สวัสดีค่า พบกับคอลัมน์เด็กพลังบวกกันอีกเช่นเคย เราจะพาทุกคนไปรู้จักกับวัยรุ่นทัศนคติยอดเยี่ยมที่จะมาสร้างแรงบันดาลใจให้น้องๆ ใช้เวลาว่างเพื่อทำกิจกรรมดีๆ เพื่อตนเองและสังคมกันค่ะ
ไม่แน่ใจว่าน้องๆ เป็นเหมือนพี่กุ๊กไก่รึเปล่านะคะ พออาหารมาเสิร์ฟตรงหน้าก็ต้องทำพิธีกรรมอย่างการหยิบกล้องมาแชะสัก 2-3 ทีแล้วถึงจะกินได้ หลายคนรวมถึงตัวเองในบางทียังไม่เข้าใจเล้ยว่าทำไปเพื่ออะไร แต่! เด็กพลังบวกของเราในวันนี้จะมาบอกเราว่า นี่แหละคือชีวิตจิตใจของเขา และมีคนติดตามการกินของเขาอีกเป็นแสนๆ! ถ้าอยากรู้แล้วว่าเขาคือใคร ไปกินอะไร แล้วฝีมือการถ่ายภาพจะทำน้ำลายสอขนาดไหน ตามไปหิวกันเลยจ้าา~
แนะนำตัว
"สวัสดีครับ 'พีร์' พีร์ บุญวิวัฒนาการ อายุ 24 ปี เพิ่งจบจากคณะวารสารศาสตร์ ม.ธรรมศาสตร์ ปกติเราเป็นคนพูดเยอะ ชอบเมาท์ มีคิดมากขี้นอยด์บ้าง และขี้อายกับคนไม่รู้จักครับ^^"
ชีวิตรสหวาน
"เรารู้ตัวว่าชอบกินขนมกับไอศกรีมมาตั้งแต่เด็กๆ ตั้งแต่ไอศกรีมใส่ขนมปังจากรถเข็นที่ผ่านหน้าบ้าน หรือไอศกรีม Swensen's แต่เมื่อก่อนอยู่เชียงราย ยังไม่รู้จักร้านอะไรมาก จนเข้ามาเรียนมหา'ลัยในกรุงเทพฯ ตอนปี 1 เราเริ่มเล่น IG และเริ่มรู้จักร้านนู่นนี่ อย่าง AfterYou หรือ FarmDesign ฯลฯ พอไปกินก็จะถ่ายแล้วโพสต์ลง ยิ่งตอนปี 2 ซื้อกล้องใหม่เลยถ่ายภาพเยอะกว่าเดิม"
ลงรูปบ่อยๆ ค่อยๆ เนื้อหอม
อาหารแบบไหนมาบุกยึดพื้นที่ในไอจีพีร์บ้าง? "ส่วนใหญ่คือไอศกรีมกับขนมครับ แต่มาม่าหรือร้านอาหารก็เคยลงเหมือนกัน 5555 ถ้าเอาที่เห็นบ่อยๆ คงเป็นขนมแนวญี่ปุ่นเกาหลี เพราะเราจะชอบพวกบิงซู โมจิ ชาเขียวครับ สไตล์การรีวิวของเราคือบอกแค่ชื่อร้าน ไม่ลงดีเทลเยอะ ถ้าชอบมากจริงๆ จะเขียนสั้นๆ พร้อมบอกพิกัด"
.jpg)
Photo Credit: @peenutbuttersandwich
เชื่อไหมคะว่าหนุ่มสายกินคนนี้มีคนฟอลกว่า 170,000 คน อยากรู้ว่าทำไมยอดถึงพุ่งขนาดนี้อะ? "เมื่อก่อนครับ ตอนปี '58 เราตั้งกระทู้รีวิวไอศกรีมในเว็บบอร์ดพร้อมแปะไอจี ผ่านไปอาทิตย์เดียวจากยอดฟอล 5,000 - 6,000 เพิ่มเป็น 13,000 คน จากนั้นก็มีคนฟอลมาเรื่อยๆ จนเป็นแสน ส่วนตัวคิดว่าเพราะลงบ่อย ลงประจำ (ขั้นต่ำวันละ 4 รูป) หรืออาจเพราะภาพด้วย เราใช้โทนสีเดียวกัน ถ้าภาพไหนสวยอยู่แล้วเราจะไม่แต่งเพิ่มครับ"
นอกจากนี้เขายังจับลูกรักมารวมเล่มเป็นหนังสือชื่อ Ice-cream Mania ด้วย ซึ่งเนื้อหาจะมีทั้งรีวิวและความทรงจำเกี่ยวกับร้านนั้น "พอผลงานออกมาแล้วรู้สึกภูมิใจและมีความสุขมากครับ การมีหนังสือเป็นของตัวเองเหมือนได้ลบคำสบประมาทที่คนมองว่ามันคือสิ่งไร้สาระ เราไม่ได้ต้องการเงินหรอก แต่แค่อยากให้มีผลงานเป็นรูปร่างขึ้นมา ถ้าใครสนใจหาซื้อได้ตามร้านหนังสือทั่วไปเลยครับ"
ตะลุยเดินสายทั้งในไทยและต่างถิ่น
ก่อนไปกินแต่ละครั้ง พีร์มีล็อกเป้าหมายไว้ล่วงหน้าไหม? "80% หาร้านไว้ก่อนครับ นานๆ จะตามกระแสสักที ส่วนใหญ่จะหาร้านเจอจากการส่อง Stories ของคนที่มีไลฟ์สไตล์คล้ายๆ กัน ตามไปดูว่าเขาไปกินร้านไหน เราจะชอบมากถ้าเจอสายกินแนวเดียวกัน เพราะจะได้รู้จักร้านที่เราไม่เคยผ่านตามาก่อน จากนั้นเราเลยไปตามครับ"
เขาเล่าต่อว่า "ปกติตอนอยู่ไทยเราจะชอบสิงแถวสยามครับ เพราะบ้านอยู่แถวเซนทรัลเวิลด์ หรืออาจไปตามแนว BTS อย่างทองหล่อ สุขุมวิท เอกมัย ถ้าต่างจังหวัดเคยมีไปเชียงใหม่ 2-3 รอบเพื่อตะลุยกินโดยเฉพาะ ส่วนต่างประเทศเราเคยไปเกาหลี ญี่ปุ่น ฮ่องกง ไต้หวัน อังกฤษ เพราะมีขนมแนวที่เราชอบ ถ้าได้ไปร้านไกลๆ ไปยากๆ จะรู้สึกประสบความสำเร็จมากกก แค่ได้ถ่ายรูปก็คุ้มแล้ว"
ไหนๆ ก็เล่าถึงตรงนี้แล้ว แอบรีวิวให้ฟังหน่อยสิ พวกร้านขนมเกาหลีที่ไทยกับที่นู่นต่างไหม? "ที่สยามมีบิงซูเยอะกว่าอีกครับ >< จริงๆ คือไทยเรามีร้านจากเกาหลีญี่ปุ่นมาเปิดเยอะแล้ว ดังนั้นเวลาได้ไปที่นั่นจะพยายามหาร้านที่ไม่มีในไทย หรือถ้าเข้าก็เพราะอยากรู้ว่ารสชาติจะต่างกันไหม"
ว่าด้วยเรื่อง "เงิน" + "น้ำหนัก"
"คนในกระทู้จะชอบทักว่า 'ขอวิธีกินแล้วไม่อ้วนหน่อยสิ' ทั้งที่จริงๆ ตอนแรกเราผอมกว่านี้แต่เขาดูไม่ออก แค่ไม่ได้น้ำหนักขึ้นน่ากลัวเท่านั้นเอง เราเองก็ไม่ได้ซีเรียสอะไร ยังไม่เจอปัญหาสุขภาพ (แต่ในอนาคตไม่แน่ใจ 5555) ไปตรวจน้ำตาลไม่เคยเกิน อาจเพราะอายุยังไม่เยอะ ระบบเผาผลาญยังดีอยู่ อีกอย่างน่าจะเพราะเราชอบเดิน เดินจากแถวประตูน้ำไปสยามตลอดเลย ชมวิวฟังเพลงไปเรื่อยๆ ระยะทางก็ประมาณ 1-2 กม. บางคนว่าไกล แต่เราชินแล้ว"
"ส่วนเรื่องเงิน ทุกคนชอบคิดว่าเราต้องเสียเงินเยอะ แต่จริงๆ เราแค่ถ่ายขนม 'ทุกอย่าง' ไม่เว้นไอศกรีมเซเว่นหรือข้างทาง 5 บาท ถ่ายทีถ่ายหลายช็อต ถ่ายกับตัวเอง และมีวิดีโอ เก็บไว้ลงเรื่อยๆ บางทีลงซ้ำ ถ้าได้ไปกับเพื่อนก็แชร์เงินกันอีก หรือถ้ากินแยกก็เอาของเพื่อนมาถ่ายด้วย"
ไม่หวั่นแม้วันโดนแซะ
เขาเล่าถึงกระแสตอบรับให้ฟังว่า "มีคนเคยบอกว่าเห็นภาพเราทำหน้าฟินตอนกินแล้วอยากไปกินตาม บางคนก็บอกเรารีวิวไม่เหมือนคนอื่น หรือบางคนเจอเราที่สยามก็ก็จำหน้าเราได้ ชอบเดินมาขอให้แนะนำร้านให้หน่อย"
แต่อย่างว่า...การทำให้ทุกคนชอบเราหมดคงยาก ยังไงก็ต้องเจอทั้งคอมเมนต์ด้านดีด้านแย่ "ในกระทู้ก็มีคนไม่ชอบเราเพราะเรื่องสไตล์การรีวิวแบบเน้นรูปไม่เน้นดีเทล แถมในภาพก็มีหน้าเรา บางคนเลยคิดว่าเราอวดรวยหรือโปรโมตตัวเอง" อ่านแล้วรู้สึกยังไง? "ตอนแรกนอยด์มาก เพราะเป็นคนคิดมากเวลาเจอคำพูดไม่ดี แต่เราก็ทำต่อและไม่เปลี่ยนสไตล์ตัวเอง เพราะเราคิดว่าสิ่งที่เราทำไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน เรามีความสุขที่ได้แชร์ให้คนที่ติดตามเราดู เน้นให้เห็นความสุขจากการกิน ทำให้ภาพมันมีชีวิตขึ้นมา แบบ Enjoy Eating เอาจริงๆ แค่มีคนมาบอกว่าชอบสิ่งที่เราแชร์ เราก็แฮปปี้แล้ว ไม่ได้ต้องการอะไรมากมายเลย ^^"
เสิร์ฟข้อคิดถึงมือผู้อ่าน
"อย่ายอมแพ้คำสบประมาท ถ้าเรารู้ตัวว่าไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน แล้วนั่นคือความสุข ทำไปเถอะ อย่าเปลี่ยนแปลงสไตล์ของตัวเองถ้านั่นไม่ใช่ตัวเรา ให้เก็บคำเหล่านั้นมาเป็นแรงผลักดันพิสูจน์ตัวเองให้เขาเห็นว่าเราทำได้ดี เราตั้งใจจริง มี passion กับเรื่องนี้ จริงๆ นี่คือบทเรียนในชีวิตของเราเลย ต้องขอบคุณทุกความเห็น เพราะถ้ามีแต่คนชมไม่มีคนติ เราอาจไม่พยายามลุกขึ้นมาพิสูจน์ตัวเองขนาดนี้ก็ได้"
ถ้าใครอ่านถึงตรงนี้แล้วไม่หิวถือว่าจิตแข็งมากกกก เห็นแล้วใช่ไหมคะว่างานอดิเรกอย่างการถ่ายภาพอาหารไม่ใช่เรื่องไร้สาระ เพราะอย่างน้อยก็ทำให้คนที่ติดตามได้เก็บร้านเข้า Wish List ของตัวเองแล้วตามไปกินได้ หรือไม่ก็มีความสุขจากการเห็นภาพสวยๆ แบบคุมโทนของเขา (แต่จะเป็นทุกข์ถ้าลงหลังสี่ทุ่ม...) ยังไงถ้าใครจะเดินทางสายนี้ก็อย่าลืมควบคุมนิดนึงเน้อ~ สำหรับใครอยากกำลังหาเป้าหมายไว้พุ่งชน หรือติดตามผลงานการถ่ายภาพสวยๆ ของเขา เข้าไปติดตามได้ที่ IG @Peenutbuttersandwich ได้เลยค่ะ^^
อย่าลืมย้อนอ่านเด็กพลังบวกคนก่อนหน้านะคะ ><
'แคท' ศิลปินสาวดาวน์ซินโดรม
ผู้เขียนภาพจากความทรงจำมาแล้วกว่า 100 ชิ้น!
ผู้เขียนภาพจากความทรงจำมาแล้วกว่า 100 ชิ้น!
0 ความคิดเห็น