Episode 5: โดนเพื่อนแบนทุกที เป็นเศษทุกเทอม ทำไงดี

โดนเพื่อนแบนก็ซื้อเพื่อนค่ะ ซื้อด้วยความดี ไม่ใช่ด้วยเงิน ใช้ใจลงทุน เราเคยโดนแบนตอน ป.1 แค่เรื่องเล็กๆ ตอนนั้นในห้องจะมี 30 คน เป็นกลุ่มๆ กลุ่มเรามี 7 คน ทุกคนช่วยกันทำเวร แต่มี 1 คนไม่ทำ เราเลยมี-งกัน และเริ่มห่าง จนเพื่อนในกลุ่มก็ชวนกันโกรธ ใส่สีตีไข่เรา และเพื่อนกลุ่มอื่นก็ต้องแบนเราไปด้วย เพราะกลุ่มนี้แบนทั้งๆที่ไม่รู้จักเรา คล้ายๆเล่นการเมืองนะ เสียงส่วนใหญ่ จนเราได้กลุ่มใหม่เป็นกลุ่มผู้ชาย มันจะไม่เหมือนผู้หญิง ใจๆ พอขึ้น ม.4 คราวนี้แหละ แยกห้องใหม่ เพื่อนหายหมด ต้องเริ่มใหม่ เพราะเพื่อนในกลุ่มโดนอยู่ห้องอื่น เราก็เดินไปขออยู่ด้วยเลย เพื่อนก็ให้อยู่ แค่คนเดียวนะ เราเชื่อเสมอว่าความดีจะทำให้ชนะใจเพื่อน คือเราไม่นินทาเพื่อนคนไหนเลย ต่อให้ใครมาด่าให้ฟัง เราก็จะรับฟังและพูดให้สบายใจ เพื่อนประชุมสภากัน ไม่ได้เข้าเรียนแต่กระเป๋าอยู่โรงอาหาร เราคนเดียวแบกกระเป๋าเพื่อนๆ ขึ้นห้องให้ เราไม่ได้มองว่าเราเป็นเบ๊ และทำแบบนี้เพื่อต้องการเข้ากลุ่ม แต่เราคิดว่านี่คือเพื่อนเรา เราต้องช่วยเพื่อน เพื่อนไม่สบายเราหาข้าวหายาให้ เพื่อนร้องไห้มีเราคอยปลอบ เราจะคิดว่าเรื่องของเพื่อนคือเรื่องของเรา ใช้ใจคิด ใช้สมองแก้ เหมือนมันเป็นปัญหาเรา ไม่ได้พูดส่งๆให้จบไป จน ตอน ม.5 จากที่ในห้องเป็นกลุ่มๆ เราคือศูนย์รวมเพื่อนซะงั้น กินข้าว ทุกกลุ่มจะพาเราไปกินหมด จนต้องไปกินพร้อมกันทั้งห้อง ว่างก็มานอน มากินบ้านเรา เป็น 20 คน ทั้งห้องมี 30 คนเหมือนเดิม พ่อแม่เราไม่อยุ่บ้านเป็นเดือนเพราะแม่เรา่เราป่วย ก็ผลัดกันมารับมาส่ง มาอยู่ด้วย มาก็ไปซื้อของ ใช้เงินกันเองมาทำกับข้าว ไม่เคยมาเบียดเบียนกินฟรี ก่อนกินจะให้พ่อกับแม่เรากินก่อน บ้านเรากลายเป็นที่พักใจของเพื่อนๆไปเลย จนตอนนี้มหาลัยเรียนต่างที่ แต่มันก็ยังทำเหมือนเดิม กลับกัน เพื่อน 2 คนที่เคยทำไม่ดีกับเราตอนเราไม่มีเพื่อน คือต่อหน้าคนอื่นเขาสองคนนิสัยดีมาก แต่พอไม่มีคนจะตะคอก จะด่าเรากลับโดนแบนแทน จนจบ ม.6 และเรียนมหาลัย เพราะเขาเก็บภาพที่เขาสร้างไว้ไม่ได้ 2 คนนี้โดนแบนจากเพื่อน ถึงขนาดว่า ไม่มี 2 คนนี้อยู่ในรูป ในเฟรม จบ ม.6 เลย แต่เราก็เป็นคนเดียวที่โทรไปหาเขา แล้วกให้กำลังใจว่าเราก็เคยโดน แต่เขาโดนหนักกว่า เพราการกระทำ เช่น กีฬาสี เพื่อนๆอดนอน แต่ช่วงนี้จะเป็นช่วงแปลงร่างนะ เพราะกีฬาต้องทำสแตน ซ้อมน้อง แต่จะแอดมิชชั่นแล้ว มีคนอยากอ่านหนังสือ ทุกๆคนช่วยกันทำ แต่ 2 คนนี้จะบอกว่าไม่สบาย ไม่ว่าง แต่เพื่อนไปเจอว่า 2 คนนี้เรียนพิเศษ กิจกรรมขายขนม เพื่อนๆช่วยกันทำ เขาแค่ไปยืนเฉยๆ แต่ให้พ่อแม่มาถ่ายรุปเหมือนทำ เอาไปชงพอร์ต และอีกเยอะ ที่ทำให้เขาโดนแบน ประเด็นคือ โดนแล้วไม่ขอโทษ ไม่สำนึกผิด เลยโดนยาว แต่สำหรับเราเพื่อนทุกคนคือคนสำคัญ เรารักหมด ที่เล่านี่ไม่ได้เอาเพื่อนมาขาย แค่ยกตัวอย่างสาเหตุที่ทำให้โดนแบน เราเข้าใจนะ การไม่มีเพื่อนมันทรมาน โดดเดี่ยวมาก โรงเรียนคือที่ที่ไม่อยากเหยีบไป แต่พอมีเพื่อนมีความทรงจำดีๆ โรงเรียนคือที่ที่เราอยากตื่นไปทุกเช้า เป็นความทรงจำที่เราอยากกลับไปเจอซ้ำๆเลยถ้าเป้นเพื่แนกันจริงๆจะโกรธกันได้ไม่นานเดล้วเราจะรักเพื่อนจนมองข้ามข้อเสียของเไปเลย ไม่มีใครดีไปหมดหรอกเนอะ

โดนเพื่อนแบนก็ซื้อเพื่อนค่ะ ซื้อด้วยความดี ไม่ใช่ด้วยเงิน ใช้ใจลงทุน เราเคยโดนแบนตอน ป.1 แค่เรื่องเล็กๆ ตอนนั้นในห้องจะมี 30 คน เป็นกลุ่มๆ กลุ่มเรามี 7 คน ทุกคนช่วยกันทำเวร แต่มี 1 คนไม่ทำ เราเลยมี-งกัน และเริ่มห่าง จนเพื่อนในกลุ่มก็ชวนกันโกรธ ใส่สีตีไข่เรา และเพื่อนกลุ่มอื่นก็ต้องแบนเราไปด้วย เพราะกลุ่มนี้แบนทั้งๆที่ไม่รู้จักเรา คล้ายๆเล่นการเมืองนะ เสียงส่วนใหญ่ จนเราได้กลุ่มใหม่เป็นกลุ่มผู้ชาย มันจะไม่เหมือนผู้หญิง ใจๆ พอขึ้น ม.4 คราวนี้แหละ แยกห้องใหม่ เพื่อนหายหมด ต้องเริ่มใหม่ เพราะเพื่อนในกลุ่มโดนอยู่ห้องอื่น เราก็เดินไปขออยู่ด้วยเลย เพื่อนก็ให้อยู่ แค่คนเดียวนะ เราเชื่อเสมอว่าความดีจะทำให้ชนะใจเพื่อน คือเราไม่นินทาเพื่อนคนไหนเลย ต่อให้ใครมาด่าให้ฟัง เราก็จะรับฟังและพูดให้สบายใจ เพื่อนประชุมสภากัน ไม่ได้เข้าเรียนแต่กระเป๋าอยู่โรงอาหาร เราคนเดียวแบกกระเป๋าเพื่อนๆ ขึ้นห้องให้ เราไม่ได้มองว่าเราเป็นเบ๊ และทำแบบนี้เพื่อต้องการเข้ากลุ่ม แต่เราคิดว่านี่คือเพื่อนเรา เราต้องช่วยเพื่อน เพื่อนไม่สบายเราหาข้าวหายาให้ เพื่อนร้องไห้มีเราคอยปลอบ เราจะคิดว่าเรื่องของเพื่อนคือเรื่องของเรา ใช้ใจคิด ใช้สมองแก้ เหมือนมันเป็นปัญหาเรา ไม่ได้พูดส่งๆให้จบไป จน ตอน ม.5 จากที่ในห้องเป็นกลุ่มๆ เราคือศูนย์รวมเพื่อนซะงั้น กินข้าว ทุกกลุ่มจะพาเราไปกินหมด จนต้องไปกินพร้อมกันทั้งห้อง ว่างก็มานอน มากินบ้านเรา เป็น 20 คน ทั้งห้องมี 30 คนเหมือนเดิม พ่อแม่เราไม่อยุ่บ้านเป็นเดือนเพราะแม่เรา่เราป่วย ก็ผลัดกันมารับมาส่ง มาอยู่ด้วย มาก็ไปซื้อของ ใช้เงินกันเองมาทำกับข้าว ไม่เคยมาเบียดเบียนกินฟรี ก่อนกินจะให้พ่อกับแม่เรากินก่อน บ้านเรากลายเป็นที่พักใจของเพื่อนๆไปเลย จนตอนนี้มหาลัยเรียนต่างที่ แต่มันก็ยังทำเหมือนเดิม กลับกัน เพื่อน 2 คนที่เคยทำไม่ดีกับเราตอนเราไม่มีเพื่อน คือต่อหน้าคนอื่นเขาสองคนนิสัยดีมาก แต่พอไม่มีคนจะตะคอก จะด่าเรากลับโดนแบนแทน จนจบ ม.6 และเรียนมหาลัย เพราะเขาเก็บภาพที่เขาสร้างไว้ไม่ได้ 2 คนนี้โดนแบนจากเพื่อน ถึงขนาดว่า ไม่มี 2 คนนี้อยู่ในรูป ในเฟรม จบ ม.6 เลย แต่เราก็เป็นคนเดียวที่โทรไปหาเขา แล้วกให้กำลังใจว่าเราก็เคยโดน แต่เขาโดนหนักกว่า เพราการกระทำ เช่น กีฬาสี เพื่อนๆอดนอน แต่ช่วงนี้จะเป็นช่วงแปลงร่างนะ เพราะกีฬาต้องทำสแตน ซ้อมน้อง แต่จะแอดมิชชั่นแล้ว มีคนอยากอ่านหนังสือ ทุกๆคนช่วยกันทำ แต่ 2 คนนี้จะบอกว่าไม่สบาย ไม่ว่าง แต่เพื่อนไปเจอว่า 2 คนนี้เรียนพิเศษ กิจกรรมขายขนม เพื่อนๆช่วยกันทำ เขาแค่ไปยืนเฉยๆ แต่ให้พ่อแม่มาถ่ายรุปเหมือนทำ เอาไปชงพอร์ต และอีกเยอะ ที่ทำให้เขาโดนแบน ประเด็นคือ โดนแล้วไม่ขอโทษ ไม่สำนึกผิด เลยโดนยาว แต่สำหรับเราเพื่อนทุกคนคือคนสำคัญ เรารักหมด ที่เล่านี่ไม่ได้เอาเพื่อนมาขาย แค่ยกตัวอย่างสาเหตุที่ทำให้โดนแบน เราเข้าใจนะ การไม่มีเพื่อนมันทรมาน โดดเดี่ยวมาก โรงเรียนคือที่ที่ไม่อยากเหยีบไป แต่พอมีเพื่อนมีความทรงจำดีๆ โรงเรียนคือที่ที่เราอยากตื่นไปทุกเช้า เป็นความทรงจำที่เราอยากกลับไปเจอซ้ำๆเลยถ้าเป้นเพื่แนกันจริงๆจะโกรธกันได้ไม่นานเดล้วเราจะรักเพื่อนจนมองข้ามข้อเสียของเไปเลย ไม่มีใครดีไปหมดหรอกเนอะ

อะไรวะขายของเฉย

เราก็เคยโดนเพื่อนแบนตอนม.1 เราก็ไม่ได้ทำอะไรผิดนะเราอยู่เฉยๆเพิ่งหายป่วยได้2เดือนแล้วกลับมาเรียน ทุกคนไม่พูดกับเราเลยรูปห้องก็ไม่มีเรา ไม่นั่งกับเรา วันจบตอยมอ3ก็ไม่มายุ่งกับเราเราน้อยใจนะน้อยใจจนชิน ทุกวันนี้ก็ชินละกับสังคมจอมปลอมเราเป็นคนขวานผ่าซาก ตอนนี้เราอยู่มหาลัยละเพื่อนกลุ่มเดียวกันมานินทากันให้เราฟัง อยู่ดีๆก็ต่างฝ่ายต่างโกดเราหาว่าเราเอาเรื่องที่เขาเล่าให้เราไปเล่าให้คนอื่นฟัง ทั้งๆที่ตัวเองเป็นคนปากโป้งแท้ๆ ลงทะเบียนปีนี้ปี3 ลงทะเบียนกันเองพร้อมแล้วลงเสร็จรีบเฟสมาถามเราว่าเราลงอะไรบ้าง แล้วบอกลงไม่เหมือนกันเราก็ไม่เข้าใจว่าจะถามเราเพื่ออะไร

เขาทำกันอย่างนี้แล้วที่เขาเป็นเพื่อนกันเขาจะจริงใจให้กันไดนานแค่ไหน

แบนไปๆมาๆสุดท้ายเพื่อนจะไม่คบเองล่ะ เหยียดว่าคนอื่นโง่เพราะตัวเองฉลาดและชอบแซะ เพื่อนน่าลำไย