสามี...ใบหย่าวางอยู่บนโต๊ะ มีประเด็นเกี่ยวกับครอบครัวทั้งคู่ แรงบัลดาลใจก็คือเราไม่อยากเขียนอะไรที่มันเป็นรูปแบบตายตัวซึ่งมันค่อนข้างซ้ำกับแพทเทิร์นที่มีอยู่ทั่วไปในท้องตลาด อีกส่วนหนึ่งคือเราอยากท้าทายความสามารถตัวเอง เรามองว่าความรักในโลกนี้มีหลายแบบ ชีวิตมีให้เลือกหลายทาง เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ควรเป็นหน้าที่การงานและสังคม ยี่สิบเปอร์เซ็นต์ควรเป็นความรัก ส่วนอีกสิบเปอร์เซ็นต์เป็นที่ว่างสำหรับการเติบโต
เราว่างานเขียนก็คือเงาสะท้อนของตัวผู้แต่ง เราใส่ความเข้าใจที่มีต่อโลก เราใส่ความเจ็บปวดที่เคยเจอมาในชีวิต ทุกอย่างที่ใส่ลงไปเป็นของธรรมดา ถ้าความธรรมดานั้นกระแทกใจคนอ่านแสดงว่าสิ่งนั้นมีอยู่จริงเราไม่ได้จงใจจะเขียนเรื่องครอบครัว แต่การที่เราจะเขียนถึงชีวิตใครซักคนมันขาดเรื่องนี้ไปไม่ได้เฉย ๆ เพราะเรื่องครอบครัวเป็นเรื่องพื้นฐานของมนุษย์ มันเป็นส่วนประกอบที่ทำให้คนอ่านเข้าใจตัวละคร
ถ้าจะถามว่าต้องการสื่ออะไร ลึก ๆ แล้วคงอยากจะสื่อว่า ไม่ว่าครอบครัว เพื่อนฝูง สังคม หรือสิ่งใด ๆ ก็ตาม มันอาจเป็นได้ทั้งอุปสรรคและแรงส่งเสริมในชีวิต สิ่งใดมีข้อดีล้วนมีข้อเสีย ขึ้นอยู่กับทัศนคติการมองโลกของคน อย่ามัวแต่โทษโชคชะตา จงขอบคุณอดีตที่หล่อหลอมให้เราเป็นเราในทุกวันนี้ เพราะสุดท้ายสิ่งที่จะทำให้ชีวิตมุ่งไปข้างหน้า ก็คือเท้าของเราเอง
ที่มาที่ไปของการตัดสินใจขาย เพราะอะไร
ต้องบอกก่อนว่านิยายเกือบทุกเรื่องที่เขียนมีสำนักพิมพ์เคยติดต่อมาแล้วทั้งหมด บางทีอาจจะเป็นโชคดีของเขาที่ไม่ได้ร่วมงานกับนักเขียนที่อัพแบบผลุบ ๆ โผล่ ๆ อย่างเรา เราชอบอ่านคอมเมนต์ เราชอบดูรีแอคชั่นของคนอ่าน ตอนแรกก็ไม่มั่นใจที่จะขาย คิดว่าจะรอแต่งให้จบก่อนเพราะกลัวว่าคนอ่านจะทิ้งเราไป แต่พอดีมีเรื่องให้ต้องใช้เงิน ก็เลยลองกดขายแบบแพ็คเกจดู ปรากฏว่าผลตอบรับก็ดีนะ นักอ่านส่วนใหญ่ก็พร้อมที่จะซัพพอร์ตเรา เขาคงอยากส่งเสริมให้นักเขียนที่เขาชอบได้มีที่ยืนในวงการนิยายออนไลน์ต่อไป ซึ่งเราก็ขอบคุณมากจริง ๆ
นักเขียนสายดอง ที่มาที่ไปของสถานการณ์คือ...
เราไม่รู้ว่าแต่ละคนจำกัดความการดองไว้ว่าต้องเป็นเวลานานแค่ไหน บางทีที่เราลงช้าเพราะเราอยากจะแต่งหลายเรื่องแล้วอัพมันทุกเรื่อง มันยากตรงที่พอเราเปลี่ยนเรื่องแล้วอารมณ์ของเรื่องอื่นมันก็จะหายไป ต้องจูนอยู่หลายวัน ยิ่งช่วงโควิดไม่ค่อยได้คุยกับใครชีวิตไม่ค่อยมีอะไรใหม่ ๆ ให้เสพก็เลยสมองว่างเปล่าไปอีก พอเราอยากจะปิดเรื่องแรกให้จบ ก็กลายเป็นว่าอีกเรื่องนึงไม่ได้อัพ เราก็เข้าใจได้ว่าคนไม่ได้อ่านงานของเราทุกเรื่อง แต่ไม่ต้องห่วง เราจะแต่งทุกเรื่องให้จบแน่นอน ปัญหาอยู่ที่เวลาแค่นั้น
หลายวันก่อนได้อ่านบทความนึง เขาเขียนว่า ทุกคนมีอาชีพ แต่ไม่ใช่ทุกคนที่เป็นมืออาชีพ
เราก็เลยคิดว่าถ้าเราอยากจะเขียนนิยายเป็นอาชีพ เราก็ต้องทำมันแบบทำอาชีพ เคยทำงานแปดชั่วโมงก็ต้องเขียนให้ได้วันละแปดชั่วโมง เขียนมากเขียนน้อยก็ต้องเขียน จะทำตามอารมณ์ไม่ได้ ต้นปีมานี้ก็เลยขยันหนักหน่อย ต้องคอยบอกตัวเองว่ากว่าจะปีนเขาลูกนี้ขึ้นมามันไม่ง่าย อย่าสร้างข้ออ้างมากมายที่จะทำให้ตัวเองต้องตกกลับไปยืนที่จุดเดิม
สุดท้ายก็ไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นเช่นไร แต่สิ่งที่คาดหวังไว้ก็คือทำวันนี้ให้ดี
คนอ่านเยอะ ก็็ยิ่งรู้สึกกดดัน!
มีแน่นอนเรากดดันในเรื่องนี้อยู่ตลอดจริง ๆ แล้วเราไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่ามันคือความกดดันหรือความหวาดกลัว เช่น กลัวว่าเรื่องจะออกมาไม่ดี กลัวว่าคนอ่านจะไม่ชอบ กลัวว่าตรรกะจะไม่สมเหตุสมผล แต่เราว่าการกลัวเป็นเรื่องที่ถูกต้อง เพราะเมื่อไหร่ที่กลัวนั่นแปลว่าเรากำลังระวัง
เราไม่ค่อยกังวลเรื่องความ “กดดัน” เพราะถ้าธรรมชาติของโลกเป็นไปตามกฎของนิวตัน เดี๋ยวใจเราก็จะหาอะไรมา “พลักดัน” มันออกไปได้เอง แต่ถึงตอนนั้นก็ต้องเลือก ว่าจะให้ ∑F = 0 หรือ ∑F = ma เราจะหยุดนิ่งหรือเราจะเคลื่อนที่ไปข้างหน้า เพราะถ้าอยากเคลื่อนไปข้างหน้าก็ต้องทนกับความเร่ง a เข้าใจวิทยาศาสตร์กันใช่ไหม
ถ้าอยากประสบความสำเร็จห้ามไม่หยุดพัฒนาความคิด
หลายคนมักคิดว่านักเขียนคือมนุษย์ประเภท Introvert ที่ชอบนั่งอยู่ในห้องมืดแล้วพยายามจินตนาการถึงเรื่องราวทางโลก และนักเขียนบางคนก็พยายามทำตัวเองให้เป็นแบบนั้น โดยที่ลืมไปว่าแท้จริงแล้ววัตถุดิบสำหรับงานเขียนซึ่งอยู่ในสมองของเราจะเพิ่มขึ้นได้ก็ต่อเมื่อได้เผชิญโลกกว้าง...ออกไปเจอผู้คนที่มีหลายแบบ ประเภทของความสัมพันธ์ที่มีหลายอย่าง อย่าไปกลัวว่าจะต้องเจ็บช้ำเพราะสังคม
- อ่านเยอะ ๆ เขียนเยอะ ๆ ใช้ชีวิตเยอะ ๆ
- ไปมีความรัก ไปมีความฝัน ไปผจญภัย
- เมื่อในหัวบรรจุเต็มไปด้วยข้อมูลเมื่อไหร่ ก็ปล่อยใจโบยบินไปสู่โลกแห่งจินตนาการ
สู้กับตัวเอง อย่าเพิ่งไปสู้กับคนอื่น ต้องหยุดหาข้ออ้างเรื่องเวลา แต่ไม่หยุดพัฒนาความคิด รู้จักมองเห็นข้อดีของผู้อื่นแล้วนำมาปรับใช้ รู้จักศึกษาตลาดนิยาย จับจุดให้ได้ว่าแนวทางของวงการนิยายออนไลน์กำลังไปทางไหน
หยุดวิจารย์โชคชะตาของคนอื่น แต่ให้วิเคราะห์ความสามารถของตนเองอยู่เสมอ
ในเมื่อคนอื่นไม่เคยหยุดสู้ เราก็อย่าไปหยุดสู้ สู้มากกว่าเขาเมื่อไหร่เดี๋ยวก็แซงหน้าเขาไปเอง สู้สู้!!
สุดท้ายนี้
ตอนนี้ก็กำลังเขียนเรื่อง
- สามี...ใบหย่าวางอยู่บนโต๊ะ(ช่วงนี้อัพทุก 2-4วัน)
- How To…การเป็นลูกสาวคุณแม่ (มี 3 เล่ม ออกแล้ว 2 เล่ม ออกเล่มจบปีนี้)
- Horoscope…บ้านหลังคาแดงมีซินแสสกุลหง (นิยายรายเดือน)
ทั้งนี้ขอกราบขอบพระคุณแฟน ๆ และผู้ติดตามที่อยู่ด้วยกันมายาวนานทั้งเก่าและใหม่ ไรท์อาจจะไม่ใช่นักเขียนที่ดีที่สุด นิยายที่แต่งก็อาจจะไม่ใช่เรื่องที่สนุกที่สุด แต่ก็พยายามทำเต็มที่แล้วเสมอ ๆ ดังนั้นหากไรท์ทำตัวไม่ดีหรือผิดพลาดประการใดก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ รักคนอ่านทุกคน จุ๊บ ๆ
จากความฝันเล็กๆ อย่างการอยากเป็นหนึ่งในนิยายติดท็อป ปัจจุบันนี้นิยายของ “ P.S.HOPE” ก็มียอดวิวเกินหลักล้านไปเรียบร้อย แม้เส้นทางแรกเริ่มจะไม่ได้ราบรื่นและสวยหรู แต่ “ P.S.HOPE” ก็พิสูจน์ในเราเห็นแล้วว่า “ความพยายามไม่เคยทำร้ายใคร” ด้วยความมุ่งมั่น และมีวินัย ในที่สุดแล้วเผลงานของเธอก็ได้รับการยอมรับ และมีนักอ่านมากมายที่พร้อมรอคอยสนับสนุนผลงานของเธออยู่ตลอดเวลา
หากใครที่ตอนนี้เขียนนิยานแล้วรู้สึกท้อ แล้วผิดหวังอยู่ ก็ลองเอาเคล็ดลับดีๆ จาก “P.S.HOPE” ไปปรับใช้กันได้นะคะ เธอเองก็เป็นนักเขียนหนึ่งเช่นกันที่เริ่มต้นทุกอย่างจากศูนย์ ลงนิยายให้อ่านครั้งแรกโดยไม่มีฐานฟนคลับ จนได้ยอดวิวช่วงเริ่มต้นเพียง 10-20 วิว แต่เธอก็ไม่เคยยอมแพ้ จนกระทั่งทุกวันนี้เธอเดินมาไกล และได้รับการยอมรับจากนักอ่านหลายๆ คนเรียบร้อยแล้ว! ซึ่งพี่หญิงเชื่อว่าวันหนึ่ง ทุกคนจะต้องสามารถมายื่นในจุดนี้ได้อย่างแน่นอน สู้ๆ อย่ายอมแพ้ และมาเริ่มต้นเขียนนิยายไปด้วยกันค่ะ
ติดตามผลงานของ P.S.HOPE ได้ที่นี่
- สามี...ใบหย่าวางอยู่บนโต๊ะ
- แผนลับ...ฉบับลูกสะใภ้
- How To...การเป็นลูกสาวคุณแม่
- HoroScope...บ้านหลังคาแดงมีซินแสสกุลหง
พี่หญิง
8 ความคิดเห็น
ขอบคุณค่าาาา
ขอบคุณที่ไม่ถึงความฝันสมัยเด็ก วันนี้เราได้อ่านนิยายที่คุณไรท์ตั้งใจเขียน ทุกตัวละครมีเหตุและผลมันสนุกมากๆน่าติดตามทุกๆตอน ขอเป็นกำลังใจให้คุณไรท์นะคะ ❤️
ขอบคุณมากค่าาา
ชอบนิยายที่ไรท์แต่งมากค่ะตอนนี้อ่านบ้านนี้ฯ/สามีฯ/how toฯ ติดงอมเลยค่ะ อีกเรื่องแฟ้บไว้ยังไม่กล้าอ่านกลัวติดงอมอีก555
ลุ้นทุกวันว่าวันนี้ไรท์จะลงตอนใหม่ไหมน้า ขอบคุณสำหรับนิยายสนุกๆที่ไรท์เขียนนะคะ ทำให้เรามีความสุขมากค่ะ
ขอบคุณค่าาา อยู่ด้วยกันไปนาน ๆ น๊าาา
ไร้ท์สวยจังเลย และเป็นปลื้มอย่างมาก ที่ไร้ท์จบสายงานที่ยากและสถาบันอันทรงเกียรติ แห่งนี้ แม้ตัวรีดเองก็เคยไปเรียนคอร์สสั้นๆ(คอมพิวเตอร์)กับที่นี่ด้วย
ไรท์ลอยไปแล้ว 555 ขอบคุณค่าาา
ทำไมอินดี้จังคะ หัวหน้าไม่ให้ลาเที่ยว เลยลาออกซะเลย 55555555555555555
ชอบนิยายไรท์มากๆเลยค่าาา รอทุกวันเมื่อไหร่จะอัพ รอไรท์อัพยิ่งกว่ารอคนคุยตอบแชทอีก มาอีกนะคะมาบ่อยๆ อัพรัวๆให้ที
ขอบพระคุณสำหรับการติดตามที่เร่าร้อนจ้าาาา
ขอบคุณสำหรับบทความ และแรงบันดาลใจครับ
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่าาา
ขอบคุณไรท์ที่เนรมิตนิยายสนุกๆมาให้อ่าน เป็นกำลังใจให้ค่า????????????????
ขอบคุณค่าาาา
Wow ไรท์สวยมากเลย เขียนนิยายได้เก่งด้วย อ่านทุกเรื่องก็ติดงอมแงมทุกเรื่อง วันๆ คอยแต่ลุ้นให้ไรท์ up นิยายตอนใหม่
ขอบคุณค่าาา