 |
วันนี้เป็น “วันฮัลโลวีน” ซึ่งถือเป็นฤกษ์งามยามสยอง ที่พี่ปัดขอมาประกาศผล
10 ตัวละคร ผีสุดหลอนจากการแข่งขัน Dek-D Writer Contest # 14 : ประกวด
ตัวละครผีหลอนชวนขนหัวลุก นั่นแน่กำลังลุ้นกันอยู่ใช่ไหมว่าจะใช่ตัวละครผีของ
ตัวเองรึเปล่า ถ้าอย่างงั้นน้องๆ ชาว Dek-D.com อย่ารอช้าตามพี่ปัดไปดูกันเลย... |
 |
 |
Dark Shinigami (my.id)
 |
เพียงแค่ย่างก้าวเข้ามาในห้องนี้ ฉันก็สัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือก บรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่ของบ้านทรงยุโรปซึ่งถูกทิ้งร้างและปัจจุบันกลายเป็นพิพิธภัณฑ์กลายๆ ทำให้ฉันรู้สึกขนลุก แสงจากไฟฉายในมือของฉันกวาดส่องไปทั่วบริเวณระหว่างที่ฉันกำลังเดินขึ้นบันได ฉันก็พบกับเงาๆ หนึ่ง ด้วยความกลัวฉันจึงรีบส่องไฟฉายไปทางเงานั้น แล้วฉันก็เห็นสาวสวยคนนึงในชุดกระโปรงยาวกรอมเท้า เอ๊ะ? ทีนี่ไม่มีคนอยู่นี่...
สิ่งที่ฉันได้ยินเพื่อนร่วมห้องคุยกันเริ่มไหลย้อนกลับเข้ามาในหัว “คนที่เข้าไป ไม่เคยได้ออกมา”
ริมฝีปากได้รูปขยับยิ้มหวานให้กับฉันที่ถูกตรึงในยืนนิ่งด้วยความกลัว ดวงตาสีฟ้าจับจ้องมาที่ตาของฉัน
“นี่ ขอตาคู่นั้นของเธอให้ฉันหน่อยสิ...” ทันทีที่เธอพูดจบ ฉันก็ร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆ ดวงตาคู่สวยของเธอก็ถลนออกมา ฉันจ้องเบ้าตากลวงโบ๋ที่มีเลือดไหลออกมาอาบใบหน้าสวยที่ค่อยแปรเปลี่ยนเป็นใบหน้าเหวอะหวะของซากศพ! มือที่เคยเรียวสวยที่ปัดป่ายเข้ามาหาฉัน ริมฝีปากที่ฉีกยิ้มเผยยิ้มกว้างน่าสยดสยอง เล็บตามนิ้วเหี่ยวย่นที่สัมผัสใบหน้าฉันจิกลึกลงไปหมายจะควักตาของฉันออกมา ความเจ็บปวดที่ได้รับทำให้ฉันร้องครวญครางและนั่น เป็นสิ่งสุดท้ายที่ฉันรู้สึกได้ก่อนโลกจะดับวูบลง
“นี่ยังไม่ใช่ ใครกันนะที่เอาดวงตาของฉันไป” ว่าจบผีสาวก็หายไป ทิ้งไว้เพียงร่างไร้วิญญาณและลูกนัยน์ตาอาบเลือดที่กลิ้งอยู่ที่พื้น... |
|
|
 |
sawsoo (my.id)
|
เพียงแค่ย่างก้าวเข้ามาในห้องนี้ ฉันก็สัมผัสได้ถึงความมืดที่ปกคลุมไปทั่วห้อง ฉันยกไฟฉายส่องเข้าไปในห้องที่เหม็นอับ แล้วกวาดสายตาไปทั่วห้อง ฉันพยายามบังคับไม่ให้ใจตัวเองสั่น ทั้งที่ตัวเองอยากจะรู้แท้ๆ ว่าทำไมคนในคฤหาสน์หลังนี้ถึงห้ามไม่ให้ฉันลง
มาข้างล่าง ฉันส่องไฟฉายแล้วเดินเข้าไปในห้อง ไม่เห็นจะมีอะไรเลย ฉันคิด ฉันหันหลังจะเดินออกไปจากห้องที่ชวนขนลุกนี้ พรึ่บ! อะไรนะ ฉันเอาไฟฉายส่องไปที่ต้นตอของเสียง เป็นผ้าผืนใหญ่ที่เก่าและฝุ่นจับร่วงลงมาจากวัตถุที่คลุมไว้ ฉันเดินเข้าไปข้างในอีกครั้ง ก่อนจะ
ส่องไฟไปข้างหน้าพบว่ามันเป็นกระจกบานใหญ่มีกรอบไม้ที่สละสลวยมีอักษรแปลกที่เข้าใจยากสลักไว้ ฉันลูบกระจก "ทุบมัน!" เสียงใครนะ "ทุบมันให้ฉันออกมา!" ฉันเหมือนควบคุมร่างกายไม่ได้มืออีกข้างคว้าไปหยิบแท่งเหล็ก นี่มันเกิดอะไรกับฉันเนี่ย ฉันเหมือนโดนควบคุม
เพล้ง!! เสียงกระจกแตกกับสติที่กลับมาไม่ค่อยดีนัก ฉันมองไปที่กระจกที่ตอนนี้แตกไม่เป็นชิ้นดี พร้อมกับของเหลวสีแดงที่ไหลออกมา ทันใดนั้นก็มีหัวของผู้หญิงผมยาวตากลวงโบ๋ออกมาจากกระจก ฉันผงะถอยหลัง แล้วผู้หญิงคนนั้นก็พุ่งผ่านร่างฉันไป ก่อนสติจะดับลงฉันก็ได้ยินเสียงที่น่ากลัวนั้นว่า ฉันได้รับการปลดปล่อยแล้ว ถึงเวลาแก้แค้น ฮ่าๆๆๆ |
|
|
 |
Kingswins (my.id)
|
เพียงแค่ย่างก้าวเข้ามาในห้องนี้ ฉันก็สัมผัสได้ถึงอากาศที่เย็นผิดปกติ ถึงแม้มันจะเป็นห้องแอร์ก็เถอะแต่ว่าฉันยังไม่ได้เปิดเลยนี่ ฉันวางกระเป๋าไว้บนเตียงสีขาว และค่อยๆ ก้าวเข้าไปดูแอร์พบว่า มันยังไม่ได้เปิดจริงๆ แล้วทำไมอากาศมันถึงได้เย็นอย่างนี้ล่ะ และยังไม่ทันที่ฉันจะได้คิดอะไรต่อ ฉันก็รู้สึกได้ว่ามีอะไรบางอย่างอยู่ข้างหลังฉัน และทันทีที่ฉันหันกลับไปดูก็พบกับพนักงานโรงแรมชายคนหนึ่งดูท่าทีไม่ได้เป็นภัยอะไร
"ไม่ทราบว่าคุณผู้หญิงมีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ" พนักงานคนนี้เอ่ยถามด้วยเสียงเรียบๆ และหน้าตายิ้มแย้ม
"ค่ะ คือว่าแอร์มัน...." ฉันกำลังจะตอบคำถามของเขา แต่ทันใดนั้นเขาก็ค่อยๆ ยิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆ ไม่ใช่สิ ปากและตาของเขากว้างขึ้นเรื่อยๆ จนยาวถึงหู และฉันก็เห็นฟันของเขามันไม่ใช่ของคน มันเป็นเขี้ยวแหลมที่อยู่ทั่วปาก และลิ้นที่ยาว และแหลมแลบออกมาจากปาก หมอนี่มันไม่ใช่คนนี่!!!! เมื่อฉันนึกอย่างนั้นได้ก็กรีดร้อง และเผลอหยิบโคมไฟฟาดหัวเขาไป มันทำให้หัวเขาหมุนไปอยู่ด้านหลัง
"ฮึกๆๆๆ ใครก็ได้ช่วยด้วย" เสียงสะอื้นของฉันที่หวาดกลัวและไม่เคยเจอเหตุการณ์อย่างนี้มาก่อน และทันใดนั้นหัวของเขาที่ถูกฟาดจนหันไปด้านหลังก็ค่อยๆ หมุนกลับมาอย่างช้าๆ และแสยะยิ้มที่กว้างไปถึงใบหูแบบนั้นให้ฉัน ก่อนที่จะกระโดดไปบนเพดาน และส่งเสียงหัวเราะอย่างน่ากลัวตลอดเวลา เขาค่อยๆ จ้องมองหาฉันและคลานใกล้เข้ามาเรื่อย และแล้วทุกอย่างก็มืดไป |
|
|
 |
D.A.devil (my.id)
|
เพียงแค่ย่างก้าวเข้ามาในห้องนี้ ฉันก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นยาฆ่าเชื้อรุนแรงจนแสบจมูก ห้องสีขาวที่ภายในเต็มไปด้วยเตียงผู้ป่วยวางเป็นเเถว บนเตียงนับสิบถูกทับด้วยร่างไร้วิญญาณซึ่งถูกผ้าขาวทับไว้อีกที สมกับที่เป็นห้องดับจิตอย่างที่เขาล่ำลือไว้ซะจริง
ฉันส่องไฟฉายไปตามพื้นกระเบื้องสีขาวเพื่อตามหากระเป๋าสตางค์ที่ดันทำหล่นไว้เมื่อเที่ยงให้เจอ
ปัง! ประตูปิดลง ฉันรีบวิ่งไปหมุนลูกบิดที่เหมือนถูกล็อกจากภายนอก แต่มันจะเป็นอย่างงั้นได้ยังไงก็ในเมื่อมันล็อกได้แค่ด้านในด้านเดียว
"ใครอยู่ข้างนอกเปิดประตูให้ที" ฉันร้องด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ทุบประตูไม่ยั้งหวังว่าให้คนข้างนอกที่เดินผ่านไปผ่านมาเปิดให้ ทว่าไม่มีใครช่วยฉันได้ หัวใจของฉันเต้นตึกๆ ฉันหันหลังพิงประตูในมือแกว่งไฟฉายไปรอบ เหงื่อเย็นๆ ไหลซึม ตอนนี้สิ่งเดียวที่ฉันสำผัสได้คือลมหายใจเย็นๆ ที่รดต้นคอจนทำให้ขนลุกชัน มือใหญ่สีดำฉุดจับข้อเท้าให้ล้มลงก่อนจะออกแรงกระชากด้วยพลังมหาศาล ร่างของฉันปะทะเข้ากับเตียงผู้ป่วย
"ตึง" เตียงผู้ป่วยล้มคว่ำจนร่างไร้วิญญาณล่วงหล่นจากเตียง ใบหน้าเปื้อนเลือดแห้งกรัง ดวงตาถลนออกลิ้นจุกปากซบลงที่ตักฉัน
"กรี๊ดดด" ฉันลุกขึ้นทว่ามือใหญ่ขาวซีดรั้งแขนฉันไว้ก่อนจะกัด ร่างไร้วิญญาณบนตียงอีกนับสิบต่างตื่นจากการหลับไหล เลือดที่แขนฉันกระเซ็นเปื้อนหน้า ร่างนับสิบต่างวิ่งเข้ามารุมก่อนจะฉีกร่างฉันออกเป็นชิ้นๆ อ้ากกกก พื้นกระเบื้องสีขาวถูกชโลมด้วยเลือดของฉัน วินาทีก่อนที่ฉันจะสิ้นใจ ฉันคิดได้อย่างเดียว "ช่วยด้วย" |
|
|
 |
Ning-Yy Jap (my.id)
|
เพียงแค่ก้าวย่างเข้ามาในห้องนี้ ฉันก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศของห้องสไตล์ยุโรปย้อนยุค หัวเสาทรงดอริกตั้งตระหง่านอยู่ตามมุมห้อง ห้องทั้งห้องมีเฟอร์นิเจอร์เพียงชิ้นเดียวนั่นคือโซฟาหนังมันวาวสีขาวบริสุทธิ์ที่ดูใหม่ขัดกับสภาพห้องอย่างสิ้นเชิง ทันทีที่ฉันเริ่มก้าว
เดินอีกครั้ง กลิ่นเหม็นสาบประหลาดก็โชยคลุ้งเข้ามาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
...แปลก เพียงแค่ไม่กี่วินาทีกลิ่นสาบสางนั่นก็หายไปราวกับไม่เคยมีมาก่อน
พอรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว ก็เดินไปยังโซฟาตัวนั้น ไม่รู้อะไรมาดลใจให้ฉันหลงใหลมันจนเอื้อมมือไปสัมผัส ก่อนจะเอนตัวลงนอนบนเบาะนุ่ม ทันใดนั้นเอง! น้ำเหนียวๆ ข้นคลั่กสีแดงฉานก็ไหลออกมาจากร่องของโซฟา ย้อมสีโซฟาตัวสวยให้กลายเป็นสีเลือด ฉันมั่นใจว่าไม่ได้ฝันไป พยายามคิดว่ามันคงเป็นน้ำสีแดงที่มีใครสักคนทำหกไว้มากกว่า ฉันลองล้วงมือข้างหนึ่งลงไปในร่องๆ นั้น สิ่งที่สัมผัสได้ มันเหมือน...เหมือนเนื้อมนุษย์!!!
ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเอาชนะความกลัว ขับดันให้ฉันแหวกหนังโซฟานั่นออกจนขาด สิ่งที่เห็นทำฉันแทบลืมหายใจ...
ร่างศพคนตายนอนทับกันเกลื่อนใต้โซฟานั่น ศพหนึ่งดูใหม่มาก ร่างทั้งร่างถูกแซะหนังจนเห็นเนื้อแดงๆ ข้างใน และมัดกล้ามเนื้อที่ยังกระดิกๆ อยู่ ของเหลวสีแดงไหลคลั่กส่งกลิ่นคาว ศพอื่นๆ แห้งจนเหลือหนังติดกระดูก ว่าแต่...ทำไมต้องถลกหนังไปหมดด้วยนะ? ฉันลูบสัมผัสผิวโซฟาอีกครั้ง มันนิ่มๆ หยุ่นๆ คล้ายอะไรบางอย่างหรือว่า...
...เงาลึกลับสีดำดึงตัวฉันให้ลงไปในโซฟาตัวนั้น ทิ้งคำพูดสุดท้ายในชีวิตฉันไว้ว่า "ขอต้อนรับสมาชิกใหม่แห่งโซฟาหนังมนุษย์" |
|
|
 |
Mary Jane' (my.id)
|
เพียงแค่ย่างก้าวเข้ามาในห้องนี้ ฉันก็สัมผัสได้ถึงความกลัวที่ไม่สามารถบรรยายออกมาได้...บรรยากาศรอบๆ ฉันเต็มไปด้วยซากอะไรซักอย่างที่กระจัดกระจายไปรอบห้องพร้อมกับกลิ่นเหม็นสาบที่คละคลุ้งจนน่าอึดอัด ฉันเดินไปสำรวจรอบๆ ห้อง ก่อนที่ฉัน
จะได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง "ฉึก..." พอฉันหันกลับไปมองตามต้นเสียง....
เด็กผู้หญิงทีใบหน้าเน่าเฟะ ดวงตาถลนออกจากเบ้าทั้งสองข้าง หัวเธอบุบยุบไปจนแทบไม่มีเค้าโครงศีรษะแบบเดิม อีกมือนึงเธอกำมีดที่เปื้อนเลือดไว้แน่น เข่าของฉันอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัดพร้อมกับหน้าซีดลงเรื่อยๆ เด็กผู้หญิงคนนั้นนั่งด้วยท่าทางเหม่อลอยพร้อมใช้มีดที่เธอกำไว้กรีดหน้าอกข้างซ้ายของเธออย่างช้าๆ "คิคิคิ..." เธอหัวเราะเสียงเย็นที่ทำให้คนฟังอย่างฉันขนลุกไปทั้งตัว เธอก้มหน้าลงพร้อมเอามือที่ว่างเปล่าอีกข้างล้วงเข้าไปที่หน้าอกข้างซ้าย ระหว่างนั้นสมองของเธอก็ไหลออกมาจากหัวที่บุบลิ้มสมองค่อยๆ ไหลออกมาช้าๆ และตกแหมะลงที่พื้น มันยิ่งทำให้ภาพตรงหน้าฉันสยองเพิ่มกว่าเติมหลายเท่า ส่วนมืออีกข้างที่เธอล้วงเข้าไปที่หน้าอกข้างซ้ายของเธอก็ควักบางอย่างออกมา...มันคือหัวใจ หัวใจสดๆ พร้อมกับเลือดสีแดงอีกมากมาย...
เธอหันมามองหน้าฉันพร้อมรอยยิ้มที่หวานหยดแต่น่าเกลียดน่ากลัวพร้อมพูดว่า "หัวใจของฉันสวยมั้ยพี่สาว? คิคิ แต่ฉันไม่ต้องการหัวใจฉันละ..." เธอพูดพร้อมขยำหัวใจที่อยู่ในกำมือเธอจนเลือดสีแดงสดกระฉูดเลอะมาโดนหน้าฉัน "ฉันต้องการพี่สาวมากกว่า...มาอยู่กับฉันเถอะ" เธอเอ่ยพร้อมแสยะยิ้มออกมา...
"กะ กะ กรี๊ดดดดดดดดดดดด" |
|
|
 |
Dark baron (my.id)
|
เพียงแค่ย่างก้าวเข้ามาในห้องนี้ฉันก็สัมผัสได้ถึงความกดดันบางอย่างหากความมืดมนกลับทำให้การสัมผัสด้วยตาของฉันมืดมัวรับรู้เพียงกลิ่นไอแห่งการฆ่าฟันลอยไปทั่วห้องขาของฉันเหยียบลงไปบนเส้นใยยาว ฉันก้มลงใช้มือสัมผัสเส้นใยนั้นมันยาวนุ่มลื่นข้างๆ กลุ่มกองเส้นใยคือแอ่งของเหลวเจิ่งนอง ที่ส่งกลิ่นคาวเหม็นสาปไปทั่ว ฉันสัมผัสไปตามเส้นใยนั้นจนในที่สุดฉันก็เจอต้นตอวัตถุที่ฉันมองไม่เห็นสี ฉันลูบคลำมันไป มันกลมนิ่มและชุ่มแฉะไปด้วยของเหลวกลิ่นคาว
ในทันใดนั้น ทั้งห้องก็มีไปสว่างวูบ ฉันถึงเห็นว่าสิ่งที่ฉันกำลังถืออยู่คือศีรษะของผู้หญิง!! ฉันอยากจะกรีดร้องหากวินาทีนั้นฉันกลับไร้เสียง มือแข็งค้างจนฉันเห็นถึงศีรษะเน่าเฟะ เต็มไปด้วยแผลปุปะของเธอคนนั้นฉันรวบรวมสติ ขว้างศีรษะนั้นออกไป มันค้างอยู่ที่แอ่งของเหลวที่ฉันเห็นแล้วว่ามันคือแอ่งเลือดขนาดใหญ่ ดวงตาที่เคยปิดสนิทของหัวนั้นเบิกขึ้นเองทำเอาฉันแทบสิ้นสติ
"แกฆ่าฉัน" ปากของหัวขยับพูดพาเอากองเลือดทะลักออกมาอีก ดวงตาถลนออกมาจากเบ้าของศีรษะนั้นมันลอยเด้งขึ้นมาอย่างแรงและในที่สุด มันก็กระแทกเข้าใส่ฉันจนฉันล้มลงไปนอนกับพื้น ยังไม่ทันจะตะเกียกตะกายลุกขึ้น ฉันก็รู้สึกถึงแรงรัดบริเวณคอที่ทำให้สติของฉันแทบดับวูบไปในทันที ด้วยลางสังหรณ์ของฉัน
ฉันรู้... สติของฉันไม่มีวันตื่นอีก... ตลอดกาล |
|
|
 |
บักเขียบ (my.id)
|
เพียงแค่ย่างก้าวเข้ามาในห้องนี้ ฉันก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกหดหู่ เศร้าหมอง บรรยากาศภายในห้องนี้ ไม่ค่อยเชิญชวนให้อยากเข้ามาสักเท่าใดนัก ถ้าหากไม่ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือ ฉันคงไม่คิดจะเปิดประตูไม้ผุๆ นี้เข้ามาแน่ ฉันแง้มประตูก่อนจะเดินเข้าไป แสงสว่างริบหรี่จากหลอดไฟ เผยให้เห็นร่างๆ หนึ่งที่นอนทอดยาวอยู่ตรงมุมห้อง
“เข้ามาสิ เข้ามาช่วยฉันหน่อย” เสียงแหบโหยจากร่างนั้นเอ่ยเรียก ฉันค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้ร่างนั้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ
“ช่วยฉันที ไม่ไหวแล้ว กรี๊ดดดดดดดดด!!” เธอหวีดร้อง จู่ๆ ร่างข้างหน้าฉันถูกกระชากขึ้นไปข้างบนอย่างรวดเร็ว ฉันเงยหน้าขึ้นไป เห็นผู้หญิงคนนั้นถูกเชือกรัดคอห้อยอยู่กับขื่อไม้ ร่างกายของเธอชักกระตุกอย่างทุรนทุราย เมื่อเห็นเช่นนี้ ฉันรีบวิ่งไปที่ประตูโดยสัญชาตญาณ
“ออกไปไม่ได้หรอก!! เธอถูกเลือกแล้วว่าต้องมาเป็นตัวแทนฉัน ขอบคุณนะ” เชือกที่ผูกเป็นบ่วงเส้นหนึ่งหล่นลงมาตรงหน้า แล้วจู่ๆ ร่างของฉันก็ถูกกระชากขึ้นไปจากหน้าประตู สิ่งสุดท้ายที่ฉันเห็นคือพื้นที่ไม่อาจเหยียบยืนได้อีก กับร่างของตัวเองที่บิดเร่าด้วยความทรมาน |
|
|
 |
Kokoro hunter (my.id)
|
เพียงแค่ย่างก้าวเข้ามาในห้องนี้ ฉันก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง เด็กสาววัย 6 ขวบ ที่ฉันต้องดูแลเพราะป่วยเป็นโรคหัวใจ นั่งอยู่ในห้องท่ามกลางความมืดบนเตียงดวงตากลมโตจ้องมองไปในทีวี ราวกับไม่เคยเห็นมันมาก่อน มือของเธอกอดตุ๊กตาหมีแน่น เธอไม่พูด ไม่ขยับ ไม่กะพริบตา ถามอะไรก็ไม่ตอบ ไม่แม้แต่จะมองหน้าฉัน มันทำให้ฉันรู้สึกกังวลและขนลุกขึ้นทุกที
"อะ! อึก! จะ เจ็บ!!" เธอโอดครวญด้วยความเจ็บปวด น้ำตาไหลรินอาบแก้ม มือจับที่หน้าอกแน่น
"เป็นอะไรไป!! โรคหัวใจกำเริบหรอ!?" ฉันรีบเข้าไปดูเด็กคนนั้น เธอทำสีหน้าเจ็บปวด ทรมานราวกับจะตายเสียให้ได้
ฉันถึงกับสะดุ้ง เมื่อน้ำตาของเธอเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง เธอหยุดร้องโอดครวญและนิ่งไป ภายในห้องเริ่มนองด้วยเลือด เลือดสีแดงฉานไหลออกมาจากเพดาน รูปภาพ ของเล่นที่กระจัดกระจายภายในห้องกลายเป็นชิ้นส่วนอวัยวะ ร่างกายฉันสั่นไปหมด แขนขาเริ่มไม่ขยับดังใจนึก หายใจติดขัด ใบหน้าของเด็กสาวค่อยๆ หันมามองฉันพร้อมกับเสียงดังแกร่ก เหมือนเสียงกระดูกหัก ใบหน้าของเธอซีดเซียวราวกลับหิมะ เส้นเลือดสีแดงและเขียวเต็มใบหน้าเลือดไหลออกมาจากดวงตาที่เบิกโพลง จมูก และริมฝีปากของเธอไม่หยุด ตุ๊กตาที่เธอถืออยู่ยับเยินเต็มไปด้วยรอยฉีกขาดและเลือดสีแดงเข้ม ฉันขยับไม่ได้ ไม่ได้แม้แต่จะกรีดร้องด้วยความกลัว สิ่งที่เห็นเป็นครั้งสุดท้ายคือใบหน้าที่ฉีกยิ้มไปถึงหูของเด็กคนนั้น...
"คุณหมอบอกว่าหัวใจของหนูอ่อนแอ…ตอนนี้หนูมีหัวใจดวงใหม่แล้วนะ คิกๆ" |
|
|
 |
Phirena (my.id)
|
เพียงแค่ย่างก้าวเข้ามาในห้องนี้ ฉันก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศเดิมๆ ที่คุ้นเคย เสียงบรรเลงเปียโนแว่วหวานที่ดังมาจากห้องนั่งเล่น ทำให้ฉันค่อยๆ ก้าวไปหาต้นเสียงด้วยใบหน้าที่ระบายด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข ด้วยรู้ดีว่าบทเพลงนี้เป็นของใคร และถูกแต่งขึ้นเพื่อใคร เขานั่งอยู่ตรงนั้น หน้าแกรนด์เปียโนสีขาว ฉันโผเข้าหาชายคนรักด้วยความคิดถึงที่เปี่ยมล้นในอก น่าแปลกที่ห่างกันเพียงไม่กี่วัน แต่กลับคล้ายเนิ่นนานในความรู้สึก...นาน...นานเหลือเกิน...
ทำไม...ทำไม...ทำไม...ฉันกรีดร้องในใจอย่างไม่เข้าใจ ทำไมฉันถึงไม่อาจ
สัมผัสกายของชายคนรักได้!!! มือของฉันพุ่งทะลุผ่านร่างของเขาไป ราวกับว่าตัวเขานั้นเป็นเพียงอากาศธาตุ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ นี่ฉันเหนื่อยจนประสาทหลอน หรือว่าฉันกำลังโดนผีหลอก! ไม่ๆๆ เป็นไปไม่ได้ เขายังไม่ตายสักหน่อย จะเป็นผีได้ยังไง! ฉันหลับตาลง
เพื่อตั้งสติ ก่อนที่จะเผลอกรีดร้องด้วยความสติแตก พร้อมทั้งพยายามกล่อมให้ตัวเองเชื่อว่าสิ่งที่เห็นนั้นเป็นเพียงภาพหลอน หวังอย่างสุดหัวใจว่าเมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ภาพเบื้องหน้าจะหายไป...หวังอย่างสุดหัวใจว่าสิ่งที่คาดเดาไว้จะไม่เป็นความจริง เขาต้องไม่ตาย เขาต้องไม่ใช่ผี แต่เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันก็ต้องพบกับความจริงที่โหดร้าย เขายังคงนั่งอยู่ตรงนั้น...นั่งบรรเลงเพลงรักของเรา น้ำตาของฉันค่อยๆ ไหลรินอาบไล้ใบหน้า ขณะที่ร่างของฉันทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ด้วยหัวใจที่แตกสลาย...
"เดียร์...ถึงแม้ว่าคุณจะจากผมไปแล้ว แต่คุณจะเป็นหนึ่งเดียวในใจผมตลอดไป" น้ำเสียงสะอื้นไห้ปนโศกที่แฝงแววอาวรณ์อย่างลึกล้ำของเขา ทำให้ฉันต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยความรู้สึกมึนงง ทำไมเขาจึงพูดราวกับว่าฉันได้ตายไปแล้ว?!!! |
|
|
 |
 |
 |
 |
หนังสือเรื่อง Symbol หัวแกะมรณะ
ผลงานของ ก้าวไกล |
|
|
|
|
|
กระเป๋าผ้าลดโลกร้อน 1 ใบ |
|
|
|
|
|
สมุดโน้ต Dek-D จำนวน 2 เล่ม |
|
|
|
|
|
ใบเกียรติบัตร |
|
|
 |
29 ความคิดเห็น
ทำไมคนที่เขียนเกิน 13 บรรทัดถึงได้เข้ารอบละครับ รู้นะว่าสนุก แต่ไม่ทำตามกติกาแล้วมันถือว่าผ่านด้วยเหรอครับ เห็นเป็นแบบนี้มาหลายเกมแล้ว คนที่ไม่ทำตามกติกาก็ดันผ่านตั้งหลายคน ถ้าเป็นแบบนี้ วันหลังก็อย่าสร้างกติกากำหนดความยาวหรืออะไรมาเลยนะครับ ขอบคุณ
ปล. ชอบเรื่องที่ 2 จัง 13 บรรทัดพอดีเป๊ะเลย 55
และจะคอย ติดตามผลงานต่อๆไปนะคะ
ครูภาษาไทย
ถ้าเป็นอย่างที่พี่ปัดพิมพ์มาว่า "ถ้านำตัวประโยคมาต่อกันก็จะไม่เกิน 13 บรรทัด"
ทำไมพี่ไม่ระบุมาตั้งแต่ในกติกาเลยล่ะคะว่า "จะอัดเนื้อเรื่องมาติดกันแบบไม่เว้นวรรคก็ได้ ขอให้เนื้อหาสนุกแบบสิบสามบรรทัดแน่นเอี๊ยด แล้วทางเว็บมาสเตอร์จะจัดเว้นวรรคให้เอง"
ทีหลังขอให้ระบุมาอย่างชัดเจนด้วยค่ะ หนูเห็นว่ามันไม่ยุติธรรม
แต่ก็ยินดีด้วยกับคนที่ได้รางวัลครับ สนุกทุกเรื่องเลย
เสียใจกับเสียดายกับอีกหลายคนที่ เขียนได้ดีมากแต่ไม่ชนะ เสียดายแทนครับ
ยังไงก็สู้ๆ ต่อไปนะครับเป็นกำลังใจให้ทุกคนครับ ^.^
คือ...หนูไม่ได้จะโวยวายว่าผู้ชนะเขาผิดนะ เพราะหนูก็จำไม่ได้หรอกว่าผู้ที่ชนะเค้าใช้ฟ้อนต์อะไร(= = แต่จำได้ว่าในหน้าที่ให้ลงเรื่องน่ะค่ะ เห็นหลายๆ คนก็พิมพ์ในกล่องแสดงความเห็นเลย ก็จะได้ font หนึ่ง แต่บางคนไปพิมพ์ใน word แล้วเปลี่ยนไปใช้ font อื่น บางทีระยะห่างของตัวอักษรมันไม่เท่ากันอ่ะค่ะ ทำให้บางคนใส่ font หนึ่งก็ใช้จำนวนบรรทัดน้อยกว่า อีกคนใส่อีก font ซึ่งใหญ่กว่า ห่างกว่า จำนวนบรรทัดก็เยอะกว่า นอกจากนี้ก็ขนาดของ font ด้วยค่ะ บางคนปรับมาซะเล็กเชียวเพื่อจะได้เขียนเนื้อหาได้เยอะๆ ในจำนวน 13 บรรทัด ในขณะที่บางคนไม่ได้ปรับอะไรเลย หนูว่ามันเหมือนกับ...มันไม่มีมาตรฐานอ่ะค่ะ คนที่ส่งผลงานเข้าร่วมก็เลยฟรีสไตล์ ดังนั้นหนูเลยอยากให้พี่ปัดช่วยรับเรื่องนี้ไว้พิจารณาสำหรับกิจกรรมคราวหน้าด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ :D
ว่าแต่...เรื่องชนะเลิศที่ 1 หลอนจริงอะไรจริง...