สวัสดีค่ะ เห็นคนมาพูดเยอะเลยมาพูดบ้าง

     คือเราเป็นลูกคนโต และมีน้องผู้หญิงเป็นน้องคนเดียวถือเป็นน้องคนเล็กเลย เรากับน้องก็คุยกันดี บางทีก็ทะเลาะกันตามเรื่องตามราว เราก็คุยกันแบบเปิดใจนะคะ แบบเราเป็นพี่คนโตอย่างงี้ อยู่ ม.2 แม่พึ่งเสียไปเมื่อวันที่ 2 ธันวานี้เอง เราก็แบบตั้งแต่แรกลูกคนโตก็มักถูกคาดหวังว่าต้องดีอย่างนั้นต้องเก่งอย่างนี้ใช่มั้ยคะ ทีนี้กดดันค่อนข้างหนักนะคะช่วงแรกๆ แต่ทั้งพ่อแม่ก็บอกว่าเรียนอะไรก็ได้ที่ชอบและจบไปแล้วมีงานทำ มันเหมือนกับการให้เราตัดสินใจเองส่วนนึง อีกส่วนพ่อแม่ก็ขอให้มีงานทำ ตั้งใจเรียน เราก็แบบ โอเคค่ะ เหมือนกับมันแฟร์ทั้งสองฝ่าย เหมือนเราเด่นไปด้านภาษานะ พ่อแม่ก็สนับสนุน แต่ก็บอกว่าวิทย์-คณิตก็สำคัญนะ ให้ความสำคัญมันด้วย เราดีใจนะที่เป็นแบบนี้

     ส่วนน้อง พ่อแม่ก็จะตามใจนิดนึงค่ะ แต่ไม่ให้เสียคน ตอนนี้น้องอยู่ป.6 เห็นน้องเราก็สงสารนะ คือเราก็ไม่ได้เรียนแย่ไง ค่อนข้างเด่นภาษาด้วย วิทย์-คณิตก็ยังโอเค แต่น้องเรากลางๆไงไม่ถึงขนาดเก่งแต่ก็ไม่ได้เรียนแย่ แล้วที่น้องเรียนมันเป็นที่ๆเราเรียนมาก่อน บางอย่างก็เลยถูกเปรียบเทียบ ทำให้เจ็บทั้งสองฝ่าย แต่โดยร่วมก็ไม่ได้ว่ากันหนักไง

     ส่วนตัวน้องกับเราก็อย่างที่บอกบางทีก็ดีกันบางทีก็ทะเลาะกัน แต่แบบเรียกว่าทะเลาะได้รึเปล่าก็ไม่รู้ พอแบบเอาเป็นว่าคุยๆกันไปค่อนไปทางทะเลาะนะ แต่ก็จบอยู่ตรงนั้น เคยมีครั้งนึงเรากับน้องเถียงกันไปมา พอ 2-3 นาทีต่อมาก็คุยกันไม่มีพูดเรื่องเดิมต่อหรือขอโทษกันนะ เหมือนรู้ว่าไม่ได้จริงจังอะไรเท่าไหร่อ่ะ 

     สรุปว่าครอบครัวเราโอเคนะ รักลูกเท่ากัน ไม่อิจฉากันเอง อาจมีบ้างที่แบบทำไมทีกับเราอย่าง อีกคนอย่าง แต่ก็รักกันดี รู้สึกขอบคุณทุกครั้งที่ได้มาอยู่ครอบครัวนี้ บอกเลยว่ามีพี่น้องดีกว่าอยู่ตัวคนเดียวนะ

งั้นลูกคนเดียวก็เหมือน เป็นทั้งคนโต และคนเล็กในคราวเดียว ทั้งเป็นความหวัง ทั้งถูกเอาใจ T^T
 แย่เลย