แนะนำตัวเองกันหน่อย

สวัสดีค่าา ชื่อ วรนิษฐา เลาหสมพลเลิศ ชื่อเล่น 'กำไลหยก' ถ้าจะพิมพ์เรียกชื่อสั้น ๆ พิมพ์มาว่า กลย ได้เลยน้าาา เรามาจากโรงเรียนสตรีวิทยา คณะภารกิจคือ คณะแพทยศาสตร์ โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดลค่ะ

ทำไมถึงอยากเข้าคณะแพทยศาสตร์?

เพราะค่านิยมและความมั่นคงในอาชีพทำให้เราสนใจคณะแพทย์เป็นพิเศษ แต่ยังคงมีคำถามในหัวตัวเองมาตลอดว่า อาชีพหมองานมันหนักนะ ถ้าเราต้องทำอาชีพนี้ไปตลอดชีวิต เราจะมีความสุขกับมันหรือเปล่า แต่หลังจากที่เราได้ไปทำจิตอาสาที่โรงพยาบาลเด็ก กับไปสอนหนังสือน้อง ๆ (ถึงแม้เราอาจจะไม่ชอบความวุ่นวายของเด็กบ้าง5555) แต่โดยรวมแล้ว เรามีความสุขมาก ๆ จากการที่ได้เห็นรอยยิ้มของน้อง ๆ หลังจากที่เราได้ไปเล่นหรือไปสอน ซึ่งอาชีพหมอก็เป็นอาชีพที่ต้องเปลี่ยนความทุกข์ของผู้ป่วยให้เป็นความสุขที่ได้กลับมาใช้ชีวิตปกติแข็งแรงอีกครั้ง และอีกเหตุผลนึงคือ เราเป็นคนชอบอะไรที่ท้าทาย อะไรที่มันยิ่งยาก เรายิ่งอยากทำให้มันสำเร็จ และเราจะมีความสุขทุก process ในการที่จะทำให้ได้สิ่งนั้นมา และอาชีพหมอเรามองว่าเป็นงานที่ท้าทายมาก ซึ่งทั้งสองเหตุผลทำให้เรามองเห็นภาพความสุขของตัวเองที่ชัดเจนขึ้นถ้าเราได้ทำอาชีพหมอในอนาคตค่ะ

จากสถานการณ์โควิด-19 ขณะนี้ กระทบอะไรบ้าง? และวางแผนในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยภายใต้สถานการณ์นี้อย่างไร?

การที่เตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยเป็นอะไรที่เครียดอยู่แล้ว พอมีสถานการณ์โควิด-19 ทำให้เราไม่สามารถเปลี่ยนบรรยากาศอ่านหนังสือ หรือ ไม่สามารถไปเจอเพื่อน ๆ ได้ ยิ่งทำให้เครียดมากกว่าเดิม และสำหรับคนที่เตรียมเข้ารอบ 1 ก็เตรียมได้ลำบากมากขึ้น เพราะหลาย ๆ กิจกรรมอาจทำไม่ได้ แต่ข้อดีคือทำให้มีเวลาในการอ่านหนังสือมากขึ้น ไม่ต้องเสียเวลาเดินทาง เราก็ตั้งใจว่าจะใช้เวลาที่เรามีมากขึ้นให้คุ้มค่าที่สุด ค่อย ๆ ทำตามแพลนที่เราคิดไว้ ไม่หักโหม และมีเวลาว่างพักผ่อน ออกกำลังกาย คลายความเครียดบ้างค่ะ

ถ้าตัวเองเจอประเด็นดราม่าต่างๆ ในโซเชี่ยล มีคนเข้ามาแสดงความคิดเห็นทั่วไป รวมทั้ง Hate Speech หรือ Cyberbullying จะมีวิธีการรับมืออย่างไร?

เรารู้ตัวว่าตัวเองไม่ได้เพอร์เฟค อาจทำอะไรที่ผิดพลาดกันได้ มีอะไรก็เตือนเรากันได้นะคะ เข้ามาแสดงความคิดเห็นทั่วไปอย่างสุภาพเกี่ยวกับเราได้ เราจะยอมรับ และนำไปปรับปรุง แต่อย่ามาใจร้ายกับกลยกันเลยน้าาา ถ้ากลยเจอ hate speech หรือ cyberbullying ที่โจมตีเราในเรื่องที่ไม่เป็นความจริง น่าจะรู้สึกเฟลมาก ๆ คิดว่าน่าจะไปร้องไห้ให้แม่ฟัง เพราะทุกครั้งที่ร้องไห้ให้แม่ฟัง จะรู้สึกดีขึ้นมาก ๆ มันทำให้รู้ว่ายังมีคนคอยอยู่ข้าง ๆ คอยเป็นกำลังใจให้เสมอ และที่สำคัญจะพยายามเอาโทรศัพท์ไปให้ไกลตัวที่สุด ไม่เข้า social media เลย จะได้ไม่รู้ว่ามี hate speech หรือ cyberbullying เราอยู่;-;