|
ไฉนวัยรุ่นต้อง "ฟุ่มเฟือย"
นอกจากนี้ สภาพสังคมปัจจุบันก็ผลักดันให้ลูกวัยรุ่นหลงของฟุ่มเฟือย วัยรุ่นเองก็อยู่ท่ามกลางกระแสวัตถุนิยมเดียวกับผู้ใหญ่ ผู้ใหญ่หลายคนก็หลงวัตถุ ใช้ของฟุ่มเฟือยเช่นกัน ต่างกันเพียง เงินของผู้ใหญ่คือเงินที่หามาเอง และผู้ใหญ่หลายครอบครัวก็ให้ลูกมากจนติดนิสัย "มักมี" ของสิ้นเปลืองเหล่านี้ และถ้าลูกบ้านหนึ่งมี ลูกอีกบ้านในกลุ่มในโรงเรียนเดียวกันก็ "ต้องมี" สิ่งเหล่านี้ตามสมัยนิยมเสมอ
ผู้เขียนอยากให้ผู้ใหญ่หันมาดูลูกหลานของตนเองเสียหน่อยว่า กำลังมีนิสัยฟุ่มเฟือยเกินไปหรือไม่ ต้องขอโทรศัพท์มือถือใหม่ แทปเล็ตตามสมัย ไปคอนเสิร์ตศิลปินต่างชาติตลอดเวลาใช้เครื่องสำอางค์มากเกินวัยหรือเปล่า ไม่ว่าคุณพ่อคุณแม่จะมีแรงเงินสนับสนุนพร้อมก็ตาม แต่ก็ต้องหันมาสังเกตว่าตนเองกำลังปลูกฝัง "การใช้เงินไม่เป็น" ให้แก่ลูกโดยไม่รู้ตัวหรือเปล่าด้วยค่ะ
เพราะ การที่นิสัยเหล่านี้ติดตัวลูกไปจนโต หากวันหนึ่งที่เขาไม่มีผู้ใหญ่คอยสนับสนุนแล้วต้องหาเงินเลี้ยงชีพตนเอง แล้วก็ได้น้อยจนไม่สามารถตอบสนองความต้องการตนเองได้ ก็จะกลายเป็นคนที่ต้องไปกู้หนี้ยืมสินเพื่อตามจับจ่ายวัตถุให้ตนเองเป็นคนประเภท "จนไม่ลง จมไม่ได้" และถ้ารู้สึกว่าลูกกำลังฟุ่มเฟือยเกินความจำเป็น ก็อย่าเพิ่งหักดิบทันที เช่น ลดเงินประจำ งดของใหม่ทั้งหมดนะคะ
ลำดับแรก ขอให้คุณพ่อคุณแม่สำรวจตนเองก่อนว่า เป็นแบบอย่างที่ดีแก่ลูกหรือเคยปรามเคยสอนเรื่องการใช้จ่ายเงินทองแก่ลูกหรือเปล่า หากแต่ก่อนเคยแต่ให้อย่างเดียว จู่ๆ จะไปงดไปห้าม ลูกวัยรุ่นจะไม่เข้าใจ แล้วจะเอาความประพฤติของผู้ใหญ่มาย้อนคุณพ่อคุณแม่เสียเอง "แล้วทำไมหนูจะเอาใหม่ไม่ได้ล่ะ ทีแม่ยังซื้อใหม่เรื่อยๆ เลย ของก็ไม่ได้พังซะหน่อย" หากไม่ได้แนะนำกันหรือเป็นแบบอย่างกันในมุมการใช้จ่ายนี้มาแต่แรกๆ วิธีการคือ ต้องปรับเปลี่ยนไปพร้อมๆ กับลูกค่ะ พากันมานั่งคุยเลยถึงสถานการณ์การเงินของบ้าน ไม่ว่าจะดีหรือไม่ดีก็ตาม อธิบายให้เข้าใจลูกเราเข้าใจและต้องรู้จัก การใช้จ่ายให้เป็นมากขึ้น อาจช่วยกันวางรายการประหยัดและทำไปพร้อมกัน เช่น 
ถ้าเชื่อใจ ก็ให้เงินลูกดูแลเองส่วนหนึ่งก็ยังได้ แต่ทั้งหมดนี้ต้องเกิดจากการถามความเห็น ให้วัยรุ่นได้ลองเสนอทางเลือกในการใช้จ่ายของเขาเอง ภายใต้เงื่อนไขสภาพการเงินจริงๆ ของครอบครัว
ผู้ใหญ่ต้องคอยดูว่า อะไรไม่ควรให้ก็ไม่จำเป็นต้องให้ หากลูกขอ...ก็ต้องถามเหตุผลว่าทำไมอยากได้ค่ะ หากไม่มีเหตุผลที่เพียงพอ ก็ต้องไม่ให้ แต่ก็ต้องชี้แจงว่าทำไมไม่ให้ด้วยนะคะ อย่าใจอ่อนเพราะรักลูกค่ะ ที่สำคัญต้องสอนให้เขารู้จักว่า ค่าของคนไม่ได้อยู่ที่ค่าของเงิน ให้ลูกพอใจในจิตใจที่ดีของตนเอง มากกว่าตัดสินคุณค่าของตนเองที่จำนวนชิ้นของสิ่งฟุ่มเฟือย
ข้อควรระวัง! 1. ไม่ควรยกตัวอย่างลูกคนอื่น ว่าเขาดีอย่างไร ประหยัดกว่าอย่างไร หรือไม่ควร ยกตัวอย่างเด็กวัยเดียวกันที่อาจประสบความสำเร็จกว่า เป็นดารา เป็นนักร้อง เพราะวัยรุ่นไม่ชอบการถูกเปรียบเทียบจากคนที่ใกล้เคียงตนเอง ดังนั้นหากจะยกตัวอย่างใครสักคน ก็ขอให้ยกตัวอย่างคนดังจริงๆ ไปเลย อย่างคุณตัน โออิชิ คุณวิกรม กรมดิษฐ์ เป็นต้น อาจดูน่าเบื่อไปหน่อย แต่ก็ยังดีกว่าคนที่เสี่ยงทำให้ลูกวัยรุ่นหมั่นไส้มากกว่าเอาเป็นแบบอย่างค่ะ
2. อย่าพูดย้ำบ่อยๆ ว่า ลูกไม่ได้เป็นคนหาเงินมาเอง ลูกยังหาเงินเองไม่ได้ เงินไม่ได้ลอยมาเอง พ่อแม่ต้องหามาแทบเลือดตามกระเด็น ไว้มีเงินเองเมื่อไหร่ค่อยมาพูดกัน ทำไมไม่รู้จักช่วยเหลือพ่อแม่บ้าง ฯลฯ ในทำนองที่บอกว่า "ลูกไม่ได้หาเงินเอง" เพราะจริงๆ ลูกวัยรุ่นทุกคนรู้ว่าเงินเหล่านี้พ่อแม่เป็นทำทำมาหากินหามาให้อยู่แล้วค่ะ การพูดย้ำเขาบ่อยๆ มีแต่จะทำให้ลูกเกิดความไม่พอใจ แล้วเถียงกลับได้ทำนองว่า
"ก็มันเป็นหน้าที่พ่อแม่ พ่อแม่ทำหนูเกิดมา ก็ต้องเลี้ยงดูหนูสิ!!"
ขอท้าชาว Dek-D.com มาประหยัดเงินแข่งกัน
มีรางวัลเป็นความภาคภูมิใจของตัวเอง อิ อิ
ภาพประกอบ:
flickr.com/photos/59937401@N07/
flickr.com/photos/mujitra/
flickr.com/photos/minchki/
|
ไฉนวัยรุ่นต้อง "ฟุ่มเฟือย"
พี่เกียรติ
- Community Master
ถนัดแฝงตัวตามกระทู้เด็กดี มีความสนใจเป็นล้านเรื่องขึ้นอยู่กับดราม่าขณะนั้น
32 ความคิดเห็น
ความพอเพียง เป็นหลักคุณธรรมที่สำคัญในชีวิตประจำวันจริงๆนะคะ
อืมมมมม ก็อยู่อย่างพอมีล่ะกัน เขามีเราไม่มีก็ไม่เป็นไร .......จงมีความภูมิใจที่เรา "จน" และความจนในวันนี้ อาจนำไปสู่ฐานะมั่นคงในวันข้างหน้าเหมือนกัน ก็ไม่เเน่ หากแต่ผมขยัน และสู้ๆต่อไป ก็เกินพอ
แต่ก็ต้องดูฐานะทางบ้านกับความจำเป็นด้วย
อย่างบ้านเราอ่ะ ไม่ใช่แค่เรื่องวัตถุนิยมอย่างเดียว
เรื่องเรียนพิเศษอ่ะ เราก็ไม่กล้าขอพ่อขอแม่มากๆ นะ
เห็นท่านทำงานแล้วแบบ...แอบสงสารอ่ะ (ถึงจะทำงานในหน่วยงานก็เถอะ)
คอร์สเล็กๆ เราก็เก็บเงินเรียนเองนะ แล้วก็ขอท่านอีกนิดหน่อย
ไม่เหมือนเพื่อน (ในห้อง) บางคน เรียนก็ไม่ค่อยเรียน
แต่ตอนเรียนพิเศษนี่เจอ แต่งตัวซะสวยเชียว -.- ไม่รู้มาเรียนหรือมาทำอะไร
เราคนนึงอะที่คิดว่าตัวเองไม่ใช่คนใช้เงินเปลือง ส่วนใหญ่เงินที่ขอพ่อแม่มาได้ จะเอาไปซื้อหนังสือมาอ่านซะมากกว่า เพราะเป็นคนชอบอ่านหนังสือมากๆ(ประวัติศาตร กับนิยายสืบสวน) เดือนนึงก็ซื้อประมาณ2-3เล่ม แต่บ้านเราไม่มีใครชอบอ่านหนังสือกัน พ่อแม่เลยบอกว่าเราใช้เงินเปลือง ทั้งที่เราใช้เงินเก็บที่เหลือจากค่าขนมซื้อมาแท้ๆ เรายังคิดเลยว่าซื้อหนังสือประวัติศาตรมาอ่าน ยังดีกว่าซื้อโทรศัพแพงๆ ใช้ได้ 2-3 เดือนแล้วเปลี่ยนใหม่อีกนะ -3-
คนมันชอบนี่นา แต่ก็ใช่ว่าจะได้ซื้อทุกครั้ง
อุ้ย!! หล่น -.- พังซะละ
ดูรูปที่สาม การ์ตูนแม่ลูกมุมล่างขวาสุดจ้า แล้วทำสัญญาเสียใหม่ อิอิ
ถ้าอยากได้อะไรต้องมีข้อแลกเปลี่ยน และข้อแลกเปลี่ยนก็โคตรยากเลย T^T
เดือนละ 1500+
เฉลี่ยวันละ 50 บาทก็เยอะนะ
ถ้าเราอยากได้อะไรเราก้ออด กินข้าวกลางวัน TT