เรื่อง "ผี" ในกวดวิชา (จบ)

          วัยรุ่นกับกวดวิชาในครั้งนี้เป็นภาคต่อจากครั้งที่แล้วนะครับ...กับเรื่องราวสยองขวัญต้อนรับวันฮาโลวีน...ของเรื่อง “ผี” ในกวดวิชา...ซึ่งเรื่องราวจะเป็นอย่างไรนั้น...ไปอ่านพร้อมกันเลยครับ...

“สักพักหนูก็เสร็จภารกิจของหนู...ซึ่งก็กำลังจัดแจงเรื่องเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทาง...ซึ่งจู่ๆ...ก็มีเสียงพูดขึ้นมา เป็นเสียงคน 2 คนพูดกัน...หนูชักโล่งใจมากขึ้น เพราะอย่างน้อยมันก็ไม่เงียบ...แต่หนูแทบจะวิ่งออกจากห้องนั้นไปทันที....เพราะหนูพยายามฟังดีๆ...เสียงที่พูดกันนั้น...มันไม่ใช่เสียงคน”

 

          “เสียงที่หนูได้ยินมันจับไม่ได้ว่าเป็นเสียงมาจากทิศทางไหน...เพราะเสียงนั้นมันก้องหู ก้องห้องน้ำห้องนั้นไปหมด...ราวกับว่าเป็นเสียงที่ดังมาจากท้องฟ้า...แต่สิ่งที่ทำให้หนูต้องขนลุกสุดๆ คือเสียงพูดคุยที่หนูได้ยินนั้น...เป็นเสียงของผู้ชายกับผู้หญิง 2 คนคุยกัน...หนูจับใจความไม่ได้เลยว่าเสียงนั้นคือคำพูดอะไร เพราะฟังยังไงก็ไม่ใช่ภาษาคน มันเหมือนเป็นภาษาอะไรที่ไม่รู้ ซึ่งยากที่จะแปลและทำความเข้าใจมาก เสียงมันเย็นๆ ลอยๆ ก้องกังวาลหูหนูมากๆ และยิ่งบรรยากาศในห้องน้ำด้วยไม่ต้องพูดถึง ก้องกังวาลสุดๆ”

          “เสียงของผู้ชายเหมือนกำลังโกรธ กำลังขู่ อะไรสักอย่าง และเสียงของผู้หญิงก็มีแต่ร้องไห้ เหมือนกับว่า ผู้ชายผู้หญิงคู่นี้ เขากำลังทะเลาะกัน และกำลังต่อว่าอะไรกันสักอย่าง นานเข้าเสียงร้องไห้ของผู้หญิงเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆนะครับ....จนหนูไม่ไหวรีบเปิดประตูห้องน้ำออกมาเลย”

“ทันที่หนูเปิดประตูออกมา...น่าแปลกใจเป็นอย่างมาก...หนูกลับไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย...หนูยังคิดในใจเลยว่า...เสียงชายหญิงที่ทะเลาะ และร้องไห้กันเมื่อกี้นี้มันไปไหนแล้ว...ระหว่างที่หนูคิดหนูก็พยายามเดินให้เร็วที่สุด เพื่อที่จะไปประตูทางออก”

          “และวินาทีที่หนูไม่อยากพบ ไม่อยากเจอ ไม่อยากให้เกิดขึ้น ก็มาถึง...มันเป็นวินาทีที่หนูกำลังจะดึงประตู…สายตาของหนูหันไปมองกระจกล้างหน้าด้านซ้ายมือ...สิ่งที่หนูเห็นคือ หนูเห็นผู้หญิงใส่ชุดคลุมสีดำ ยืนกางเเขนอยู่หน้าห้องน้ำ เขาเหมือนกำลังร้องไห้อยู่...แค่นั้น...หนูก็วิ่งออกมาแบบไม่คิดชีวิตเลยค่ะ”

 

          “หนูวิ่งลงมาชั้น 2 ซึ่งเป็นที่เรียน...คนอื่นๆเขาเห็นเขาก็ตกใจกัน...เขา งง ว่าหนูไปเจออะไรมาถึงวิ่งลงมาแบบหน้าตาตื่นขนาดนั้น...ตอนนั้นหนูเหมือนคนบ้าเลย...พูดไม่ออก...วิ่งไปหาเพื่อน...เรียนก็ไม่มีสมาธิแล้ว...หนูเคยได้ยินแต่ในละครที่เขามักพูดกันว่า “ขนหัวลุก” วันนั้นหนูได้เจอกับตัวเอง...รู้เลยว่า “ขนหัวลุก” มันไปยังไง...หนูเลิกเรียน 1 ทุ่ม...กลับบ้าน...ยัง “ขนหัวลุก” ไม่เลิกเลยค่ะ...คืนนั้นหนูจำภาพที่เขายืนกางแขนในกระจกได้ตลอดเลยนะค่ะ...หลอนมากๆ”

“เรื่องนี้หนูเอาไปเล่าให้แม่ฟัง...แม่บอกว่า...นานมาแล้วเคยได้ยินเหมือนกันว่าแถวนั้นมีการฆ่ากันตาย...เป็นผัวเมียที่หึงหวงกัน...แต่แม่หนูก็จำไม่ได้ว่าบ้านหลังไหน...แต่จำได้ว่าเป็นห้องแถวในถนนนั้น...พอหนูได้ฟังจากแม่...หนูคิดว่าคงจะใช้แน่นอน...เพราะเสียงที่หนูได้ยินเหมือนคู่สามีภรรยาทะเลาะกัน...”

“แม่บอกให้หนูตักบาตรเลยค่ะ...ทุกวันนี้...หนูก็ยังเรียนอยู่ที่โรงเรียนกวดวิชาแห่งนี้นะค่ะ...แต่หนูก็ไม่ได้เข้าห้องน้ำห้องนั้นอีกเลย...ทุกวันที่ไปเรียนพิเศษ...หนูก็จะมองขึ้นไปและก็ยกมือไหว้ทุกครั้งค่ะ...จนคนอื่นเขาก็ งง ว่าหนูไหว้อะไร”

          โอ๊ย...พี่ลาเต้ เสียงสันหลังวาบเลยหละครับ...น่ากลัวมากๆเลย...นี่ไม่ใช่แค่คนอ่านกลัวนะครับ...คนเขียนอย่าง พี่ลาเต้...เวลานั่งเรียบเรียงก็กลัวเหมือนกัน(พี่ลาเต้ยิ่งเป็นแฟนพันธุ์แท้คนกลัวผีอยู่ด้วย)...ยังไง คอลัมน์วัยรุ่นกับกวดวิชา...เรื่องนี้ก็ไม่ได้มีเจตนาในการหลบหลู่นะครับ...เพียงเพื่อเขียนมาเพื่อให้เข้ากับบรรยากาศวันฮาโลวีนเท่านั้นหนะครับ...และสุดท้ายนี้น้องๆคนไหนที่มีประสบการณ์ในลักษณะนี้ก็มาแบ่งปันเล่าให้เพื่อนๆได้ฟังกันได้นะครับ...และถ้าเรื่องไหนน่ากลัวสุดๆ...ก็วงเล็บไว้ด้านหน้าเรื่องด้วยนะครับ...พี่ลาเต้ จะได้ไม่เผลออ่าน...เพราะยอมรับว่าเป็นคนกลัวผีสุดๆ...