รีวิวชีวิตเด็กทุนเกาหลี เรียนโทสายสังคมในรั้ว Sogang (ม.ซอกัง) : คุณภาพแน่น ดิสคัสมันส์ มีทุนให้ต่างชาติ!

อันยองค่ะชาว Dek-D มีข่าวดีว่าตอนนี้อยู่ช่วงเปิดรับสมัครนักศึกษาใหม่ ป.ตรี เทอม Spring 2022 ของ 서강대학교 Sogang University หรือ ม.ซอกัง มหาวิทยาลัยชื่อดังจากประเทศเกาหลีใต้ โดยที่กรรมการจะมีพิจารณาเพื่อคัดเลือกผู้ที่จะได้ทุนสนับสนุนสำหรับชาวต่างชาติด้วยค่ะ  (อ่านรายละเอียดทุน)

แล้วถ้าใครกำลังอยากอ่านรีวิวแบบจัดเต็มฉบับเด็ก ป.โท คณะทางด้านสังคมศาสตร์แห่ง ม.ซอกัง วันก่อนเรามีโอกาสได้ชวนเจ้าของแอคเคานต์ @takeasipofkorea  มาเล่าประสบการณ์ครบรสในเกาหลี นับตั้งแต่การสมัครเรียนจนถึงเรียนจบปริญญาโท East Asian Studies และไมเนอร์ International Relations บอกเลยว่าคลาสเรียนเข้มข้นและดิสคัสแบบดุเดือดเลือดพล่านมากกกก วิชาเรียนกับอาจารย์ปังๆ เพียบ แถมมหา’ลัยยังมีกิจกรรมเด็ดให้เข้าร่วมตลอด ทิ้งท้ายด้วย #รีวิวเกาหลี ตั้งแต่ประสบการณ์เช่าที่พักหลายรูปแบบ, การเดินทาง, ชอปปิงออนไลน์, เดลิเวอรี, แฟชั่น ฯลฯ เลื่อนลงมาเริ่มพาร์ตแรกกันเลยค่ะ!

จากหลงรักคาเฟ่เกาหลี
จนเริ่มเรียนภาษา-ขอทุนป.โท

เราอยากเที่ยวเกาหลีเพราะชอบ Aesthetic ของคาเฟ่เลยค่ะ จากนั้นก็พยายามหาวิธีจนได้มาเรียนคอร์สภาษาของ ม.อีฮวา (Ewha Womans University) และด้วยความที่ตอน ป.ตรีเราเรียนเอก Southeast Asian Studies ม.ธรรมศาสตร์ เลยรู้สึกตัวเองอินกับเรื่องประวัติศาสตร์อย่างพวกสงครามเวียดนาม สงครามเกาหลี ฯลฯ มากถึงขั้นอยากศึกษาเพิ่มในสเกลที่กว้างขึ้น เราเลยเริ่มหาข้อมูลหลักสูตรกับมหาวิทยาลัยในเกาหลี 

เราตัดสินใจเลือกหลักสูตรอินเตอร์ Master of International Studies in East Asian Studies และเลือกวิชาโท International Relations เพราะเป็นคนชอบอ่านข่าวรอบโลกมากๆ ( หลักสูตรนี้เราสามารถเลือกลงวิชาโท หรือ minor ตอนเทอม 2 ได้ เค้าจะมีระบุใบปริญญา) ส่วนที่เลือก ม.ซอกัง เพราะเป็นมหาลัยที่ดังติด Top10 และคณะเด่นของที่นี่คือสายสังคม ภาษา และธุรกิจ อีกอย่างคือเคยลองถามเพื่อนที่เรียนคอร์สภาษา เค้าเล่าว่าบรรยากาศเป็นกันเอง เราเลยอนุมานไปว่าคลาส ป.โท ที่นี่คงเหมือนกันมั้ง 5555 สุดท้ายก็สมัครไปที่เดียวเลยค่ะ

รีวีวสมัครเรียน & สัมภาษณ์
(ค่าเรียนไม่เบา แต่มีทุนให้ต่างชาติ)

ค่าเทอมหลักสูตรนี้คือ 6,357,000 วอน ซึ่งสูงพอสมควรเพราะเป็นภาคอินเตอร์ แต่ถึงเราจะสมัครเรียนกับมหา’ลัยโดยตรง ก็มีโอกาสได้ทุนค่าเรียนตั้งแต่ 25%, 50%, 75% และสูงสุด 100% เค้าจะพิจารณาจากเกรด, คะแนนภาษา (เรายื่น IELTS 8.0 และ TOEIC 865) และ Performance ตอนสัมภาษณ์ เรามองว่าถ้าคะแนนผ่านเกณฑ์มีโอกาสได้เรียนสูงอยู่แล้ว แต่ทุนต้องลุ้นอีกทีนึง

ตอนสมัครเรียนที่นี่ เค้าจะมีให้เขียน Essay บังคับไม่เกิน 2 หน้า นำเสนอตัวเอง เล่าแพสชัน เหตุผลที่อยากเรียนที่นี่ เล่าว่าอนาคตอยากทำงานอะไร (ไม่มีประสบการณ์ทำงานมาก่อนก็สมัครได้) พอประกาศผลรอบแรกว่าผ่านจะได้เข้าสู่รอบสัมภาษณ์ ซึ่งปีเราเลือกได้ว่าจะสัมออนไลน์หรือไปที่มหา’ลัยเลย ส่วนเราเลือกแบบหลังเพราะอยากเห็นบรรยากาศกับสถานที่จริงด้วย 

บรรยากาศตอนสัมคือระทึกมาก ทางสภานักเรียนเค้าจะจัดแถวนักศึกษา GSIS ทั้ง 4 เอกให้ยืนเข้าแถวสลับกันเพื่อป้องกันเรามองเห็นคำถามคนข้างหน้า เพราะทุกคนจะได้จับฉลากคำถามกัน แล้วมีเวลาให้เตรียมตัว 5 นาที ถ้าแจ็กพอตก็อาจเจอแบบเราที่คนข้างหน้าออกจากห้องมาไวมาก **ขั้นนี้แนะนำว่าถ้าใครอยากเรียนต่อ Korea and East Asia (KEA) หรือ International Relations (IR) ให้ดูข่าวเยอะๆ อย่างน้อยสามารถนำมายกตัวอย่างประกอบหรือเชื่อมโยงได้

………

เริ่มต้นชีวิตเด็กป.โทที่ซอกัง
กิจกรรมแน่น มาคนเดียวก็ไม่เคว้ง

ต้องบอกว่า ม.ซอกัง มีขนาดเล็กมากพอกับโรงเรียนมัธยมปลาย จนคนตั้งฉายาว่าเป็น “โรงเรียนมัธยมซอกัง” เลยค่ะ 555 เดินไปไหนก็จะเจอคนคุ้นหน้าคุ้นตา แต่ข้อดีคือไม่เหนื่อยตอนเปลี่ยนตึกเรียน บรรยากาศการเรียนก็สบายๆ ชิลล์ๆ เลิกเรียนมีเวลาให้แฮงก์เอาต์ได้ เหมือนเราได้ใช้ชีวิตด้านอื่นไปด้วย

ตารางกิจกรรมแน่นๆ (นี่แค่ตัวอย่าง!)

- ปกติเราจะต้องเสียเงินให้สภานักศึกษาเพื่อใช้ดำเนินงานอยู่แล้ว พอตอนสอบสภาจะมีอำนวยความสะดวก เช่น จัด Set Box เครื่องดื่มบำรุงกำลังให้, มีพาเที่ยว Lotte World, ถ้ามีปัญหาสามารถเข้าไปปรึกษาได้

- เทศกาลประจำปี ออกบูธขายอาหาร จ้างดารานักร้องมาเล่นคอนเสิร์ต ให้นักศึกษามาแฮงก์เอาต์หรือปีนเขาด้วยกัน

- กิจกรรมที่ co กับองค์การท่องเที่ยวของเกาหลี เที่ยวฟรีแลกกับการที่เราโพสต์ลงโซเชียลเพื่อโปรโมตให้เพื่อนต่างชาติเราเห็น (กิจกรรมนี้หายไปเพราะโควิด)

- Movie Night เทอมละ 2 ครั้ง โดยให้นักศึกษาโหวตหนังที่อยากดู

- Buddy ถึงมาเรียนคนเดียวไม่รู้จักใครเลยก็ไม่เคว้ง เพราะเข้ามาตอนแรกเค้าจะจัดบัดดี้เพื่อคอยสอนเราเรื่องการลงทะเบียน

- Welcoming Party พอจบปฐมนิเทศจะไป drink กันเพื่อหาเพื่อน

- วันรับปริญญา ไม่มีพิธีอะไรซับซ้อนเลย แค่ไปออฟฟิศบัณฑิตศึกษา เซ็นชื่อ รับโล่พร้อมใบปริญญา เลือกไซซ์ชุดครุย+หมวก แล้วหยิบไปถ่ายรูปเสร็จแล้วนำมาวางคืน (ถ่ายในมหา’ลัยกับถ่ายรูปรวมกับอาจารย์) ถ้าเกิดจะใครจะปริ้นท์ Transcript ก็ไปปริ้นท์ที่มหาวิทยาลัยได้เลย

เล่าภาพรวมการเรียนสุดท้าทาย
เกรดห้ามต่ำกว่า 3.0!!

เราได้เรียนออนไลน์แค่ตอนเทอม 2 นอกนั้นเป็นในคลาสจริงหมดเลยค่ะ เราชอบบรรยากาศตอน discuss ในคลาสมากเพราะเพื่อนมาจากหลายประเทศ ได้อัปเดตข้อมูลใหม่ๆ จากทั่วทุกมุมโลก ถ้าใครอยากเรียนต่อด้านนี้แนะนำว่าควรอ่านข่าวเยอะๆ เพื่อเพิ่มคลังศัพท์ ค้นหาคำที่ไม่รู้จากในข่าวมาไว้เรียนและเขียนตอบอาจารย์ก็ได้ หรือไม่ก็ฟัง podcast (ใครสนใจด้าน IR ลองฟังของช่อง CNN)

ในแต่ละเทอมเราจะลงเรียนได้มากสุดไม่เกิน 5  รายวิชา ส่วนวิชาโทกำหนดให้ลงเรียนวิชาในเอกนั้นๆ ขั้นต่ำ 4 ตัว (รวม 12 หน่วยกิต) นอกจากนี้คือเราสามารถลงเรียนวิชาของ GSIS อื่นๆ ได้อีก 7 แห่งคือ Korea, SNU, Yonsei, Ewha, Chung-ang, HUFS และ Hanyang โดยต้องเขียนใบคำรอง + ส่งอีเมลให้อาจารย์วิชานั้นอนุมัติ ได้เกรดในส่วนของวิชาเลือก (Elective Course) เป็นโอกาสดีๆ ให้เราได้เปิดโลกในแคมปัสอื่น นอกจากการลงเรียนวิชาของ GSIS มหาลัยอื่นได้แล้ว เรายังสามารถลงเรียนของเอกอื่นๆ ในซอกังได้ โดยมี requirements เหมือนกัน แต่เสียดายที่เราไม่ได้ลงเพราะ slot วิชาน้อย แล้วเจอช่วงโควิดพอดี มหา’ลัยอื่นๆ เรียนเป็นออนไลน์หมด ยกเว้นซอกัง 

“...ความท้าทายจุดใหญ่คือในไกด์ไลน์ Sogang GSIS 
จะระบุไว้เลยว่า A minimum GPA of 3.0 or above 
ถ้าต่ำกว่า 3.00 จะไม่มีสิทธิ์เรียนเทอมต่อไป”
 

เรื่องนี้เรามีประสบการณ์ตรงเลยค่ะ ㅠㅠ ตอนเทอมแรกเรายังไม่ค่อยรู้จักคนในคณะ และไม่กล้าปรึกษาเรื่องเรียนกับใครเลย ปรากฏว่าเราดันไปลงเรียนวิชาที่ไม่ถนัดและฉุดเกรดของเราทั้งหมด 3 ตัวในเทอม ทั้งวิชาสถิติ (Statistic) กับอีกสองวิชาคือ Introduction to International Relations และ Introduction to Korea 

ผลคือเทอมแรกเราเกรดเหลือ 2.98 ต่ำกว่า 3 เป็นจุดที่เราเครียดจนคิดฆ่าตัวตายแล้วต้องกลับไทยมารักษาโรคซึมเศร้า เพราะเครียดที่ตัวเองทำได้ไม่ดี แต่หากไม่ผ่านเกณฑ์ครั้งแรกเรายังสามารถยื่นคำร้องได้ โดยการเขียนอธิบายปัญหาที่เจอและแนวทางปรับปรุงในเทอมหน้า ส่งให้อาจารย์ประจำเอกกับคณบดีเซ็นตามลำดับ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นแน่นอนคือเราหลุดทุนในเทอมต่อไปเพราะเกรดต่ำกว่าเกณฑ์ 

พอเทอมสองเราปรับวิธีการเรียนโดยการเรียนวิชาเอกทั้ง 3 ตัว + วิชา IR ส่งผลให้เกรดดีขึ้นและได้ทุน 50% ตอนเทอม 3 และเทอมสุดท้ายได้ทุน 25% ค่ะ ที่นี่จะดูตามเกรด เค้าไม่ได้ระบุว่าต้องได้เท่าไหร่ น่าจะเทียบกับศักยภาพของนักศึกษาทั้งหมดด้วย

เปิดรีวิววิชาเรียนสุดมันส์
ปังทั้งเนื้อหาและอาจารย์ที่สอน!

วิชา Contemporary World Politics

ขึ้นแท่นวิชาที่ชอบที่สุดเลยค่ะ อาจารย์จะเลือกนักศึกษามาพรีเซนต์แต่ละวีค แต่ละคนต้องไปหาคนละ 5-7 หัวข้อ แล้วรับบทเป็นนักข่าว อาจจะรายงานประกอบวิดีโอหรือครีเอตตามสไตล์ตัวเองได้อิสระ แล้วสุดท้ายคือให้พรีเซนต์เรื่องที่จะเขียน Final Paper เล่าให้เพื่อนฟังว่าเป็นประเด็นอะไร มีที่มาที่ไปยังไงบ้าง 

ตอนนั้นเรามีนำเสนอข่าวตาลีบัน และแสดงความเห็นว่าเขามีโอกาสที่จะกลับมายึดครองอัฟกานิสถานได้ ซึ่งหลังจากผ่านไปไม่กี่เดือนก็ดันเกิดขึ้นจริงๆ ส่วน Final Paper เราเขียนเกี่ยวกับความร่วมมือระหว่าง US-Asean เพื่อจัดการปมความขัดแย้งในทะเลจีนใต้ (South China Sea) 

วิชา  Korean Economic Development 

สนุกมากกกและไม่มีคำนวณ เนื้อหาจะเกี่ยวกับพัฒนาของการของเศรษฐกิจเกาหลี เราอาจเคยเห็นจากข่าวว่าช่วงต้มยำกุ้ง สถานการณ์ที่เกาหลีแย่กว่าไทยด้วยซ้ำ เราจะเรียนว่ารัฐบาลมีแนวทางพัฒนายังไงถึงพาประเทศมาถึงจุดนี้ *ความพีคคืออาจารย์คือหนึ่งในคนที่ร่วมวางแผนเศรษฐกิจให้กับรัฐบาลด้วย

เราลงเรียนทั้งที่คิดว่าวิชานี้ต้องยากแน่ๆ เพราะได้ยินมาว่าอาจารย์เก่งและสอนสนุกมาก พอมาเรียนจริงเหมือนฟังเค้าเล่านิทานเลย แล้วเขายังเป็นอาจารย์นอกที่บอกนักศึกษาว่า “ถ้าอยากคุยกับผมให้อีเมลมาบอกและนัดหมายล่วงหน้า จะปรึกษาเรื่องเรียน งาน หรือการใช้ชีวิตก็ได้หมด” 

วิชา  Topical Seminar on Korean Studies I: Democratic Consolidation in Korea

วิชานี้จะเน้นเรื่องการเมือง ย้อนไปสมัยปี 1980 เกาหลีเคยมีเหตุการณ์ประท้วงครั้งใหญ่ที่นักศึกษาออกมาเรียกร้องประชาธิปไตยในเมืองกวางจู  ซึ่งเรารู้สึกว่านี่ก็คือสิ่งที่คนไทยกำลังประสบ // วิชานี้เราจับกลุ่มกับคนไทยรวม 3 คนทำไฟนอลเปเปอร์ว่าประท้วงในเกาหลี adapt กับไทยได้ยังไงบ้าง โดยจะเน้นด้านกฎหมายเป็นหลักเขียนไป 20+ หน้า

เราสังเกตว่าถ้าเป็นฝั่ง IR อาจารย์จะชอบให้เลือกหนังสือแล้วมาสรุปทำ Presentation คล้ายๆ กันหมดเหมือนคุยกันมาแล้ว วิชานี้ก็เหมือนกัน ทุกสัปดาห์จะให้ลิสต์หนังสือมา 5-6 เรื่อง เราต้องเลือก 2 เรื่องมาสรุปใจความสำคัญ เล่าว่าได้อะไรจากเรื่องนี้ คิดเห็นยังไง เห็นด้วยกับนักเขียนหรือไม่ จากนั้นสรุปเป็น Presentation มาเสนอและแชร์ไอเดียกันในคลาส พอถึงเวลาอาจารย์จะยิงคำถามรัวๆ และให้คนในคลาสดิสคัสกันได้เต็มที่

สำหรับวิชานี้จะเป็นอาจารย์เกาหลีที่จบจากเมืองนอก หัวสมัยใหม่มากกก เชี่ยวชาญเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างประเทศและเกาหลีเหนือ จำได้ว่าตอนเรียนมีข่าวออกมาพอดีว่าบัลลังก์คิมจองอึนกำลังสั่นคลอน อาจารย์คนนี้ก็ถูกเชิญไปสัมภาษณ์ด้วย (ท็อปฟอร์มไปอีก!) เค้ามีเรื่องอินไซต์เยอะ เป็นอีกวิชาที่เราอยากแนะนำถ้าใครจะมาเรียนต่อที่นี่

วิชา  East Asian International Relation 

**ตัวนี้เป็นวิชาบังคับของ KEA อาจารย์ที่สอนคนเดียวกับ Democratic Consolidation in Korea ทำให้สไตล์การสอนกับรูปแบบ assignment ที่ต้องทำส่งจะคล้ายๆ กัน โดยวิชานี้เน้นความสัมพันธ์เอเชียตะวันออกกับประเทศอื่นๆ เช่น US, EUROPE, RUSSIA, ASEAN เราได้นำเสนอในวีคที่เป็นความสัมพันธ์ระหว่าง US กับ NORTH KOREA และต้องทำ presentation อิงเนื้อหาจากบทความที่ชื่อว่า Trump & North Korea

เวลานำเสนอแต่ละครั้ง อาจารย์คนนี้จะไม่โฟกัสเรื่องแกรมมาร์หรือแพตเทิร์นการนำเสนออะไรเลย จะเน้นไปที่แนวความคิดว่าเราอ่านแล้วทำความเข้าใจเนื้อหาที่ให้มาจริงมั้ย 

วิชา  Economic Analysis

เป็นหนึ่งในวิชาหินสำหรับเรา มีทั้งคำนวณ เขียนกราฟ ฯลฯ แต่อาจารย์เข้าใจว่านี่คือวิชาบังคับ อาจไม่ใช่ด้านที่ถนัดของเด็ก IR/KEA ก็ได้ แต่เกรดก็ให้ตาม performance นะคะ

วิชา   Statistic 

ยากกว่าวิชาเมื่อกี้อีก ทุกวีคจะต้องทำการบ้านผ่าน Excel ทำกราฟ เขียนโค้ด ซึ่งเราไม่ถนัดการใช้โปรแกรมเลยสักนิด นั่งหาข้อมูลในเน็ตก็ไม่ได้ ต่างจาก Economic ที่ยังมีพาร์ตเนื้อหามาเป็นตัวช่วยดึงคะแนน เวลาสอบทุกคนจะเตรียมสมุดจดสูตรกับเครื่องคิดเลขของเด็กเศรษฐศาสตร์มาเลย // เป็นวิชาบังคับที่ปกติเค้าจะเลือกลงเทอมสุดท้ายกัน

Special Lecture on Global Issue
ฟังบรรยายจาก Expert แต่ละแขนง

จริงๆ Sogang GSIS จะมีวิชาที่น่าสนใจมากกก เรียกว่า “Special Lecture on Global Issue”  วิชานี้ไม่มีเกรด มีแค่ผ่าน/ไม่ผ่าน ทุกคนต้องเข้าอย่างน้อย 7 ครั้ง จากทั้งหมดที่มี 10 ครั้ง/เทอม ทุกสัปดาห์จะมีวิทยากรที่เป็น expert ในด้านต่างๆมาบรรยาย ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นคนที่มีตำแหน่งในกระทรวง เช่น Korean Economic, ทูตปาเลสไตน์, Climate Change, Human Rights ในเกาหลีเหนือ, กระทรวงการคลังของเกาหลี

หลังบรรยายจบเค้าจะบอกช่องทางติดต่อให้นักศึกษาที่มีข้อสงสัยหรือทำงานด้านนั้นๆ เท่ากับเราได้ทั้งข้อมูลนอกห้องเรียน รู้เส้นทางการทำงาน และอาจได้คอนเนกชันด้วย ยิ่งใครยกมือถามบ่อยๆ เค้าอาจจะจำได้ค่ะ แต่น่าเสียดายอีกแล้วที่เราได้เข้าร่วมแค่เทอมแรก เพราะวิชานี้เป็นคลาสใหญ่ พอเจอช่วงโควิดเลยมีจำกัดเรื่องการเชิญวิทยากรมาบรรยาย ได้แต่หวังว่าวิชานี้จะกลับมาตอนที่สถานการณ์ดีขึ้น

งานกลุ่มคือการวัดดวงอย่างหนึ่ง

(ถอนหายใจ1ที) พูดตรงๆ คือเรามีโอกาสเจอเพื่อนที่ทำให้เหนื่อย 2 เท่า กับคนที่บอกว่า you ไม่ต้องทำอะไรเลย เพื่อนบางคนอาจยังภาษาไม่แข็งและทักษะการนำเสนอยังไม่ดี แต่ที่เครียดกว่าคือคนที่ขาดความใส่ใจ อาจารย์ถามแล้วตอบไม่ได้เลย ซึ่งจะไม่มีทางเกิดขึ้นได้ถ้าทำการบ้านมาก่อน เพราะเค้าไม่ได้ถามอะไรนอกเหนือจากนั้น

หรือบางคนอาจใช้บางโปรแกรมไม่เป็น ไม่รู้จัก Kakao Talk, Google Slide หรือ Gmail เพราะปกติประเทศของเค้าจะใช้แอปพลิเคชัน แหล่งข้อมูล หรือ Search Engine ของตัวเองโดยเฉพาะ บวกกับบางครั้งเขาเลือกจะจับกลุ่มอยู่ด้วยกันในประเทศตัวเอง อาจทำให้มีข้อจำกัดเวลาต้อง discuss หรือทำงานร่วมกับเพื่อนร่วมคลาสค่ะ

แต่ในทางกลับกัน จะมีวิชานึงที่ชื่อ Introduction to Japan เราได้ทำ term-paper กับสมาชิก 2 คนจากบราซิลและจีน ซึ่งเพื่อนบราซิลสนใจเรื่องอาวุธในประเทศญี่ปุ่นมากก และเขาบอกว่าศึกษาจริงจังมา 3 ปีแล้ว เลยเสนอตัวตั้งแต่ต้นว่าจะสรุปข้อมูลเพื่อทำไกด์ไลน์ให้ ปรากฏว่าไกด์ไลน์มีความยาว 30 หน้า ทำ Presentation ให้เสร็จสรรพ เรากับเพื่อนอีกคนเลยเหลือหน้าที่แค่นำเสนอ (รู้สึกผิดมากๆ เลยค่ะ ㅠㅠ)

เลือกทำธีสิสหรือลงเรียนเพิ่ม 2 ตัวก็ได้

การทำหรือไม่ทำธีสิส ความรู้สึกไม่ต่างกันเท่าไหร่ 5555 ธีสิสกำหนดความยาวขั้นต่ำ 25 หน้า แต่วิชาอื่นๆ ที่เรียนมาโดยเฉพาะเทอมสุดท้าย (แล้วยิ่งเป็นออนไลน์) จะมี 2 วิชาที่ไม่มีสอบ และเขียนเป็น term-paper ความยาว 20 และ 25 หน้า แต่ความต่างคือกระบวนการที่เราแค่ส่ง draft  แต่ธีสิสต้อง defense เล่มและปรับหลายรอบ (อาจารย์คุมธีสิส = อาจารย์ประจำเอก แต่ตอน defense จะเป็นอาจารย์เอกอื่นๆ)

Before & After
สิ่งที่เปลี่ยนหลังเรียนซอกัง

ด้วยรูปแบบคลาสที่เน้น discussion บางทีก็มีเคสที่เจ้าตัวไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นในประเทศตัวเอง แต่มารู้จากเพื่อนในคลาส (ex.คนจีนที่ไม่รู้กรณีอุยกูร์ในซินเจียง จนเพื่อนจากยุโรป/อเมริกาต้องยกเปเปอร์มาอธิบายกันยกใหญ่) หรือบางทีเพื่อนในคลาสก็จะเล่าข้อมูลอินไซต์ที่จะมีแต่คนที่เป็น native เท่านั้นถึงจะรู้และหาอ่านจากข่าวไม่ค่อยได้ ดังนั้นการเรียน IR ที่ต่างประเทศช่วยขยายสโคปความรู้ของเราให้กว้างขึ้นมากๆ

พฤติกรรมการเสพข่าวเราก็เปลี่ยน เมื่อก่อนเวลาเดินทาง ช่วงว่างๆก็จะเล่นแต่ SNS แต่เดี๋ยวนี้ฟัง Podcast และหาช่องทางติดตามข่าวมากขึ้น เช่น ตามไปฟอลแอคเคานต์ Twitter ของสำนักข่าวทั้งต่างประเทศและในประเทศเกาหลีเพื่ออัปเดตข่าวสารและฝึกภาษา เช่น ABC News, BBC News, Yeonhap, etc. รวมถึงฟอลนักข่าวที่ทำงานที่นั่นด้วย (ในทวิตเตอร์จะอัปเดตข่าวเร็วที่สุด)

แล้วเรายังเริ่มเล่น Clubhouse เพื่อไปฟังห้องที่เค้าดิสคัสข่าว World Politics และห้องที่มีนักข่าวจากทั่วทุกมุมโลกมาสรุปข่าวกัน มีดิสคัสและเชื่อมโยงกับข่าวอื่นที่เกี่ยวข้องด้วย มีทุกวันจันทร์ พุธ ศุกร์ ทุกสัปดาห์เลย (ตอนนี้น่าจะมีอยู่) ห้องนี้ปังมากในจังหวะที่เราลงเรียนวิชา Comtemporary Politics ตอนเทอมสุดท้ายพอดี เราเลยได้หยิบข่าวที่ฟังจากห้องนี้มาเชื่อมโยงกับสิ่งที่เรียน ช่วยให้เห็นภาพมากขึ้น และดิสคัสในคลาสได้ เพราะอย่างที่เล่าไปคือวิชานี้เราจะได้รับบทเหมือนเป็นนักข่าว 

ดังนั้นเลยเป็นทริคว่าถ้าเกิดเลือกข่าวไม่ถูก ก็อาศัยฟังห้องหลายๆ แนวจาก Clubhouse ไม่กระจุกที่ประเทศเดียว ที่สำคัญคือต้องไม่ลืมที่จะหาข้อมูลเพิ่มเติมว่าข่าวนั้นเกิดขึ้นจริงหรือเป็น Fake news วิธีนี้น่าจะเป็นประโยชน์สำหรับคนที่เรียนสายเดียวกับเราค่ะ ^^

……… 

รีวิวสารพัดรูปแบบที่พัก
*จากประสบการณ์ส่วนตัว

• ช่วงที่เรียนคอร์สภาษาของ ม.อีฮวา สกิลภาษาเรายังเป็นศูนย์ เลยไปจองห้องพัก Airbnb เกือบเดือน อยู่กับเจ้าของบ้านเหมือนเป็นแชร์เฮ้าส์ ราคาถูก ไม่มีมัดจำ ข้าวของครบ แต่จะมีบางพื้นที่ที่ต้องใช้ร่วมกับคนอื่น (ถ้าใครไม่สะดวกใจแชร์ แนะนำให้เลือก Airbnb ที่เรามีพื้นที่ของตัวเองก็ได้ค่ะ)
   
• ต่อมาเราติดต่อนายหน้าหาบ้านแล้วย้ายมาเป็น Oneroom ขนาดห้องพอดีๆ ประมาณ 20 ตารงเมตรได้ มีของให้ครบ ไม่อึดอัด แต่เซ็นสัญญาแค่ 6 เดือน เนื่องจากเจ้าของทำเป็นตึกเดียวกับ โกชีวอน ทำให้มีเสียงดังรบกวนตลอด
   
• จากนั้นเราหาที่พักจากกรุ๊ปต่างชาติ ได้เป็น Share House อารมณ์เหมือนอพาร์ตเมนต์/วิลล่า มี 5 ห้องนอนในบ้านหลังเดียว ปัญหาคือพอมาอยู่จริงจะเป็นอารมณ์เหมือนห้องใต้หลังคา ส่วนเพื่อนร่วมห้องเป็นคนเกาหลีและจีนอย่างละหนึ่ง ผลคือบ้านไม่ใช่เซฟโซนเลย แนะนำว่าถ้าใครอยากเมกเฟรนด์ด้วยการหาแชร์เฮ้าส์ก็ได้ แต่ต้องเลือกเพื่อนร่วมบ้านดีๆ อาจสแกนเบื้องต้นก็ได้ว่าเป็นคนชาติไหน เค้าจะมีระบุไว้ตอนหาเพื่อนร่วมห้องค่ะ
   
• ต่อมาเราย้ายมาอยู่ โกชีวอน (ราคาประมาณ 5 แสนวอนรวมค่าน้ำค่าไฟ) ซึ่งก็เหมือนแชร์เฮ้าส์ที่ต้องแชร์ครัวกับพื้นที่ส่วนกลางร่วมกับคนอื่น ขนาดห้องเล็กมากประมาณ 5 ตารางเมตร เปิดประตูมาเจอเตียง มีห้องน้ำ ทีวี ตู้เย็นให้ เตียงคือนอนดิ้นไม่ได้เลย 55555 แล้วนี่คือเสื้อผ้าเยอะมากๆ จนเหมือนขนทั้งหมดมาจากไทย นอกจากนี้คือในชั้นนึงมี 10-12 ห้อง คนเข้าออกตลอดเวลา แล้วเค้าจะชอบรวมตัวกันทำอาหารด้วย ทั้งเสียงและกลิ่นลอยมาหมด
   
• เราติดต่อกับนายหน้าจัดหาบ้าน แล้วออกมาอยู่ Oneroom แถวๆ ม.โซล พบว่าค่าน้ำค่าไฟราคาแค่หมื่นกว่าวอนด้วยซ้ำ
   
• ปัจจุบันเราอยู่รูปแบบ Officetel ไซซ์วันรูมแต่ต่างตรงที่มี Security Room ชั้นล่าง ดูแลความปลอดภัยตลอด 24 ชม. มีร้านกาแฟ ร้านเสริมสวย ร้านสะดวกซื้อ ฯลฯ ถ้าอยู่ไทยก็น่าจะเหมือนหอพักทั่วไปค่ะ

………

#รีวิวเกาหลี
วัฒนธรรม / แฟชั่น / คุณภาพชีวิต

1. รถไฟฟ้าเกาหลี มีประสิทธิภาพและไม่ซับซ้อน (จากความรู้สึกของเราตอนเพิ่งมาเกาหลีครั้งแรก) โดยรถจะพาไปได้ทั่วกรุงโซล หรือจะไปเมืองข้างๆ ที่ห่างกัน 50 กิโลเมตรก็ยังได้ มีบันไดเลื่อนและลิฟต์ มีสิ่งอำนวยความสะดวกให้คนพิการ

2. การขนส่งไปรษณีย์ต่างๆ เวลาจะซื้อของใช้เข้าบ้านทีอาจต้อง ถ้าอยู่ไทยอาจต้องไปห้างใหญ่ๆ แต่เกาหลีมี Mart ถ้าชาวต่างชาติไม่มีรถ ขนของลำบาก จะมี App นึงที่สะดวกมาก ชื่อว่า “คูปัง” (쿠팡 , Coupang) สมมติสั่งน้ำแพ็กใหญ่ๆ โหลนึง ถ้าสั่งผ่าน App จะถูกกว่าซื้อที่ Mart บางทีสั่ง 4 ทุ่มได้รับของ 7 โมงเช้า ช้าสุดไม่เกิน 1 วัน และไม่มีค่าส่งสักวอน แต่ถ้าสั่งชอปปิงออนไลน์จะต้องเสียค่าส่ง 3,000 วอน
 

3. อาหารเดลิเวอรี่ 24 ชั่วโมง มีทุกอย่างและมีหลาย App ให้เลือก เทียบราคาได้เลย มีโปรโมชันตลอดเวลา เราใช้บ่อยมากช่วงที่ต้องอ่านหนังสือดึกๆ เราสั่งผ่านคาเฟ่

4. คนที่เกาหลีแทบจะใช้ชีวิตกลางคืนเยอะกว่ากลางวันซะอีก หากเป็นในช่วงเวลาปกติที่ไม่มีโควิด พวกเขามักจะชอบนัดกันไปดริงก์สัก 4-5 ร้านต่อเนื่องจนถึงเช้า อย่างไรก็ตาม ความปลอดภัยที่เกาหลีสูงมากอยู่แล้วแม้จะเป็นเวลากลางคืน ไฟฟ้าส่องทั่วถึงตลอดเวลา มีสายไฟทุก 50 เมตร และ CCTV ตามทางจะมีปุ่มที่กดเรียกเจ้าหน้าที่ได้  

5. แฟชั่น คนเกาหลีแต่งตัวเก่ง แต่มักจะมีเทรนด์แต่งตัวตามๆ กัน และคุมโทนสุดๆ ไม่ได้ท้าทายหรือออกนอกกรอบเท่าไหร่ สีหลักๆของคนที่นี่คือเบจขาวดำเท่านั้น

6. ที่เกาหลีการใส่เสื้อผ้าที่โชว์เรือนร่างช่วงล่างไม่ถือว่าโป๊เมื่อเทียบกับการโชว์ด้านบน จะเห็นได้ว่าผู้หญิงเกานี่ใส่กระโปรงสั้นๆกันเยอะมาก แต่แทบจะไม่ค่อยเห็นคนใส่เกาะอก สายเดี่ยวเลย

ยังมีเรื่องในเกาหลีที่น่าสนใจอีกเพียบ! 
ติดตามเจ้าของเรื่องได้ที่ช่องทางด้านล่างนี้

ช่องทางหลัก Sogang University

Website:  https://wwwe.sogang.ac.kr/ 

Facebook: @soganguniversity   

Naver: sogangpr 

Youtube: 서강대학교Sogang University