ในวันที่ได้พบ “พระพายพเนจร” : เจ้าของนิยายวายที่ครอบครัวและมิตรภาพเด่นกว่าพระเอก!

ในวันที่ได้พบ “พระพายพเนจร” : เจ้าของนิยายวาย
ที่ครอบครัวและมิตรภาพเด่นกว่าพระเอก!

         พูดถึงนิยายฮิตติดท็อปที่ Dek-D ในช่วงนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกลุ่มนิยายวาย ไม่พูดถึงเรื่อง My Awakening: ในวันที่ผมตื่น ก็คงจะไม่ได้ เพราะเรื่องนี้ยังคงติดท็อปอย่างต่อเนื่อง เรียกได้ว่านักเขียนอัปสม่ำเสมอมากเท่าไหร่ นักอ่านก็พร้อมจะติดตามอ่านอย่างสม่ำเสมอมากเท่านั้น จนปัจจุบันนี้ยอดวิวรวมกว่า 1,300,000 วิวแล้ว!

         อะไรทำให้นิยายเรื่องนี้ฮอตฮิตติดท็อป ทั้งที่เรื่องราวสุดแสนจะยาว สโลว์ไลฟ์ และเน้นไปที่ความสัมพันธ์ของตัวเอกกับครอบครัวและผองเพื่อนมากกว่า ชนิดที่ว่าผ่านไป 90 กว่าตอน ก็ยังไม่เห็นเค้าลางเลยว่าตัวละครตัวไหนจะเป็นพระเอกที่มาคู่กับตัวเอกของเรากันแน่ ใครที่อ่านมาถึงตรงนี้แล้วยังไม่เคยอ่านเรื่องนี้จริงจัง อย่าเพิ่งกดออกหรือปล่อยผ่าน

1
ในวันที่...พบพาน
(เริ่มต้นทำความรู้จักกับ ‘พระพายพเนจร’)

         ช่วงบ่ายของวันนั้นอากาศไม่ร้อนมาก ติดจะอบอ้าวหน่อยๆ แต่ยังสัมผัสได้ถึงสายลมรำเพยที่พัดพามาอย่างแผ่วเบา ในวันที่ผมต้องไปพบกับ “พระพายพเนจร” เพื่อสัมภาษณ์ และทำความรู้จักเขา จากนั้นจึงนำมาบอกเล่าผ่านบทความพบปะนักเขียน

         ทว่า...นักเขียนผู้นี้ไม่ประสงค์จะเปิดเผยตัวตน ชั่วขณะแรก ผมคิดว่าคงไม่เป็นปัญหาอะไร ไม่เปิดตัวกับคนอื่น แต่เปิดตัวกับผมก็ยังดีนะ ผมเป็นคนสัมภาษณ์ผมนะเฟ้ย!

         แต่สุดท้ายก็ไม่เป็นอย่างที่คิด เพราะจนถึงตอนนี้ผมก็ยังไม่รู้เลยว่าปัจจุบัน ตัวจริงของนักเขียนคนนี้คือใคร แต่นั่นก็ไม่สำคัญเท่าเรื่องราวที่ผมกับเขาได้พูดคุยกัน

         ประสบการณ์สุดพิเศษที่จะไม่มีวันลืม...

         เสมือนสายลมพัดพาให้ผมได้พบกับเขา ในวันที่เราทั้งคู่ต่างดูสดใสกว่าปกติ แววตาคล้ายคนที่ยังผ่านโลกมาไม่เยอะ (อย่างน้อยขอบตาก็ไม่ดำเป็นหมีแพนด้าทั้งคู่) และที่สำคัญ เราพบกันในชุดนักเรียนสมัยม.ต้น แถมยังใส่ได้พอดีตัวด้วยนะ

         ใช่แล้ว...สายลมพัดพาให้ผมกับเขาได้พูดคุยกัน ผ่านการย้อนเวลากลับมาอยู่ในร่างเด็กมัธยมต้นอีกครั้ง ไม่ต่างอะไรกับ “มีน” ตัวเอกในเรื่อง My Awakening: ในวันที่ผมตื่น ก็ดีเหมือนกันนะ คุยกันแบบกลับไปเป็นเด็ก คงเป็นอะไรที่สดใสน่าดู

         “สวัสดีครับ นามปากกาพระพายพเนจร เรียกว่าพระพายก็ได้ครับ อายุอานามก็ อืม...ข้ามเรื่องนี้ไปแล้วกัน ชีวิตในฝั่งที่ไม่ได้เขียนนิยายก็ไม่ได้มีอะไรโดดเด่นเป็นพิเศษ เพิ่งเรียนจบปริญญาโท ล่าสุดเข้าไปเป็นพนักงานออฟฟิศตัวน้อยๆ เต็มตัวเมื่อเดือนที่แล้ว กำลังต่อสู้กับอาการปวดหลังและเยียวยาจิตใจด้วยชาบูอยู่เนืองๆ ครับ ฮรึก”

         นี่คือข้อความแรกที่คุณพระพายแนะนำตัวกับผม สิ่งแรกที่ผมสัมผัสได้คือเขาเป็นคนพูดเก่ง ติดจะขี้เล่น อารมณ์ขันด้วยนะ ดูสิ แค่เริ่มแนะนำตัวก็ปาไปหลายบรรทัดแล้ว

         “จะบอกว่าผมพูดมากก็บอกมาตรงๆ”

         “แง ไม่ได้หมายความอย่างนั้นสักหน่อย...”

         พ้นจากเรื่องนั้นไป คำถามต่อมาที่ผมอยากรู้ คือทำไมคุณพระพายถึงเลือกใช้นามปากกาว่า “พระพายพเนจร” ผมรู้สึกว่ามันเป็นนามปากกาที่เข้ากับมู้ดแอนด์โทนของเรื่องนี้ อย่างพอดิบพอดีเลยแฮะ

         “พระพายเป็นลม ลมคือสัญลักษณ์ของการเดินทาง พเนจรคือร่อนเร่ไปเรื่อยโดยไม่ได้มีหมุดหมายชัดเจน ให้ความรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเรากำลังท่องไปในโลกแห่งจินตนาการที่ไม่ได้มีกรอบของโลกภายนอกมาขีดกั้น อยากให้เป็นชื่อที่มีความหมายสื่อถึงคำว่าเสรีน่ะครับ

         ถ้าเอาแบบสาระน้อยหน่อยก็คือ เมื่อก่อนเคยใช้นามปากกาหนึ่งแต่งนิยาย มีความหมายว่าลมๆ เหมือนกัน เพราะงั้นก็เลยพยายามหาชื่อที่ใกล้เคียงครับ แฮ่”

         นั่นไง มีแบบสาระน้อยหน่อยซะด้วย แต่เอาเถอะ คุณๆ คงพอจะเห็นภาพแล้วเนอะ ผู้ชายคนนี้มีทั้งความลึกซึ้งและความขี้เล่นที่ผสมกันแล้วลงตัวมากๆ เลย

         “แล้วคุณมาเริ่มเขียนนิยายได้ยังไงเหรอ อะไรทำให้หันมาลงมือเขียนได้ เขียนมานานหรือยัง มีผลงานมาแล้วกี่เรื่อง เอ้อ เรื่องนี้คือเรื่องแรกเลยมั้ย”

         “1 2 3 4 5”

         “นับเรื่องที่ตัวเองเขียนเหรอ ?”

         “เปล่า นับคำถามที่คุณถามมารวดเดียวต่างหาก คุณนี่ก็พูดเก่งไม่ต่างจากผมเลยเนอะ”

         “...” หน้าที่ผมคือการถาม ผมก็ต้องทำตามหน้าที่สิท่านผู้โช้มมม

ทุกวันนี้เรื่องเก่าก็ยังไม่ได้กลับไปเขียนต่อ เพราะสาเหตุนี้ล่ะมั้งก็เลยอยากเริ่มต้นกับนามปากกาใหม่ไปเลย จะได้ไม่พะวงกับเรื่องที่ยังไงก็เขียนจนจบไม่ได้สักที”

         “เขียนครั้งแรกยากไหมครับ...” 

ผมพยายามข่มใจให้ถามทีละคำถาม แต่มันก็ดูฝืนตัวเองเหลือเกิน ให้ตาย ผมคงเป็นอย่างที่พระพายบอกจริงๆ “...เจออุปสรรคการเขียนอะไรที่ทำให้ปวดหัว หรือท้อบ้างไหม”

2
ในวันที่...เริ่มเขียน
(จุดเริ่มต้นของนิยายเรื่องฮิตอย่าง 
My Awakening: ในวันที่ผมตื่น)

         ถ้าจะพูดถึงจุดเริ่มต้นของ My Awakening: ในวันที่ผมตื่น สิ่งแรกที่ผมอยากรู้มากๆ คืออะไรทำให้ผู้ชายอย่างเขาตัดสินใจเขียนนิยายวาย ทั้งที่นิยายวายในเด็กดีส่วนใหญ่มีแต่นักเขียนหญิงทั้งนั้นเลย น้านนาน...กว่าจะเจอผู้ชายเขียนนิยายวายสักที

         “พอถามคำถามนี้มาก็ต้องขอสารภาพบาปเลยแล้วกัน ที่ตัดสินใจเขียนนิยายวายแรกสุดเพราะคิดว่าเป็นแนวที่อยู่ในกระแส เขียนยังไงก็มีคนอ่านแน่ๆ เราเองเริ่มเขียนใหม่ก็ไม่มีฐานนักอ่าน เขียนแนวนี้น่าจะสร้างฐานได้ง่าย สำหรับเราคู่ตัวเอกจะเพศอะไรก็ไม่ได้รู้สึกเป็นประเด็นใหญ่โต เพราะสุดท้ายเนื้อเรื่องเราอาจจะไม่ได้เน้นความรักเข้มข้นขนาดนั้น พอเริ่มต้นเขียนด้วยความคิดตื้นเขินไปหน่อยเลยรู้สึกผิดต่อนักอ่านมากๆ เหมือนกับว่าไม่มีความจริงใจในการเขียนยังไงชอบกล ต้องขออภัยมาไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะครับ (กราบ)

แต่ว่าตอนนี้ที่เขียนอยู่รู้สึกสนุกไปกับมันสุดๆ ทั้งเปิดกว้างมุมมองตัวเองและได้เรียนรู้จากทางฝั่งนักอ่านเยอะมาก ยิ่งเขียนก็ยิ่งอยากถ่ายทอดเรื่องราวที่กลมกล่อมยิ่งขึ้นไปอีก เพราะฉะนั้นคนบาปกลับตัวกลับใจแล้ว ขอให้ทุกท่านให้โอกาสด้วยนะครับ!”

“แล้วนี่...คนรอบข้างรู้ไหม ว่าคุณเป็นนักเขียน”

“ครอบครัวรู้ครับ แต่ไม่รู้ว่าเขียนแนวนี้ (ฮา) ส่วนเพื่อน รู้ว่าเราเขียนนิยาย แต่ก็ไม่รู้แนวเหมือนกัน ชอบหลอกเพื่อนว่าเขียนนิยายติดเรต 18+ แล้วที่ตลกคือเขาก็เชื่อกันด้วยนะ หน้าผมดูเป็นคนหื่นขนาดนั้นเลยเหรอ! คุณคิดว่าไง?”

“เอ่อ...นั่นไม่ใช่ประเด็นที่ต้องถามครับ คำถามต่อมาเลยละกัน คุณพระพายอ่านนิยายวายไหม คิดว่านิยายวายโดยส่วนใหญ่เป็นยังไง”

“อ่านครับ อ่านเยอะมากเลย ขอพูดในมุมของตัวเราเองเทียบกับเจ้าของผลงานหลายๆ ท่านที่เคยอ่านมาแล้วกัน อาจจะผิดหรือถูกก็ไม่แน่ใจนะครับ ส่วนตัวคิดว่านิยายวายที่อ่านมาจะวางบทในลักษณะ “รุก” และ “รับ” ที่ชัดเจนมาก ทั้งในแง่ของการบรรยายรูปร่างหรือบุคลิก ซึ่งเอาจริงเป็นเรื่องปกติ เพราะเรื่องนี้มีประเด็นเรื่องโพ (Position) ที่ต้องกำหนดให้ชัดเจนเพื่อที่นักอ่านจะจินตนาการได้ถูก เรื่องความสัมพันธ์บนเตียงมันต้องมีตำแหน่งแน่นอนใช่ไหมล่ะ? แต่พอเป็นแบบนี้บางครั้งเราจะแอบคิดไปเองว่านี่คือนิยายชายหญิงที่สวมบทบาทโดยผู้ชายมากกว่าผู้ชายสองคนจริงๆ เพราะบางครั้งผู้ชายที่ชอบผู้ชายด้วยกันอาจจะไม่ได้แสดงออกในลักษณะคำพูดหรือท่าทางแบบนั้นเสมอไป

คำถามต่อมาที่ผมอยากรู้จากคุณพระพาย จากเท่าที่คุยกันมา ผมมั่นใจยิ่งกว่ามั่นใจ ว่านี่จะเป็นคำถามที่เขาตอบยากแน่นอน... 

ถ้าจะให้เล่าสั้นๆ My Awakening: ในวันที่ผมตื่น เป็นเรื่องเกี่ยวกับอะไร

“ถ้าเล่าจริงๆ ไม่น่าจะสั้นได้นะครับ (หัวเราะ)...”

นั่นไง...

“...ก็เป็นเรื่องของการกลับมาเกิดใหม่ของผู้ชายคนหนึ่งเพื่อแก้ไขเรื่องราวในอดีตที่ผิดพลาด ปกป้องครอบครัวและคนที่รัก รวมทั้งปูทางสู่อนาคตที่ไม่ซ้อนทับรอยเดิม เกริ่นมาแบบนี้อาจจะเหมือนแนวย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่ทั่วไป แต่สิ่งที่เราคิดว่าแตกต่างก็คือเรื่องราวระหว่างทางของความสัมพันธ์ที่ค่อนข้างมั่นใจว่ายังไม่ค่อยมีใครนำเสนอในรูปแบบนี้ออกมาครับ”

และเรื่องราวที่พระพายมั่นใจว่า “ยังไม่ค่อยมีใครนำเสนอในรูปแบบนี้มากๆ” ก็ประสบความสำเร็จมากๆ ซะด้วย ทำเอาผมอยากรู้ความรู้สึกของเขาเลย ว่าคิดไหมว่าผมตอบรับจะออกมาดี ยอดวิวหลักอ่าน ติดท็อปที่เด็กดีอย่างต่อเนื่องหลายสัปดาห์ (ตอนนี้ก็ยังติดอยู่)

“นิยายเรื่องแรกที่เคยเขียนจริงๆ ก็เคยติดท็อปนะครับ (ยิ้ม)”

บางที เว็บเราก็ควรมีปุ่มชื่นชมยินดีกับปุ่มหมั่นไส้ไปพร้อมๆ กันเนอะครับ

3
ในวันที่...ผูกพัน
(รู้ตัวอีกที ก็ผูกพันกับตัวละครและเรื่องราวไปแล้ว)

      My Awakening: ในวันที่ผมตื่น เป็นเรื่องที่ยาวมาก แถมยังแบ่งเป็นสามภาคตามช่วงวัยของตัวละคร คือมัธยมต้น มัธยมปลาย จนถึงมหาวิทยาลัย เรื่องยาวที่ตามติดชีวิตตัวเอกไปเรื่อยๆ แบบนี้ จะทำให้เสียงตอบรับเป็นไปในทิศทางที่ดี และงานเขียนมีเสน่ห์ คงไม่มีเหตุผลอะไรนอกจาก...

         “ความผูกพันกับตัวละคร...

มาจนถึงตอนนี้ ผมเห็นแววตาของพระพายที่เริ่มเปลี่ยนไปจากช่วงแรก ในความสนุกสนาน ช่างพูดช่างคุย มีความจริงจังและความซาบซึ้ง ความลึกซึ้งแฝงอยู่ลึกขึ้น มันทำให้ผมรู้เลยว่าไม่ใช่แค่นักอ่านหรอกที่ผูกพัน นักเขียนอย่างเขาผู้เป็นจุดเริ่มต้นก็ผูกพันมากๆ...ไม่แพ้กันเลย

“งั้นผมขอพูดถึงเรื่องความสัมพันธ์ในเรื่องบ้าง คุณพระพายตั้งใจเน้นเรื่องความสัมพันธ์ของตัวเอก คือมีน กับคนรอบข้าง เพื่อน ครอบครัว มากกว่าเส้นความรักใช่ไหมครับ เพราะจากช่วงแรกที่ผมอ่าน พระเอกยังไม่ออกเลยจ้า”

ขออนุญาตเกลียดรอยยิ้มรู้ทันนี้ได้ไหม

อันนี้นอกเรื่องนิดหน่อย เมื่อไม่นานมานี้เพิ่งมีความคิดว่า ถ้ามีสักวันที่เราไม่ต้องใช้แท็กนิยายวายได้ก็ดีนะ เพราะว่าวายก็ยังแบ่งย่อยได้หลายแบบ แฟนตาซี ผจญภัย รักโรแมนติก ดราม่า เอาจริงก็แทบจะอยู่ในทุกหมวดที่เด็กดีมีตอนนี้ได้เลย ถ้าสักวันเราก้าวข้ามเรื่องรูปแบบความรักไปได้ มันคงจะยิ่งทำให้การเขียนนิยายวายเป็นอิสระและเปิดกว้างมากขึ้นก็ได้นะครับ อันนี้พูดถึงทั้งที่เป็นชายรักชายแล้วก็หญิงรักหญิงเลย”

พอพูดถึงประเด็นนี้ ผมเลยอดที่จะแสดงความคิดเห็นเพิ่มเติมไม่ได้

“ผมว่าไม่จำเป็นต้องเอาแท็กนิยายวายออกนะ เพราะคุณพระพายสร้างตัวละครมีน ให้เป็น LGBT ใช่ไหมล่ะ นิยายชายหญิงที่ไม่เน้นเส้นความรักก็มีให้เห็นอยู่ตั้งมาก มันไม่ใช่เรื่องแปลกเลยที่จะมีนิยายวายสักเรื่องเล่าเรื่องราวแบบไม่เน้นความรักพระเอกนายเอก”

“กำหนดไว้ว่ามีนชอบผู้ชายครับ แต่ไม่เคยลงรายละเอียดสัญญะทางเพศว่ามีนเป็นอะไร เป็นวายที่เจือจางมากจริงๆ นั่นแหละ แต่ตรงนี้ก็เปิดโอกาสให้นักอ่านตีความในแบบของเขาเองด้วย”

คำถามต่อมาที่ผมอยากรู้ ว่าแต่...คุณพระพายจะคิดว่าผมแซะเขาไหมนะ ผมมั่นใจว่าเขาเป็นสายบรรยายแน่ๆ จากการอ่านเรื่องนี้ (รวมทั้งการคุยกับเขานี่ละ) พบว่ามันโดดเด่นด้านการบรรยายความรู้สึก อารมณ์ตัวละคร รวมทั้งสภาพแวดล้อมต่างๆ

“ทำไมคุณถึงชอบเน้นการบรรยาย แล้วมีวิธีบรรยายยังไงให้คนอ่านไม่รู้สึกเบื่อฮะ”

“สงสัยเพราะเขียนรายงานบ่อยเลยบรรยายเก่งแน่เลย! ล้อเล่นครับ จริงๆ ต้องมาจากความชอบ ชอบอ่านนิยายที่บรรยายเยอะๆ เพราะนิยายต่างจากการ์ตูนหรือแอนิเมชัน เราต้องจินตนาการภาพในหัวเอง บทบรรยายที่ชัดจะทำให้เรานึกภาพได้ง่ายขึ้น เลยจะไม่ค่อยชอบนิยายที่มีบทพูดเยอะๆ เพราะเราไม่สามารถจินตนาการได้ว่าคนพูดรู้สึกยังไง สภาพแวดล้อมตอนนั้นเป็นแบบไหน นี่เวลาเขียนถึงขนาดทุกประโยคที่พูดต้องบรรยายออกมาตลอดเชียวนะ แต่พักหลังก็เริ่มรู้สึกว่าอาจจะยืดยาวไปก็พยายามลดทอนลงบ้างครับ

เอาตรงๆ ก็ไม่ได้เป็นคนที่บรรยายเก่งเลยด้วย แรกๆ ก็มีนักอ่านบอกสาธยายยืดยาวจนแทบหลับก็มีนะ (หัวเราะ) คือคนที่ไม่ชอบบรรยายเลยจริงๆ ก็มีเหมือนกัน เพราะมันย่อยยาก ทุกวันนี้ก็พยายามพัฒนาฝีมืออยู่นะ พยายามเขียนให้กระชับและใช้คำที่ง่าย บางทีใช้คำสละสลวยวิลิศมาหราเกินไปก็จะทำให้นักอ่านไม่อินได้เหมือนกัน เป้าหมายก็เลยเป็นเขียนให้กลางๆ ไม่ว่าใครก็สามารถเข้าถึงได้ครับ”

นอกเหนือจากเรื่องบรรยาย อีกหนึ่งสิ่งที่เป็นจุดเด่นของเรื่องนี้ก็คือ

ความเป็น Slice of Life ทำไมนะ ทำไมพระพายพเนจรถึงเลือกเล่าเรื่องแบบค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไป ไม่หวือหวา ไม่มีจุดพีคมาก

“เพราะกำหนดมาตั้งแต่แรกว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องราวของความสัมพันธ์ การเล่าเรื่องด้วยวิธีแบบนี้จึงน่าจะเหมาะที่สุด อย่างที่บอกไป เรื่องนี้ไม่ได้เหมือนกับนิยายย้อนอดีตหลายๆ เรื่องที่อาจจะโฟกัสไปกับการแก้แค้น การฟาดฟันเพื่อเอาชนะ ถ้าเป็นแนวนั้นจะต้องเขียนให้แบบกระตุ้นอารมณ์ร่วมด้วยฉากที่หวือหวา ซึ่งมันเอามาใช้กับเรื่องนี้ไม่ได้จริงๆ เพราะฉะนั้นก็ต่อนยอนต่อไปครับ!”

จะว่าไป นอกเหนือจากความต่อนยอนที่เราจะเจอในเรื่อง ผมยังรู้สึกว่าเรื่องนี้ดึงดราม่าได้ดีเลย

“คุณพระพายเขียนซีนดราม่ายังไงให้จับใจคนอ่านครับ แล้วที่สำคัญ มีวิธีฮีลใจนักอ่านยังไง เพราะเอาจริง นักอ่านส่วนใหญ่ก็สายสุขนิยมเนอะ”

“ต้องบอกเลยว่าจนถึงตอนนี้ เรื่องนี้ไม่ได้มีซีนดราม่าแบบตัวเอกไม่เข้าใจกัน ทะเลาะกันจนทำให้นักอ่านบีบคั้นทรมานจิตใจ (แน่ละ ใครพระเอกก็ยังไม่รู้เลยนี่!) ซีนพวกนี้แทบจะเป็นเรื่องของเพื่อนและครอบครัวล้วนๆ พอมันเป็นเรื่องคนรอบตัวทั่วไป หลายคนก็จะมีความรู้สึกร่วมได้ง่ายกว่าเรื่องรักๆ ใคร่ๆ มาก ที่สำคัญ จุดจบของเรื่องราวมักเป็นความเข้าใจกัน มันมีเรื่องของความอบอุ่นและอิ่มเอมเข้ามาปนด้วยตลอด เพราะฉะนั้นนักอ่านจะไม่เศร้าสลดเกินไปแน่ครับ! (ใช่หรือเปล่านะ?)”

“ว่าแต่...เราสองคนย้อนเวลามาเป็นตัวเองตอนอายุสิบสี่แบบนี้ จะได้เจอลุงมีนไหมครับ”

“ทำไมล่ะ คุณอยากเจอลุงมีนเหรอ”

“อื้อ อยากรู้ไงว่าตัวจริงลุงมีนเป็นยังไง งั้นผมถามคุณก็ได้ คาแรคเตอร์ลุงมีน คุณพระพายได้แรงบันดาลใจมาจากอะไร เหมือนคุณหรือคนรอบข้างไหม เอ้อ...” ผมหยุดชะงักกลางคัน นึกได้ว่าชักจะถามเยอะไปแล้ว กลัวโดนแซวอีก

“ถามต่อมาเถอะน่า ผมชินแล้ว”

“จะถามเรื่องพี่ชายทั้งสองของลุงมีนด้วยเลยละกัน แรงบันดาลใจการดีไซน์สามพี่น้องมาจากอะไรครับ รู้สึกว่าพอรวมกันสามคน เป็นพี่น้องที่เข้ากันดี (อย่างที่หัวใจบอกไว้) มากๆ”

คนที่ได้รับแรงบันดาลใจมาจริงคือพี่กร นิสัยหลายอย่างของพี่กรมาจากเพื่อนคนหนึ่งในชีวิตจริง เป็นคนที่เรียกได้ว่าสมบูรณ์พร้อมมาก เรียนเก่ง เล่นกีฬาดี เข้าอกเข้าใจคนอื่น แล้วก็เป็นคนดีมากๆ คนแบบนี้เป็นทั้งเพื่อนที่ดีและพี่ชายที่ดี เราก็เลยยืมคาแรกเตอร์เขามาเป็นพี่กร ใครที่อยากมีพี่กรเป็นของตัวเองก็ขอบอกให้รู้นะว่ามีคนที่เหมือนกับพี่กรในชีวิตจริงจริงๆ นะ!

ส่วนพี่สิงห์นั้นไม่ได้อ้างอิงจากใครเช่นกัน แต่เป็นคนที่สร้างขึ้นโดยคิดว่าถ้าลุงมีนกับพี่กรขัดแย้งกัน ใครจะอยู่ตรงกลางคอยประสานใจได้ ก็เลยได้พี่สิงห์ที่นิสัยแบบนี้ออกมาครับ”

พอจะคุยกับคนเขียน My Awakening: ในวันที่ผมตื่น ไม่พูดถึงบรรยากาศก็คงไม่ได้ ผมว่าเรื่องนี้ พระพายพเนจรต้องตั้งใจเอาความสวยงาม หรือประสบการณ์ในอดีตที่ตรงกับเหตุการณ์ในเรื่องมาใช้แน่ๆ ใครอยู่ในยุคนั้นจริงๆ ยุคที่หัวขโมยแห่งบารามอส ยุคที่เซวีน่าดังมากๆ คงจะอินหรือเห็นภาพตามไม่ยากเลย ไหนจะเรื่องการเรียนพิเศษ กวดวิชาที่สยามอีก

แต่ว่าความทรงจำในหัวน่ะมันมักสวยงามเพราะความคลุมเครือใช่ไหมล่ะ ความยากก็เลยอยู่ที่ทุกอย่างในความทรงจำคือความคลับคล้ายคลับคลาเท่านั้น พอจะให้ยึดโยงกับความเป็นจริงในอดีตก็ต้องทำการบ้านหนักไม่น้อยเลยครับ!”

เอ...แล้วนอกเหนือจากบรรยาย จะมีประสบการณ์ชีวิตของนักเขียนที่มาใช้ในเรื่องนี้ด้วยไหมนะ

“มีแน่นอนครับ เพราะการเขียนในสิ่งที่เรารู้ดีที่สุดจะสื่อสารได้ดีกว่าเรื่องที่เราไม่รู้ใช่ไหมล่ะครับ ฉากและเรื่องราวไม่น้อยเลยที่เอามาจากประสบการณ์ที่เกิดขึ้นจริงกับเรา แต่ว่าก็ให้นักอ่านเดากันเองแล้วกันนะครับว่าอันไหนคือประสบการณ์จริงของผมบ้าง!”

ประเด็นต่อมา ผมเลือกชวนพระพายคุยในสิ่งที่คิดว่าน่าจะเป็นประโยชน์กับน้องๆ นักเขียน หรือนักหัดเขียนทาง Dek-D เพราะเรื่องที่พระพายเขียนมันยาวมากๆ น่าคิดว่าคนเขียนเขียนไปตามอารมณ์ของตัวละคร หรือว่าขณะที่เขียนมีการวางพล็อต วางทรีตเมนต์ หรือวางแผนได้ๆ ไว้ไหม

“เรื่องนี้ยาวและเขียนยากจริงต้องยอมรับเลย 

อาศัยแค่อารมณ์ตัวละครอย่างเดียวไม่พอ ความยากอย่างแรกคือตัวละครเรื่องนี้เยอะมาก จะต้องเกลี่ยบทยังไงให้สมดุลอันนี้คือโจทย์หนักมาตลอด อย่างที่สองลำดับเหตุการณ์ต้องสอดคล้องกับความเป็นจริง เวลาจะคิดอีเวนต์บางอย่าง ก็ต้องมาพลิกดูละ เออ ตอนนี้ลุงมีนเรียนอยู่หรือปิดเทอมอยู่ พลิกแม้กระทั่งปีปฏิทินดูบริบทเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นจริงมาประกอบอีกต่างหาก

เรารู้ว่าเขียนไปเรื่อยมีหวังได้ออกอ่าว ก็เลยต้องมีการวางโครงเรื่องมาก่อน จากนั้นหยอดเหตุการณ์สำคัญของเรื่องว่าอยู่ในช่วงเวลาไหนถึงจะสมเหตุสมผล พอเขียนไปสักพักก็อาจจะต้องมาจัดลำดับเหตุการณ์ใหม่อีกครั้งให้เนื้อเรื่องออกมาสมูทที่สุด แต่ถึงขั้นนี้ก็ยังไม่เคยวางพลอตละเอียดยิบอะไรหรอกนะครับ เราก็ยังอยากเปิดช่องให้ไอเดียที่อาจสดใหม่และน่าสนใจกว่าเข้ามาโลดแล่นในเรื่องด้วย สรุปก็คือพยายามผสมผสานระหว่างการวางแผนและการใช้สัญชาตญาณในการเขียนไปพร้อมๆ กันแหละครับ!”

ยิ่งไปกว่านั้น พระพายพเนจรยังเผยให้เราได้รู้ ว่าการเขียนเรื่องยาวขนาดนี้ ทำยังไงให้ไม่เบื่อ ไม่อยากเขียนเรื่องอื่นแทนจนทิ้งเรื่องนี้ไว้กลางทาง

“เคยมีคนพูดบ่อยๆ ถ้าอยากจะเป็นนักเขียนจริงๆ สิ่งที่ต้องมีก็คือวินัย และเราก็เห็นด้วยมากๆ นะ ก็ต้องยอมรับว่าระหว่างทางมีท้อ มีเหนื่อย มีหมดอารมณ์เขียนไปบ้าง กำลังใจนักอ่านช่วยได้เยอะนะแต่ไม่ได้ตลอดเวลา เราเลยต้องจัดการกับตัวเองดีๆ บางทีต่อให้ไม่อยากเขียนก็ต้องบังคับตัวเองให้เขียน เรามีสัญญาใจกับนักอ่านตลอดว่าจะลงทุกวันอังคาร พฤหัส และเสาร์ หรือถ้ามาช้ายังไงสัปดาห์หนึ่งก็ต้องเขียนให้ได้สามตอน นิสัยส่วนตัวเป็นคนที่ไม่ชอบผิดสัญญาใครอยู่แล้ว ถ้าทำไม่ได้ก็จะยิ่งรู้สึกผิด เพราะงั้นก็เลยสามารถเขียนออกมาได้ตามที่ตั้งเป้าตลอด

แต่วิธีนี้ก็กดดันตัวเองมากไปเหมือนกันนะ หลังๆ ก็เริ่มพยายามไม่ฝืนทำในเวลาที่ตัวเองไม่พร้อม เพราะว่าเขียนออกมาได้ไม่สนุกเท่าตอนที่มีอารมณ์อยากเขียนเลย ตอนนี้พยายามให้เวลาตัวเองไปทำเรื่องอะไรสนุกๆ มากขึ้น พออารมณ์แจ่มใสความอยากแต่งก็จะค่อยๆ มาเองนั่นแหละ!”

และก่อนที่เราจะพูดคุยกันในช่วงสุดท้าย ผมจึงอยากให้คุณพระพายได้บอกเล่ากับคนอ่านที่อ่านบทความนี้ หรืออ่านนิยายเรื่องที่เขาเขียนสักเล็กน้อย ว่าเขาตั้งใจจะสื่อสารอะไรให้คนอ่านรู้ผ่านเรื่องราวของลุงมีนใน My Awakening: ในวันที่ผมตื่น

“แก่นก็คือความสัมพันธ์ การเรียนรู้ และการเติบโต

แม้ว่าตัวเอกเราจะย้อนกลับมาจากช่วงวัยที่โตแล้ว แต่ประสบการณ์ใหม่ระหว่างทางก็จะทำให้เขาเติบโตไปในรูปแบบที่ต่างออกไปจากเดิมเช่นกัน อย่าลืมนะครับว่าความเป็นผู้ใหญ่ไม่ได้ขึ้นอยู่กับอายุ แต่มันมาจากการตกผลึกของประสบการณ์ คนที่อายุมากแล้วก็ทำเรื่องผิดพลาดได้เช่นกัน เพียงแต่ถ้ามีเวลาก็จะเรียนรู้และแก้ไขได้ เหมือนกับลุงมีนนี่แหละครับ!”

 4
ในวันที่...เริ่มขาย
(สู่การขายรายตอนที่เด็กดี)

      “เพราะจนครับ”

         นี่คือสามพยางค์แรกของคุณพระพาย สำหรับคำถามที่ว่าทำไมถึงตัดสินใจลองเปิดขายกับเด็กดี ฟังดูขายขำเนอะ แต่...

         “แล้วอย่างนี้ ตอนเปิดขาย คุณกังวลผลตอบรับ หรือกลัวนักอ่านหายไหม”

         “กังวลว่าคนจะหายไปเหมือนกัน แต่ว่าเราไม่ได้ติดเหรียญถาวร เราติดเป็นทางเลือกสำหรับคนที่อยากอ่านก่อน เพราะฉะนั้นต่อให้ไม่อยากซื้อก็สามารถรอได้ไม่มีปัญหา ตอนที่ขายได้จริงก็รู้สึกดีนะครับ อาจจะเกินความคาดหมายนิดหน่อย พอจะทำให้ยาจกมีข้าวกินได้ครับ ฮ่าๆ”

         และคำถามในช่วงท้ายนี้ ที่จะไม่ถามไม่ได้เด็ดขาด ผมว่าเราอ่านกันมาถึงบรรทัดนี้ คงได้แรงบันดาลใจจากพระพายในการสร้างสรรค์งานเขียนของตัวเองแน่นอน (สำหรับคนที่มีความฝันอยากเป็นนักเขียน)

         นี่จึงเป็นสิ่งที่พระพายฝากไว้สำหรับชาวเด็กดีทุกคน

         “อาจจะเป็นคำพูดเชยๆ แต่ว่าหนทางหมื่นลี้เริ่มต้นที่ก้าวแรก ถ้าคิดจะประสบความสำเร็จก็ต้องเริ่มต้นเสียก่อน ในช่วงแรกอาจจะลำบาก แต่ประสบการณ์ระหว่างทางจะขัดเกลาให้เราเป็นเราที่ดีกว่าเดิม อย่ากังวลถึงผลลัพธ์ที่อาจจะมาช้า ไม่ใช่ดอกไม้ทุกดอกจะแย้มกลีบในปีแรกที่ปลูก ถ้ามีวินัยและไม่ย่อท้อก็ต้องมีสักวันที่ผลิบานอย่างงดงามได้แน่นอนครับ”

         ผมนี่อยากจะลุกขึ้นยืนปรบมือรัวๆ ให้เขาเลย

         “จบยัง” คราวนี้เขาเป็นฝ่ายถามบ้าง

         “หืม”

         “คุณน่ะ มีอะไรจะถามผมอีกไหม น่าจะหมดแล้วมั้ง ถามมาเยอะขนาดนี้”

         “จริงๆ ก็...ยังเหลืออีกข้อเดียว ข้อเดียวจริงๆ ครับ”

         “อ้ะ งั้นว่ามา”

         ผมชั่งใจครู่หนึ่ง ก่อนจะถาม

“คือตอนนี้เรามาอยู่ในร่างตัวเองสมัยม.ต้น กันทั้งคู่ ถามว่าจะกลับไปยังไง คุณคงตอบไม่ได้หรอก งั้นถามละกันว่าชีวิตคุณพระพายตอนม.ต้นนี้เป็นยังไง ได้ย้อนมาเหมือนลุงมีนแบบนี้ จะสนุกแบบลุงมีนไหม”

ย้อนกลับมาที่ตัวเรา ไม่ได้มีเรื่องผูกมัดแล้วก็เป็นปมในใจอย่างลุงมีน ถ้าอยากใช้ชีวิตให้สนุกจริงๆ ก็พอเป็นไปได้ แต่เอาเข้าจริงๆ มันคงมีความจำเจน่าเบื่อปนอยู่ด้วย นึกภาพตัวเองต้องตื่นเช้าหกเจ็ดโมงไปเข้าแถวเคารพธงชาติหน้าโรงเรียนทุกวันมันก็แอบขนลุกยังไงชอบกล อันนี้น่ะไม่สนุกแน่ๆ! หรือถ้ามองแง่บวกหน่อย เพราะรู้อยู่แล้วว่าอนาคตเราจะมุ่งหน้าไปทางไหนก็คงตัดทอนเรื่องที่ไม่สำคัญกับชีวิตลงไปได้พอสมควร ในแง่นี้ก็คงมีเวลาไปแก้ตัวในสิ่งไม่มีโอกาสได้ทำมากขึ้น ไม่ต้องมารำพึงรำพันทีหลังอีกว่า ‘ถ้ารู้แบบนี้...’ อีกในอนาคต อืม ก็คงเป็นชีวิตที่ไม่เลวทีเดียวนะ!”

คิดว่าคงจบบทสัมภาษณ์เพียงเท่านี้ แต่สุดท้ายพระพายก็ยังมิวายทิ้งท้ายถ้อยคำสุดท้ายกับเราไว้ ก่อนที่ผมกับคุณพระพายจะแยกจากกัน

แล้วไปใช้ชีวิตในวัยสิบสี่ของตนเอง...

คุยกันกับคุณพระพายพเนจรมายาวนานมาก เลยพอจะสรุปได้ว่า My Awakening: ในวันที่ผมตื่น เป็นทั้ง “นิยายวายทางเลือก” คือเหมาะสำหรับนักอ่านที่ต้องการอ่านวายแบบใหม่ๆ ที่อาจไม่ได้เน้นเส้นเรื่องความรักของตัวเอกกับพระเอก แต่เลือกนำเสนอเรื่องความความสัมพันธ์ การเติบโตระหว่างตัวเองกับครอบครัวและผองเพื่อนแทน

หรืออีกนัยหนึ่ง อาจบอกได้ว่ามันคือ “นิยายวายเลือกทาง” เลือกคนอ่านที่ตรงกับแนวนี้ เลือกคนอ่านที่ใช่กับแนวทางของมัน

ลองอ่านกันดูได้นะ แล้วมาบอกเรา หรือบอกคุณพระพายก็ได้
ว่านิยายวายเรื่องนี้ “ใช่” สำหรับคุณหรือเปล่า : )
พี่บาส