ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาน้องๆที่สอบ Smart 1 ของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ก็คงจะทราบผลกันแล้วนะครับ...ว่า “ติด” หรือ “ไม่ติด” เป็นยังไงกันบ้างหละครับ...ยังอยู่ดี สติครบกันหรือเปล่าเอ่ย...หากใคร “ติด” พี่ลาเต้ ก็ดีใจด้วย...หากใครพลาดไปก็ไม่ต้องคิดมาก...ยังมีแอดมิชชั่นกลางให้ได้สู้กันอีกครั้งครับ...พี่ลาเต้ คนนี้ขอเอาใจช่วยเต็มที่คร๊าบ...

          นอกจากกำลังใจที่พร้อมจะส่งไปช่วยน้องๆอย่างเต็มที่แล้ว...พี่ลาเต้ ยังมีเรื่องราวประสบการณ์ดีๆที่พร้อมจะเล่าเพื่อเป็นกำลังใจ ให้กับน้องๆอีกด้วยครับ...ซึ่งสำหรับวันนี้ พี่ลาเต้ ก็มีประสบการณ์(ภาคต่อ) ของ นายพิช  วิชญ์วิสิฐ  หิรัฐวงษ์กุล ที่จะมาบอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับชีวิตการเรียน ใน คณะวารสารศาสตร์ และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ คร๊าบ...ซึ่งขอบอกว่าน้องๆที่อยากจะเป็นลูกแม่โดม ไม่น่าพลาดเลยหละครับ...ว่าแล้วก็ไม่ให้เสียเวลา...ไปฟังจากปาก นายพิช กันเลยคร๊าบ...

 

พชีวิต เฟรชชี่พ

“...ตอนเข้ามาเรียนที่ธรรมศาสตร์วันแรก ตื่นเต้นมากครับ...ต้องปรับตัวหลายๆอย่างเลย...เพราะชีวิตมหาวิทยาลัยมีอิสระมากครับ...ไม่มีใครมาบังคับให้ไปเรียน ไม่มีใครบังคับให้เข้าเรียน ทุกอย่างอยู่ที่ความรับผิดชอบของเราหมดเลย...และยิ่งตัวผมเป็นเด็กต่างจังหวัด ห่างแม่ลงมาเรียนเพียงคนเดียว ยิ่งต้องอดทน และต้องรับผิดชอบต่อหน้าที่หลายๆเท่าเลยหละครับ...”

          “...แต่ผมก็ถือว่าปรับตัวได้ค่อนข้างเร็วนะครับ...อาจจะมาจากการได้เข้าร่วมกิจกรรมของคณะอยู่บ่อยๆ ที่ทำให้ได้เจอ ได้รู้จัก ท่านอาจารย์ และรุ่นพี่หลายๆคน ซึ่งเขาก็ช่วยสอน ช่วยแนะนำเรื่องการปรับตัวได้อย่างดีเลย...ซึ่งมันก็ส่งผลให้เราปรับตัว เปลี่ยนสังคมได้เร็วขึ้น...ยิ่งรุ่นพี่บางคนก็เป็นเด็กต่างจังหวัดเหมือนกัน...เขาก็จะรู้เลยครับว่าเรากำลังคิดอะไร และต้องการอะไร...ซึ่งมันช่วยในการปรับตัวเปลี่ยนสังคมได้ดีมากๆครับ...”

พชีวิต การเรียน ลูกแม่โดมพ

          “...การเรียนในคณะวารสารฯ ธรรมศาสตร์ ในปีแรกก็จะเรียนรวมๆกันไปก่อนครับ...คือจะเรียนวิชาที่เป็นพื้นฐานทุกอย่างของคณะ ทุกวิชาเอกครับ...ซึ่งเขาจะให้เราเรียนเพื่อดูความสนใจ ดูความชอบ ดูความถนัดของตัวเราไปก่อน...พอใกล้จะขึ้นปี 2 ถึงจะมีการเลือกวิชาเอก...ซึ่งผมว่าการเรียนแบบนี้จะช่วยให้เราได้รู้จักตัวเองมากขึ้นครับ...เพราะหลายคนเลือกมาเรียนสื่อสารมวลชน ก็ไม่รู้เลยว่ามันเรียนเกี่ยวกับอะไร แต่พอเราได้มาเรียนพื้นฐานก่อนก็จะทำให้เราได้รู้ว่า เออ...เราเหมาะจะเรียนเอกนี้นะ ซึ่งกลับกัน หากเลือกเอกตั้งแต่ปีหนึ่งอาจทำให้เราได้เรียนในสิ่งไม่ตรงกับความถนัดของตัวเองได้...ซึ่งจากที่เรียนมา ส่วนผมก็ตั้งใจจะเลือกเอก ภาพยนตร์ครับ...เพราะผมชอบและสนใจที่จะเขียนบทครับ...”

          “...เรียนในแต่ละเทอมก็จะมีประมาณ 6 – 7 วิชาครับ...บางวิชาก็ต้องบังคับลงเรียน...บางวิชาเราก็เลือกตามความสนใจ...อย่างผมก็มีวิชาที่ชอบอยู่วิชาหนึ่งครับ ชื่อวิชา สหวิทยาการมนุษย์ ที่ชอบวิชานี้เพราะว่ามันเป็นวิชาพื้นฐานของมนุษย์ทุกคนเลยครับ คนที่เรียนจะรู้ว่ามนุษย์เราที่แท้จริงเป็นยังไง ต้องการอะไร และอยู่เพื่ออะไร มันทำเรารู้จักตัวเอง และรู้จักปรับตัวให้เข้ากับสังคมครับ ซึ่งวิชาน็มันเป็นวิชาที่รวมทั้ง ศิลปศาสตร์ วิทยาศาสตร์ มนุษยศาสตร์ เข้าไว้ด้วยกันเลยครับ...ซึ่งน้องๆที่ได้มีโอกาสได้มาเรียนที่ธรรมศาสตร์ ต้องได้เรียนทุกคนแน่นอนครับ...”

 

พชีวิต เด็กกิจกรรมพ

          “...นอกจากเรื่องเรียนแล้ว...ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ผมคิดว่าชีวิตเด็กมหาวิทยาลัยควรจะต้องใส่ใจก็คือ...กิจกรรมครับ...เพราะที่ผ่านมากิจกรรมจะช่วยให้ผมใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุขขึ้น...ยิ่งเฉพาะในมหาวิทยาลัยที่มีความอิสระหลายๆอย่าง...กิจกรรมจะช่วยให้มีเพื่อน ช่วยให้เรียนรู้การทำงานหลายๆอย่าง...”

          “...ผมจะเข้าร่วมกิจกรรมทุกครั้งครับ...เมื่อมีโอกาส...อย่างที่ผ่านมาผมก็เข้าร่วมกิจกรรมตอนกีฬาคณะครับ...เป็นเชียร์ลีดเดอร์ ตอนนั้นสนุกมากครับเป็นตัวแทนคณะในการเป็นผู้นำเชียร์ จำได้ว่าวันนั้นทำเต็มที่ และก็รู้สึกรักคณะมากเลยครับ...ส่วนตอนนี้ก็มาอยู่ชมรมโฟล์คซองครับ...เป็นเกี่ยวกับดนตรี ร้องเพลง ซึ่งเป็นแนวที่ผมชอบครับ...”

          “...อย่างงานฟุตบอลประเพณีจุฬา-ธรรมศาสตร์ในปีนี้...ถึงแม้จะลดเหลือกิจกรรมแข่งขันฟุตบอลเพียงอย่างเดียว...ผมก็จะหาโอกาสเข้าร่วมให้ได้ครับ...แต่ถึงแม้เวลานั้นอาจจะจะติดงานก็จะไม่ลืมส่งแรงเชียร์ไปเป็นกำลังใจให้นักบอลครับ...”

พชีวิตใหม่ ในรั้วแม่โดมพ

          “...ก็ฝากถึงน้องๆที่อยากจะเรียนที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์แห่งนี้นะครับ...ก็ลองดูระเบียบการรับสมัครให้ดีว่ามีแบบไหนบ้าง ทั้งรับตรง หรือแอดมิชชั่นเข้ามา...และก็ตั้งใจอ่านหนังสือครับ พี่ขอเป็นกำลังใจให้...และใครที่ได้เข้ามาเป็นลูกแม่โดมแล้ว...ก็ขอให้ใช้โอกาสชีวิตเฟรชชี่ในครั้งนี้ให้เต็มที่นะครับ...แล้วเราจะได้อะไรกลับมามากมายเลยหละครับ...”