ใช่เรามั้ย? ชอบคุยแต่ไม่ชอบคบ เพราะเป็นโรคกลัวการผูกมัด

ใครเคยเป็นแบบนี้บ้างคะ รู้สึกว่าชอบคนนี้จัง ลองทำความรู้จักกันดีกว่า คุยไปคุยมาก็รู้สึกดีนะ แต่พอจะเลื่อนขั้นไปเป็นแฟนทีไร ก็รีบยูเทิร์นกลับแทบไม่ทัน ที่กล้าๆ กลัวๆ กับเรื่องความสัมพันธ์แบบนี้ บางที่เราอาจเป็นโรค กลัวการผูกมัด หรือ Commitment Phobia

Commitment Phobia หรือ โรคกลัวการผูกมัด เป็นความกลัวการให้คำมั่นสัญญา การผูกพัน หรือ ผูกมัดกับบุคคล โดยเฉพาะเรื่องของความรัก แต่กับการตัดสินใจเรื่องอื่นๆ ในชีวิตที่ไม่เกี่ยวกับคนก็จะไม่เป็นปัญหา เช่น สามารถทำสัญญาซื้อรถได้ เลี้ยงน้องหมาได้สบายๆ แต่ความยุ่งยากซับซ้อนจะเกิดขึ้นทันทีถ้ามีคำมั่นสัญญากับคนมาข้องเกี่ยว อาจเกิดจากการเลี้ยงดู ประวัติครอบครัว ความสัมพันธ์ในอดีตก็เป็นได้

ลักษณะของโรคกลัวการผูกมัด

ไม่อยากออกเดตแบบจริงจัง

จริงๆ ก็ชอบออกเดตนะ สนุกที่ได้เจอคนที่ถูกใจ มีความสุขกับการพูดคุยศึกษากันไป แต่พอความสัมพันธ์เริ่มจริงจังขึ้นเมื่อไหร่ เวิร์กหรือไม่เวิร์กก็ไม่รู้ แต่ที่รู้ๆ คือต้องหาทางจบให้ไวที่สุด

มีความสุขกับปัจจุบัน ไม่คิดไปไกลถึงอนาคต

ไม่ใช่เรื่องผิดที่เราจะมีความสุขอยู่กับความสัมพันธ์ในปัจจุบัน แต่มันผิดธรรมชาติของคู่รักทั่วไป เพราะคู่รักส่วนใหญ่มักมองไปถึงอนาคตว่าจะทำยังไงให้ความสุขนี้อยู่กับคู่เราให้ได้นานที่สุด จะรักษาความรักนี้ในยืนยาวได้อย่างไร แต่ถ้าไม่เคยคิด ไม่อยากคิด และไม่ชอบคิดถึงแพลนความรักในระยะยาว ก็อาจเข้าข่ายกลัวการผูกมัดแล้วล่ะ

มีคำถามกับตัวเองตลอดเวลา

รักเราจริงมั้ยนะ? เราพร้อมจะมีใครหรือยัง? เราจะเป็นยังไงต่อไป? ถ้าไม่เวิร์กจะทำไง? จริงๆ มันก็ไม่แปลกที่คนเราจะถามใจตัวเองบ้างในเรื่องของความรัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าเรารู้สึกกับใครมากๆ และไม่อยากสูญเสียเขาไป แต่ถ้าหยุดถามตัวเองไม่ได้ อาจหมายถึงความกลัว ไม่สบาย ไม่แน่ใจและไม่ต้องการการผูกมัด

ไม่ชอบการวางแผน

แผนที่ว่านี้ไม่ต้องไปถึงขั้นใหญ่โต อย่างแผนสร้างครอบครัว แผนการเงินหรืออะไรนะ แต่กับแค่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ อย่าง เสาร์นี้จะไปเที่ยวไหนกันดี? หรือจะไปกินข้าวที่ไหน? ดูหนังเรื่องอะไร? ก็ไม่ชอบคิด ไม่อยากตัดสินใจแล้วล่ะ ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะสนใจในอีกฝ่ายไม่มากพอ และอีกส่วนก็คือด้วยความไม่แน่นอนของตัวเอง ก็ไม่อยากจะพูดออกไปแล้วมาผิดคิดคำพูด แคนเซิลทีหลัง ด้วยความลังเลใจนี้ คำพูดส่วนใหญ่ก็เลยมีแต่คำประเภทที่ว่า อาจจะ, น่าจะ หรือ บางที ก้ำกึ่งตลอด

ไม่มีความรู้สึกผูกพัน

อย่างที่บอกว่าพอมีความสุขแค่เฉพาะตรงหน้า ก็ไม่ได้สนใจว่าความสนิทสนมที่ผ่านมามีค่าแค่ไหน ถ้าในอนาคตจะไม่มีคนคนนี้แล้วจะทำยังไง ดูเหมือนเป็นคนใจร้ายนะ แต่คุณพอใจที่จะเป็นแบบนี้ คุณจะไม่รั้งใครไว้กับตัวเอง หรือเอาตัวเองไปผูกติดกับใคร

ไม่สบายใจกับคำว่า "รักนะ"

ชอบ รัก คิดถึง ปกติแล้วถ้าใครได้ยินคำนี้ก็ต้องฟิน เขินจนตัวบิด แต่ถ้ามีคนมาพูดว่า "เราชอบเธอนะ" แล้วรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ ส่วนหนึ่งอาจจะเป็นเพราะว่าไม่ได้รู้สึกแบบเดียวกัน แต่สำหรับคนที่กลัวการผูกมัด นี่คือสัญญาณแห่งการผูกพัน อาจจะชอบที่ได้ยินคำนี้นะ แต่อีกใจก็รู้สึกว่าถอยดีกว่า ไม่เอาดีกว่า  

วิธีสังเกตถ้าเจอคนที่กลัวการผูกมัด

• ไม่แนะนำให้รู้จักคนรอบข้าง อย่าง เพื่อนสนิทหรือครอบครัว
• ไม่ชอบคุยเรื่องการพัฒนาความสัมพันธ์ มักอ้างว่า มีความสุขกับโมเมนต์นี้ดีกว่า อย่าคิดมากเลย
• ไม่ชอบคุยประเด็นลึกซึ้ง หรือปัญหาส่วนตัว คุยแต่เรื่องสบายๆ เพราะไม่อยากเปิดใจแชร์เรื่องส่วนตัว
• คุยเรื่องอนาคตที่เป็นอนาคตของเขาคนเดียว ไม่มีเราเข้าไปเกี่ยวข้อง
• เงียบหายบ่อยๆ ไม่ตอบไลน์ ไม่ค่อยรับโทรศัพท์
• ไม่ใช้คำว่าแฟน

วิธีแก้ปัญหากลัวการผูกมัด

อันดับแรกต้องแยกก่อนว่านี่คือการไม่ชอบ ไม่รัก หรือ รู้สึกว่าชอบนะ รักนะ แต่ไปต่อไม่ได้ ถ้าเป็นอย่างหลังก็พอจะมีวิธีปรับปรุงให้ดีขึ้นเพื่อความสัมพันธ์ระยะยาว  

เริ่มต้นจากการยอมรับกับตัวเอง และพูดตรงๆ กับคนที่เราไม่กล้าผูกมัด ถ้ารู้สึกดีกับคนๆ นี้มากจริงๆ ก็อาจจะปรึกษากันตรงๆ ได้ เช่น "เราชอบเธอมากนะ แต่เราเพิ่งผิดหวังจากความรักมา ก็เลยไม่กล้าจริงจังกับใคร ให้เวลาเราหน่อย" ถ้ารอไม่ได้ก็เซย์กู้ดบาย แต่ถ้าไหวก็ไปต่อ ดีกว่าการก้ำๆ กึ่งๆ เป็นไหนๆ ไม่ต้องรีบร้อนใช้เวลากับความรักให้มากๆ อาจจะช่วยเพิ่มความมั่นใจในความรักมากขึ้นได้  

ถ้าก้าวผ่านความกลัวด้วยตัวเองไม่ได้ การปรึกษาแพทย์ก็เป็นทางเลือกที่ดี เพราะแพทย์อาจจะพบต้นเหตุที่แท้จริง และช่วยเราขจัดมันทิ้งไปได้ อาจจะช่วยให้เราเริ่มต้นความรักที่จริงจังกับใครได้สักที

น้องๆ ชาว Dek-D คนไหนเคยต้องเป็นคนคุยของใคร หรือ กำลังยื่นสถานะคนคุยให้ใครอยู่ ก็เอาวิธีเหล่านี้ไปใช้ได้ไม่ว่ากัน หรือใครมีวิธีแบบไหนบ้าง? มาคอมเมนต์คุยกันค่ะ