คุณสมบัตินักประพันธ์...คุณมีหรือไม่？

คุณลักษณะของนักประพันธ์ (ตอน1)

ฮาโหล...เป็นไงบ้างจ๊ะน้องๆนักเขียนสุดที่รักไม่เจอกันอาทิตย์เดียวงานเขียนคืบหน้าไปถึงไหนแล้วเอ่ยวันนี้พี่นัทมีข้อมูล เคล็ดลับดีๆสำหรับน้องๆนักเขียนที่อยากเป็นนักประพันธ์ในหนังสือโฉมหน้าของนักประพันธ์ ให้ความรู้เกี่ยวกับคุณลักษณะของนักประพันธ์ไว้อย่างน่าสนใจ มีความสำคัญว่าผู้จะเป็นได้จะต้องรู้จักสร้างความฝัน ตามหัวข้อต่างๆดังนี้มาติดตามกันได้เลยจ้า

1．         นักประพันธ์ต้องเป็นคนช่างฝัน

2．         มีพรสวรรค์และต้องเรียนรู้

3．         พยายามเขียนตามที่ตนถนัด

4．         รู้จักอยู่ในโลกแห่งจินตนาการ

5．         จงเขียนให้อ่านร้องไห้ หัวเราะ และรอคอย

คนช่างฝัน

          นักประพันธ์หรือนักแต่ง หรือจะพูดให้หรูหน่อยก็คือ ผู้ประกอบศิลป์โดยอาศัยตัวหนังสือ ทำนองเดียวกับอาชีพต่างๆ แต่นักประพันธ์ขายฝัน ขายตัวหนังสือ ตัวหนังสือที่ขายมิใช่ตัวหนังสือธรรมดา แต่ต้องร้องกรองให้เป็นระเบียบสวยงาม ถ่ายทอดความฝัน ความคิดของตนไปยังผู้อ่าน คนที่ไม่ฝันไม่คิดจะเป็นนักประพันธ์ได้ยาก

          ถ้าจะถามว่าจะปลูกนิสัยช่างฝันได้หรือไม่ ขอตอบว่า พอจะทำได้ มีวิธีง่ายๆมาแนะนำดังนี้

1．          สนใจกับเรื่องของคนอื่นให้มาก

2．          อ่านหนังสือให้มาก

3．          มองให้เห็ฯความงามของธรรมชาติและชีวิต

4．          หัดเขียนจดหมายยาวๆ ยิ่งเป็นจดหมายรักยิ่งดีรวมทั้งการเขียนบัยทึกประจำวันก็ช่วยได้มาก

พรสวรรค์และการเรียนรู้

เคยมีการถกเถียงกันมากกว่าวิชาการประพันธ์ไม่ใช้วิชาที่เรียนได้ แต่ในต่างประเทศ เช่นอังกฤษ อเมริกา มีโรงเรียนการประพันธ์เกิดขึ้นมากพอดู และคนก็นิยมไปเรียน แต่ในเมืองไทยเชื่อว่ายังไม่มีโรงเรียนสำหรับผู้ที่อยากจะเป็นนักเขียนโดยเฉพาะ ผู้ที่จะเป็นนักเขียนหรือนักประพันธ์ จะต้องมี... “หัว” หรือ “นิสัยชอบ” ถ้ามีก็จะทำสำเร็จได้ไม่ยาก จึงเรียกว่า พรสวรรค์

ส่วนเรื่องที่เถียงกันว่า การประพันธ์เป็นเรื่องที่มาต้องเรียน นั้นต้องทำความเข้าใจให้ดี คำว่า เรียน ส่วนมากถ้าหมายถึงเรียนอักษรศาสตร์ และวิชาการประพันธ์โดยตรง ก็อาจไม่จำเป็น แต่เรียนเรื่องอื่นๆ นั้นต้องเรียนแน่ คงไม่มีความรู้เลยจะไปเขียนหนังสือให้ประชาชนอ่านอย่างไร เรื่องเรียนดูจะยอมรับกันทุกฝ่าย เพราะความรู้ในโลกนี้ไม่ได้อยู่แต่เฉพาะในโรงเรียน หรือมหาวิทยาลัย แต่มีอยู่ในทุกๆที่ ผู้สนใจการประพันธ์จะต้องซอกแซกค้นคว้าหาความรู้อื่นๆที่จำเป็นต้องใช้ในงานเขียน ดังนั้นนักเขียนจะต้องเรียนชีวิตเรียนตำราอย่างเดียวคงไม่เพียงพอ

เขียนตามถนัด

          ผู้เขียนควรทดลองสำรวจตนเองว่าถนัดในแนวไหน อาจจะเป็น สารคดี บทความ เรื่องสั้น นวนิยาย ละคร ฯลฯ เมื่อจับทางได้แล้วจงพยายามศึกษาแนวทางนั้นให้กว้างมากขึ้น เป็นการเพิ่มพูนความมั่นใจให้มากขึ้น การเหหันปากกามาสู่แนวทางที่ตนถนัดเป็นเรื่องถือกันว่าสำคัญมาก เพราะการที่ต้องฝืนใจเขียนโดยที่ตนเองไม่ถนัดเป็นเรื่องถือกันว่าสำคัญมาก เพราะถ้าฝืนใจทำงานที่ออกมากจะกลายเป็นความทรมานมากกว่าความสนุกยากที่จะประสพความสำเร็จ ยิ่งกว่านนั้นบางคนถึงกับกล้าวว่าเมื่อใดการเขียนกลายเป็นความทรมาณก็ควรจะเลิกเขียนดีกว่าเพราะบางครั้งการเขียนให้สนุกก็เป็นความทรมานอยู่แล้ว

อาทิตย์หน้าอย่าลืมติดตามตอนต่อไปจ้า เขียนอย่างไรให้อ่านร้องไห้ หัวเราะ และรอคอย แล้วพี่นัทจะรีบพิมพ์แล้วเอามาลงให้น้องๆนักเขียนทุกคนนะจ๊ะ สู้ๆนะน้องนักเขียนทุกคน มีปัญหาไรเข้าไปปรึกษา พูดคุยกันได้ตลอดเวลาเลยจ้า ที่ judne@dek-d.com หรือ คลิกเข้าไปที่ MY ID พี่นัทข้างล่างนี้เลยจ้า

พี่นัทขอบคุณข้อมูลจาก

หนังสือโฉมหน้าของนักประพันธ์

โดย วิลาส มณีวัต และ ปากกาทอง