5 คำถามสำคัญ : เราจริงใจต่อการเขียนนิยายแค่ไหน
เราต่างรู้ดีว่าถ้าอยากจะเป็นนักเขียนมืออาชีพ จะต้องทุ่มเทความพยายามและเวลาให้กับมัน เพราะการเป็นนักเขียนไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่ว่าเป็นนักเขียนนิยายหรือนักเขียนด้านอื่นๆ เรารู้ดีว่าการแข่งขันเป็นเรื่องโหดร้าย ทุกคนต้องเผชิญกับมันอยู่แล้ว ไม่ว่าจะอยู่สายไหนก็ตาม แต่มันก็ท้าทายดีเหมือนกัน ทำให้เราผลักดันตัวเองและพร้อมก้าวไปข้างหน้า อย่างไรก็ตาม ความจริงอันโหดร้ายคือนักเขียนหลายคนไม่ประสบความสำเร็จเพราะไม่กล้าทุ่มเทพยายาม ถ้ากล้ามองตัวเองจริงๆ และถามคำถามสำคัญกับตัวเองจริงๆ เราจะรู้คำตอบได้ว่าเพราะอะไรเราถึงไม่ประสบความสำเร็จสักที
ถ้ารู้สึกว่าการเขียนไม่ไปถึงไหนสักที ไม่โอเคเลย เราว่าอาจได้เวลาที่จะถามตัวเองด้วยคำถามเหล่านี้
คุณให้เวลากับการเขียนไหม
ขอความจริงใจกับตัวเองหน่อย คุณให้เวลากับการเขียนมากพอหรือเปล่า ให้มันสำคัญกว่าเรื่องอื่นๆ หรือเปล่า ความจริงที่ตอบมาจะทำให้รู้ว่าคุณควรทำอย่างไรต่อ พยายามให้มากขึ้นไหม สร้างเป้าหมายที่ชัดเจนไหม และทำให้มากขึ้นได้ไหม
คุณเรื่องมากเกินไปหรือเปล่า
คุณเป็นคนแบบไหน ชอบวิจารณ์ตัวเองแรงๆ ดูถูกตัวเองเกินไปไหม การตำหนิตัวเองบางทีก็สร้างเรื่องแย่ๆ ได้มากกว่าเรื่องดี พยายามอย่าเรื่องมากกับตัวเองมากเกินไปจนเขียนไม่ออก ฉากนี้ไม่ดี ฉากนั้นไม่ดี ไม่อยากเขียนเลย ควรจะเขียนผลงานอย่างต่อเนื่องสม่ำเสมอ และตั้งใจให้มากๆ แต่ไม่เครียดจนเกินไป
คุณให้เวลาในการเรียนรู้หรือเปล่า
การเขียนเป็นทักษะที่คุณต้องฝึกฝนและต้องเรียนรู้ไปด้วย ใช้เวลาไปกับการอ่าน การทำความเข้าใจ และลับฝีมือของคุณไปเรื่อยๆ ค่อยๆ เรียนรู้ อ่านเคล็ดลับไปเยอะๆ นะ อย่าเอาแต่เขียนอย่างเดียว
คุณทุ่มเทให้หมดทุกอย่างที่มีหรือเปล่า
เวลาเขียน คุณโฟกัสไหม คุณกำจัดอุปสรรคไปหรือเปล่า คุณให้ทุกอย่างที่มีให้ คุณพร้อมทุ่มเทกรีดเลือดเพื่องานเขียนไหม ถ้าทำไม่ได้ ก็ลำบากเหมือนกันนะ
คุณได้รีไรท์บ้างไหม
เวลารีไรท์ คุณได้แก้ไขเต็มที่ไหม อ่านพล็อต อ่านผลงาน ปรับแก้ เพิ่มเติมทุกจุดที่ขาดไปไหม หรือสักแต่เขียนให้จบๆ แล้วส่งไป ความตั้งใจในงานเขียนจะช่วยให้ผลงานของคุณมีคุณภาพและน่าอ่าน ถ้าเขียนแบบสักแต่จะเขียน นิยายก็คงไม่ประทับใจนักอ่านหรอกนะ อยากให้งานออกมาดี รีไรท์เยอะๆ และใส่ใจผลงานมากๆ
ทีมงานนักเขียนเด็กดี
3 ความคิดเห็น
โดนไป 5 กระทงเต็มๆ !Σ( ̄□ ̄;)เจ็บปวด~~~
อ่านนิยายมาใน dak d มา 400 กว่าเรื่อง สงสัยจะมั่นหน้าไปหน่อย โฮ่ๆ
โลกของนักอ่านกับนักเขียนมันช่างแตกต่างกันจริงๆ