ย้อนรอย 7 ปี ‘เรือเซวอลล่ม’ กับ 7 เรื่องราวฝังใจ โศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ที่ไม่อาจลืม!

อันยองครับน้องๆ ชาว Dek-D...พอเข้าถึงช่วงเดือนเมษายน หลายคนอาจจะกำลังพักผ่อนช่วงวันหยุดสงกรานต์กันอย่างแฮปปี้ แต่ในช่วงเดียวกันเมื่อ 7 ปีที่แล้วของประเทศเกาหลีใต้ ได้เกิดโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ ‘เรือเซวอลล่ม’ แม้ว่าเวลาจะผ่านมาหลายปีแต่ก็นับเป็นอีกเหตุการณ์ที่เหมือนเป็นฝันร้ายที่หลายคนไม่อาจลืมลง วันนี้เราเลยจะพาไปย้อนรอย 7 เรื่องราวเล่าถึงเหตุการณ์ความสูญเสียในครั้งนั้นกันครับ 

......................

“การเดินทางครั้งสุดท้ายที่ไร้คำร่ำลา”

ในวันที่ 15 เมษายน 2014 เรือเฟอร์รี ‘เซวอล’ ได้ออกเดินทางจากท่าเรืออินชอนและมุ่งหน้าไปยังเกาะเชจู โดยมีผู้โดยสารทั้งหมด 476 คน โดยในจำนวนนั้นมีนักเรียน 325 คนจากโรงเรียน Danwon High School (단원고등학교) ได้ร่วมทริปทัศนศึกษาในครั้งนั้นด้วย แต่ใครเล่าจะรู้ว่าการออกเดินทางครั้งนั้นจะเป็นครั้งสุดท้ายของใครหลายคนที่ต้องจากไปแบบไม่มีวันย้อนกลับมา

ในวันที่ 16 เมษายน 2014 เรือเซวอลได้เกิดเหตุอัปปางและค่อยๆ จมลงในน้ำทะเล ทั้งนักเรียน ครู รวมถึงลูกเรือหลายคนติดอยู่ในเรือไม่สามารถออกมาได้ และเสียชีวิตรวมกว่า 304 ราย (นักเรียน 250 ราย และครูอีก 11 ราย) เป็นเหตุการณ์ความสูญเสียครั้งใหญ่และสร้างความสะเทือนใจอย่างมาก  

“เขาบอกให้เรารอ แต่เขากลับหนีไป”

‘จางเอจิน’ คือหนึ่งในนักเรียนเพียงไม่กี่คนที่รอดชีวิตจากเหตุการณ์เรือเซวอลล่ม เธอได้ให้สัมภาษณ์กับ Korea Now ของสำนักข่าว Yonhap พร้อมเปิดใจถึงเรื่องราวที่เธอเคยประสบเมื่อ 7 ปีก่อน โดยเธอเล่าว่า ในตอนนั้นคนที่อยู่บนเรือไม่ได้คิดมาก่อนว่าเรื่องราวจะรุนแรงขนาดนี้ ในตอนนั้นพวกเธอและเพื่อนหลายคนเพิ่งทำกิจกรรมสันทนาการกันสนุกสนาน แต่จู่ๆ ก็มีประกาศบอกว่า ‘ให้อยู่กับที่เฉยๆ อย่าเพิ่งตื่นตระหนก ห้ามขยับตัวไปไหน’ สถานการณ์ในเรือเหมือนจะปกติ แต่พอเธอได้เช็กข่าวในอินเทอร์เน็ตกลับมีรายงานข่าวว่าเรือเซวอลที่เธออยู่ในตอนนี้กำลังล่มลงกลางทะเล เด็กนักเรียนในเรือต่างตกใจ บางคนก็พยายามเอาตัวรอดเพื่อหนีออกไป แต่บางคนก็เชื่อใจ ‘กัปตันเรือ’ ที่เปิดเครื่องเสียงประกาศซ้ำๆ ว่า ‘ให้อยู่กับที่’ แต่หารู้ไม่ว่าความจริงแล้วกัปตันเรือและลูกเรือหลายคนได้สละเรือหนีออกไปก่อนแล้ว และทิ้งให้นักเรียนผู้เคราะห์ร้ายรออย่างมีความหวังในเรือนั้น 

“ถ้าเขาบอกให้เร็วกว่านี้ พวกเราทุกคนก็คงรอด”

เอจินบอกว่า “ในวันนั้นพวกเราต้องเอาตัวรอดด้วยตัวเอง ไม่มีใครยื่นมือมาช่วยเราได้ แม้กระทั่งกัปตันเรือก็ทิ้งพวกเราไว้ ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย และก็รู้สึกโกรธมากๆ ถ้าพวกเขาบอกเราสักนิด พวกเราทุกคนก็คงรอด” จากเหตุการณ์ในครั้งนั้น หนึ่งในคนสำคัญที่ทำให้เกิดความสูญเสียก็คือ ‘อีจุนฮยอก’  (70 ปี)  กัปตันเรือเฟอร์รีเซวอลผู้ที่สละเรือหนีออกมาก่อน โดยภายหลังเค้าได้สารภาพว่าในวันนั้นเค้าได้แอบงีบหลับและปล่อยให้ผู้ช่วยกัปตันเรือหญิงมาคุมเรือแทน ซึ่งเธอไม่ได้เป็นมือโปรมากนักและไม่เคยมีประสบการณ์เดินเรือท่ามกลางกระแสคลื่นแรงมาก่อน และเป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่ทำให้เรือค่อยๆ เอนตัวล่มลงในที่สุด

ในตอนแรกกัปตันเรือเองก็รู้มาจากยามเรือที่แจ้งมาว่าเซวอลกำลังเอียงและค่อยๆ ล่มลงเรื่อยๆ ซึ่งในตอนนั้นถ้าเค้าประกาศออกไป ก็ยังมีเวลามากพอที่จะช่วยให้ผู้โดยสารในเรือทยอยอพยพออกมา แต่เค้ากลับไม่ทำและเลือกประกาศให้ทุกคนอยู่ในความสงบแทน (เค้าอ้างว่าลำโพงเครื่องเสียงในเรือบางตัวมันเสีย จึงทำให้ประกาศไปแล้วไม่ได้ยิน) แต่ใดๆ ก็ตาม ท้ายที่สุดแล้วตัวเค้าเองและลูกเรือบางส่วนก็อพยพหนีด้วยเรือส่วนตัวออกมาและทิ้งเด็กๆ ไว้ที่นั่น ซึ่งถือเป็นความผิดที่ไม่น่าให้อภัย

ปัจจุบัน 'อีจุนซอก' กัปตันเรือได้ถูกศาลตัดสินว่ามีความประมาทและข้อหาฆาตกรรมพร้อมทั้งถูกจำคุกตลอดชีวิต นอกจากนี้แล้วลูกเรือคนอื่นๆ ที่หนีออกมาพร้อมกัน ก็ถูกตัดสินจำคุกโทษตั้งแต่ 18 เดือนไปจนถึง 12 ปี  

“นาทีที่ประชาชนเดือดร้อน ผู้นำหายไปไหน?”

เหตุการณ์เรือเซวอลล่มทำให้รัฐบาลยุคนั้นซึ่งมี ‘พัคกึนฮเย’ ซึ่งดำรงตำแหน่งเป็นประธานาธิบดีหญิงของประเทศได้ถูกวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างหนักในเรื่องของการปฏิบัติงานที่ล่าช้า เพราะในช่วงที่เกิดเหตุการณ์ ประชาชนพยายามติดต่อเจ้าหน้าที่ของรัฐบาลเพื่อให้เข้ามาช่วย take action ช่วยเหลือผู้โดยสารที่ติดอยู่ในเรือ แต่กลับไม่สามารถติตต่อใครได้ในช่วงแรกๆ รวมถึงพัคกึนฮเยเองที่ถูกตั้งคำถามว่า ‘เธอหายไปไหนในช่วงที่ประชาชนเดือดร้อน?’ ซึ่งการกระทำนี้สะท้อนถึงความไม่เอาใจใส่ประชาชน

ด้วยความที่ทางรัฐบาลทำงานล่าช้า ยังไม่ส่งทีมกู้ภัยมาช่วย ทีมนักประดำน้ำอิสระที่อยู่ใกล้พื้นที่ได้พยายามเข้าไปช่วยชีวิตเด็กๆ ที่ติดอยู่ในเรือพร้อมทั้งนำร่างผู้ที่ติดอยู่ในเรือออกมา แต่พวกเค้าถูกทางรัฐบาลสั่งให้ถอนตัวจากการปฏิบัติหน้าที่เพราะว่าเป็นทีมอิสระ และหลังจากถอนตัวทางรัฐบาลก็ส่งทีมดำน้ำของตัวเองไปรับช่วงต่อแทน แต่ก็ดูเหมือนไม่ได้ช่วยอะไรแล้ว // ‘คิมกวานฮง’ หนึ่งในทีมนักประดาน้ำอิสระเล่าว่าเค้าได้เห็นสภาพศพของเด็กๆ ที่ติดอยู่ในเรือแล้วรู้สึกหดหู่ ภาพเหล่านั้นเหมือนเป็นฝันร้ายที่ติดอยู่ในใจจนทำให้นอนไม่หลับมาตลอด 18 เดือน และความเจ็บปวดที่กระทบต่อจิตใจอย่างรุนแรงได้ทำให้เค้าตัดสินใจจบชีวิตตัวเองในภายหลัง     

โศกนาฏกรรมในครั้งนั้นถือว่าเป็นงานที่วัดใจและพิสูจน์ศักยภาพในการรับมือของทีมงานรัฐบาล แต่กลับตอบสนองต่อเสียงร้องเรียกจากประชาชนได้ช้าเกินไป จนเป็นหนึ่งในชนวนนำไปสู่การชุมนุมขับไล่ ‘พัคกึนฮเย’ ออกจากตำแหน่งผู้นำประเทศในที่สุด เธอถูกตั้งข้อหาทั้งเรื่องทุจริตและใช้อำนาจในทางมิชอบ รวมถึงผู้เกี่ยวข้องกับเธอก็ถูกจับกุมและขึ้นโรงขึ้นศาลเพื่อดำเนินคดีเช่นกัน (ความจริงแล้วที่พัคกึนฮเยถูกขับไล่ยังมีอีกเหตุผลอีกหลายประเด็น นี่เป็นแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น) 

 ‘การคอร์รัปชัน’ นำมาซึ่งความสูญเสีย

อีกหนึ่งสาเหตุที่เป็นชนวนให้เกิดเรืออัปปางครั้งนี้นั้นเป็นเพราะว่า ‘เรือไม่ได้มาตรฐาน’ เพราะความจริงแล้วเรือเซวอลนั้นสามารถบรรทุกได้เพียง 980 ตันเท่านั้น แต่ในวันที่เดินทางไปเกาะเซจู ได้บรรทุกโหลดของหนักรวมกว่า 3,000 ตัน และนอกจากนี้ก็มีการแอบตกแต่งตัวเรือเพิ่มจนทำให้น้ำหนักเรือเกินมาตรฐานอีกด้วย

คำถามคือแล้วใครเป็นคนอนุมัติให้เรือนี้สามารถประกอบการได้? ซึ่งคำตอบก็คือ เจ้าหน้าที่รัฐและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องหลายฝ่ายที่จงใจร่วมกันคอร์รัปชัน จนทำให้เรือไม่ได้มาตรฐานนี้สามารถดำเนินกิจการได้นั่นเอง ซึ่งภายหลังก็มีการออกหมายจับเจ้าของบริษัทเจ้าของเรือเซวอลรวมถึงผู้เกี่ยวข้องมาดำเนินคดี ซึ่ง ‘ยูบยองอึน’ เจ้าของเรือเซวอลได้ปฏิเสธข้อกล่าวหาพร้อมพยายามหลบหนี แต่ 3 เดือนหลังจากนั้นกลับพบว่าเค้าได้กลายเป็นศพนอนเสียชีวิตอยู่บริเวณป่าแห่งหนึ่งในกรุงโซล ซึ่งสันนิษฐานว่าเป็นการตั้งใจฆ่าตัวตาย   

ความเจ็บปวดของเหยื่อ vs. จรรยาบรรณของสื่อ?

วกกลับไปที่ ‘จางเอจิน’ หนึ่งในนักเรียนที่รอดชีวิต เธอเล่าว่าในตอนที่เธอพยายามเอาตัวรอดจนขึ้นฝั่งได้ เธอถูกสื่อสำนักข่าวมากมายพยายามที่จะทำข่าว ทั้งถ่ายรูปเธอและเพื่อนๆ โดยไม่ได้รับอนุญาต รวมถึงบางสื่อก็พยายามที่จะสัมภาษณ์เธอให้ได้ ทั้งที่ในตอนนั้นเธอเพิ่งผ่านเหตุการณ์กระทบกระเทือนกับจิตใจมาหมาดๆ ทุกอย่างดูวุ่นวายมาก ไม่เคารพสิทธิ์ความเป็นส่วนตัวทั้งในแง่ของเยาวชนและในฐานะของผู้เคราะห์ร้าย

เธอเล่าว่าในตอนนั้นมันวุ่นวายมากจริงๆ เธอไม่มีโอกาสแม้แต่จะกอดกับแม่ของเธอ เพราะนักข่าวพยายามที่จะถ่ายรูปและซักถามอยู่ตลอด รวมถึงเพื่อนของเธอที่กำลังร้องไห้อย่างฟูมฟายอยู่ก็โดนถ่ายรูปและพยายามจะสัมภาษณ์แบบไม่ได้รับอนุญาตเช่นกัน เอจินเล่าว่าจริงๆ ก็เข้าใจว่าเป็นหน้าที่ของสื่อที่ต้องการรายงานให้โลกรู้ แต่มันก็เกิดขอบเขตไปหน่อย เพราะมันเป็นเหตุการณ์ที่กระทบกระเทือนจิตใจจริงๆ 

Spring Day

เหตุการณ์เรือเซวอลล่มในครั้งนั้นเป็นการสูญเสียที่สร้างความสะเทือนใจให้กับคนเกาหลีอย่างมาก แม้เวลาจะผ่านมา 7 ปี กลุ่มผู้ปกครองของผู้เสียชีวิตก็ยังออกมาเคลื่อนไหวพร้อมเรียกร้องความยุติธรรมให้กับเด็กๆ และในทุกปีก็มีการจัดพิธีรำลึกอยู่เสมอ รวมถึงยังมีศิลปินนักร้องหลายคนที่ได้แต่งเพลงเป็นเชิงสื่อเพื่อระลึกถึงผู้เสียชีวิตรวมถึงให้กำลังใจครอบครัวผู้สูญเสีย แม้จะไม่ได้พูดออกมาตรงๆ แต่หลายคนก็รับรู้ได้ผ่านเนื้อร้อง รวมถึงมิวสิควิดีโอที่แฝงไปด้วยความหมายลึกซึ้ง อย่างเช่นเพลง '봄날 (Spring Day)' ของหนุ่มๆ วง BTS ซึ่งหลายคนตีความว่าเพลงนี้มีสัญญะหลายอย่างที่ได้สื่อถึงเหตุการณ์เรือเซวอล ทั้งจำนวนเวลาในเพลง 3.04 นาที ซึ่งตรงกับยอดผู้เสียชีวิต 304 ราย รวมถึงใน MV ยังมีริบบิ้นสีเหลืองและรองเท้าที่เป็นสัญลักษณ์เพื่อระลึกถึงผู้เสียชีวิตอีกด้วย  

ส่วนอีกเพลงที่หลายคนบอกว่าสื่อถึงเหตุการณ์นี้ก็คือเพลง The Light(빛) ของวง The Ark ที่ปล่อยในช่วงเดือนเมษายน ปี 2015 ซึ่งตรงกับช่วงครบรอบ 1 ปีเหตุการณ์เรือเซวอลล่ม ทั้งเนื้อหาเพลงและ MV ก็คือเศร้ามากๆ ตอนดูครั้งแรกคือร้องไห้ตามเลยครับ TT   

#Remember0416 #세월호를잊지마세요
......................