ฤดูร้อนที่ใกล้จะมาถึงนี้เป็นฤดูกาลซึ่ง "น้องใหม่" จะก้าวสู่รั้วมหาวิทยาลัย พี่ๆ ชาวสีตองอ่อนอันเป็นสีประจำวิทยาลัยจึงเปิดบ้านให้น้องๆ ที่สนใจท่องตามตัวโน้ตสู่โลกแห่งดนตรี ในนิทรรศการ "Open House" สัมผัสบรรยากาศการเรียนการสอนจริงในระดับปริญญาตรี

   เหล่าคนดนตรีที่ร่ำเรียนอยู่บนสวรรค์  

          เรามาเริ่มต้นสวรรค์ของคนดนตรีที่รุ่นพี่แขนงแจ๊ซ นายคริสต์มาส สัจจะหฤทัย หรือ จิ้ง วัย 20 ปี ผันตัวเองจากนักระนาดเมื่อตอนม.ต้น มาเรียนกีตาร์โปร่งตอนม.ปลายเพื่อหวังใช้จีบสาว ก่อนจะคลั่งไคล้ดนตรีจนซึมเข้าสายเลือด เมื่อรู้ตัวว่าถอนตัวไม่ขึ้นจึงมาเรียนที่วิทยาลัยนี้อย่างจริงจัง และพลิกผันตัวเองอีกครั้งเมื่อเปลี่ยนจากแขนงธุรกิจดนตรี ตอนปี 1 มาเรียนแขนงแจ๊ซในปีถัดมา

          จิ้งอยากเป็นเหมือน อาจารย์โจ้ ดริน พันธุมโกมล ซึ่งร่ำเรียน และทำงานในแวดวงการเงิน และหลักทรัพย์นานนับทศวรรษ แต่ในที่สุดก็หันมาเป็นอาจารย์ที่มหิดล และที่โดนใจที่สุด คืออาจารย์โจ้สามารถบอกได้ว่าเสียงทุกเสียงที่ได้ยินเป็นเสียงโน้ตอะไร ไม่ว่าจะเป็นเสียงเคาะจาน เสียงแตร ฯลฯ

          ขณะเดียวกัน นายศักดิ์รวี อิ่มชุ่ม หรือ สโนว์ จากแขนงดนตรีสมัยนิยม บอกเล่าถึงหลักที่ดีในการเป็นคนบันเทิงที่ดี ว่าจะต้องเตรียมเครื่องดนตรีให้ดีพอๆ กับเตรียมร่างกายและใจ เรื่องเสื้อผ้าหน้าผมก็จะต้องไปทางเดียวกันทั้งวง และต้องตรวจสอบการควบคุมเสียงบนเวที ความดังของเครื่องดนตรีทุกชิ้น ส่วนนักดนตรีจะต้องแสดงเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน และใช้ทักษะดนตรีให้พอเพียงกับการเล่น ประกอบกับการใช้คีตปฏิภาณแก้ปัญหาเฉพาะหน้า..

          หัวใจสำคัญคือ การสื่อสารของคนเล่นดนตรีที่ต้องสื่อไปถึงผู้ฟังและมีแนวทางของดนตรีให้ชัดเจนว่าเล่นแนวไหน ที่เลือกดนตรีเมทัลมาแสดงเพราะชัดเจนว่าจะต้องการให้คนฟังผงกศีรษะหรือเขย่าขา มันไปกับคนเล่น..

   อาณาบริเวณของสวรรค์คนดนตรี  

          จากประสบการณ์รุ่นพี่ๆ มาต่อกันที่ดินแดนสวรรค์ที่แท้จริงกันบ้าง ในเรื่องเกี่ยวกับอาคารเรียนต่างๆ ซึ่งมีห้องซ้อมดนตรีทั้งเดี่ยว และห้องซ้อมกลุ่มซึ่งเป็นห้องเก็บเสียง ห้องพักครูก็ใช้เป็นที่สอนนักศึกษาแบบตัวต่อตัว ห้องครูเปียโนก็จะมีแกรนด์เปียโน ส่วนห้องอื่นๆ มีเปียโนไฟฟ้าหรือเปียโนแบบเปิดฝาบนเพราะทุกคนต้องเรียนพื้นฐานคีย์บอร์ดและอ่านโน้ตเป็น แต่งเพลงได้

          ด้านฟากฝั่งดนตรีไทย มีห้องประดิษฐ์ไพเราะ ห้องเสนาะดุริยางค์ ห้องประสานดุริยศัพท์ ถัดมาอีกหน่อยเป็นห้องสมุดที่น่านั่งบนโซฟานุ่มๆ สวมหูฟังเพลงหรือดูดีวีดีการแสดงต่างๆ ที่มีให้หยิบยืมหรืออ่านหนังสือในบรรยากาศผ่อนคลาย มองออกไปเห็นแมกไม้เขียวครึ้มสบายตา

   หลากหลายความฝัน ที่อยากขึ้นไปบนนั้น  

          สุดท้ายนี้คงทิ้งท้ายที่น้องๆ คนมีฝันอย่าง ณัฐ นายณัฐพงษ์ สุมนฑา ชั้นม.6 โรงเรียนปทุมคงคา ที่มากับน้องชาย ตุ้ย นายรัฐสภา ชั้นม.5 ตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะเรียนแขนงเทคโนโลยีดนตรี และตอนนี้ก็รอฟังผลสอบอีกเพียง 1 วิชาเท่านั้น พอได้มาสัมผัสบรรยากาศในรั้วดุริยางคศิลป์ก็ถูกใจมาก เพราะตรงกับที่คิดไว้ และอยากให้ทางวิทยาลัยเพิ่มอุปกรณ์ที่ทันสมัยเกี่ยวกับเครื่องเสียงและเครื่องอิเล็กทรอนิกส์

          ส่วนนักเปียโนตัวน้อยห้อยกระเป๋าลายเปียโนแบบโนดาเมะอยากให้เพิ่มจำนวนแกรนด์เปียโน ต้นไผ่ นายพงศธรณ์ โปษยานนท์ ชั้นม.5 โรงเรียนจิตรลดา บอกว่าตั้งใจจะเข้าเรียนแขนงดนตรีปฏิบัติ เอกเปียโน เพราะเรียนเปียโนมาตั้งแต่ 4 ขวบเพราะชอบที่มีช่วงเสียงที่กว้างที่สุดและมีความละเอียดสูง ต้นไผ่บอกว่าประทับใจพี่ๆ และสถานที่ที่มีความพร้อมสูงสำหรับนักศึกษา