เคล็ดลับ! การปั้นตัวร้ายกลมๆ แบนๆ ให้คนอ่านทั้งรักทั้งชัง

น้องๆ ชาว Dek-D.com เคยรู้สึกกันไหมคะ เวลาดูหนังหรืออ่านนิยายสักเรื่องแล้วเรารู้สึกเข้าข้างตัวเอกเป็นพิเศษ เชียร์พระเอกนางเอกของเรื่องจนออกนอกหน้า เวลาตัวร้ายตายแล้วดีใจอย่างกับแมนยูฯ ได้แชมป์ แต่นิยายบางเรื่องหรือหนังบางเรื่องกลับทำให้เรารู้สึกเข้าข้างตัวร้าย ทั้งๆ ที่ตัวร้ายก็ทำไม่ดีนะ แต่ทำไมถึงรู้สึกสงสารหรือให้อภัยได้

ที่พี่น้องพูดถึงนี่ไม่ใช่มนตราใดๆ แต่เป็นเทคนิคการสร้างตัวร้ายให้คนอ่านทั้งรักทั้งชัง มาดูกันว่าตัวร้ายแบบไหนที่เรามักจะเกลียด และตัวร้ายแบบไหนที่เรามักจะรัก

1.     ตัวร้ายแบนๆ

ตัวร้ายแบบแรกที่จะพูดถึงคือตัวร้ายแบนๆ ค่ะ มันคือตัวร้ายที่ผู้เขียนสร้างมันขึ้นมาโดยไม่มีการวางภูมิหลังหรือให้เหตุผลว่าทำไมถึงชั่ว เหมือนโดนคนเขียนสั่งว่าต้องเป็นเจ้าแห่งความมืดเท่านั้น แน่นอนว่าเพราะไม่มีการให้ภูมิหลัง ตัวละครพวกนี้จึงมีเป้าหมายเดียวคือ “ข้าจะครองโลก” ปราศจากความรู้สึกผิดชอบชั่วดีใดๆ ทั้งสิ้น จึงเป็นเหตุทำให้เราเห็นแค่ด้านเดียวของตัวละคร

ตัวร้ายแบบนี้ เช่น เซารอน (The Lord of the Rings) ราชินีใจร้ายหรือแม่เลี้ยงใจร้ายตามนิทานต่างๆ โลกิ (Thor) หรือแม้แต่รัชนก (แรงเงา) นี่ก็ถือเป็นตัวร้ายแบนๆ คือเราไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงเลวได้เสมอต้นเสมอปลายขนาดนั้น เพราะคนเขียนบทไม่ได้บอกมา

การวางตัวร้ายแบบนี้ทำให้คนอ่านไม่เกิดความรู้สึกสงสารเลยแม้แต่น้อย (มีใครร้องไห้ที่เซารอนตายบ้างไหมคะ) เผลอๆ จะยิ่งไม่พอใจเสียอีกถ้าตัวร้ายพวกนี้ไม่ได้รับโทษตามสมควร (เช่น รัชนก)

2.     ตัวร้ายกลมๆ

ตัวร้ายแบบที่สองนี่แหละค่ะที่เป็นตัวร้ายสมัยใหม่ คือผู้เขียนมักจะวางภูมิหลังเอาไว้เพื่อให้เหตุผลว่าทำไมตัวร้ายนี้ถึงกลายเป็นคนไม่ดีมาได้ นั่นคือตัวร้ายพวกนี้ไม่ได้เกิดมาแล้วอยากครองโลกเลย แต่มีเหตุบางอย่างที่ทำให้พวกเขาเลิกทำบุญ แล้วหันมาสร้างหายนะแทน ภูมิหลังแบบนี้ทำให้ตัวละครมีหลายด้าน หรือ "กลม" ขึ้น

ส่วนต้นเหตุที่ทำให้ตัวร้ายพวกนี้เลวได้นั้นมีสองแบบค่ะ คือ “เลวตามสภาพแวดล้อม” หรือพูดง่ายๆ คือตัวร้ายเหล่านี้อาจจะอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่ดี มีคนยุแยงให้กลายเป็นคนเลวจนได้ เช่น เดรโก มัลฟอย (Harry Potter) จริงๆ ก็ไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำอะไร แต่ดันโตมาในครอบครัวที่สอนให้เขาเกลียดมักเกิ้ลกับพวกเลือดสีโคลน

กับอีกแบบคือ “เลวเพราะเหตุการณ์ฉับพลัน” ตัวร้ายพวกนี้จะเป็นคนดีหรือเกือบดี ไม่ได้คิดจะไปทำร้ายใคร แต่ดันไปเจอเหตุการณ์ที่ทำให้เกิดความคิดในแง่ลบเข้า ทำให้ความคิดพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ เช่น นพนภา (แรงเงา) คงไม่ไปราวีผู้หญิงคนอื่น ถ้าไม่ใช่เพราะจับได้ว่าผู้หญิงพวกนั้นมากิ๊กกั๊กกับสามีตัวเอง หรือฮันนิบาล เลคเตอร์ (Silence of the Lamb) นี่ก็โตมาฆ่าคนอื่นเพราะตอนเด็กเห็นน้องสาวตัวเองโดนจับกินต่อหน้าต่อตา

ตัวละครพวกนี้บางครั้งคนอ่านอย่างเราก็เกลียดไม่ลงเพราะ ได้เห็นความดีที่ตัวร้ายนั้นเคยมี และได้รู้ว่าเขาหรือเธอผ่านอะไรมาถึงได้กลายเป็นแบบนี้

การสร้างตัวร้ายกลมๆ มักจะใช้กับงานเขียนที่ต้องการความสมจริง หรือต้องการสะท้อนความเป็นจริงมากกว่า เราจะเห็นจากงานเขียนหรือหนังหลายเรื่องที่ยืมพล็อตจากงานเก่าๆ มาดัดแปลงใหม่โดยเปลี่ยนแปลงตัวละครบางตัวให้มีมิติมากขึ้น เช่น หนังเรื่อง Snow White and the Huntsman ก็ใช้พล็อตจากนิทานเรื่องสโนวไวท์ แต่ก็แอบแทรกภูมิหลังของราชินีใจร้ายเพื่อให้เข้าใจว่าทำไมตัวละครตัวนี้ถึงโหดเหี้ยมนัก ทั้งๆ ที่เวอร์ชั่นของดิสนีย์ไม่เคยพูดถึงเบื้องหลังราชินีใจร้ายเลย ผู้ชมก็จะได้เห็นแง่มุมใหม่ของนิทานเรื่องนี้มากขึ้น

ทีนี้เข้าใจหรือยังคะว่า ทำไมนิยายบางเรื่องเราถึงรักตัวร้ายมากกว่าตัวเอก บางครั้งแค่เปลี่ยนการนำเสนอตัวร้ายไปนิดเดียว ระดับความน่าสงสารก็เปลี่ยนไปแล้ว
 
          แล้วน้องๆ ชาว Dek-D.com ล่ะคะ เคยเขียนถึงตัวร้ายแบบไหนกันบ้าง ^^

ขอบคุณภาพประกอบจาก
http://www.thaitv3.com/%E0%B9%81%E0%B8%81%E0%B8%A5%E0%B9%80%E0%B8%A5%E0%B8%AD%E0%B8%A3%E0%B8%B5/gallery/3519/101841/.html
http://www.imdb.com/media/rm733846016/tt0167260
http://www.imdb.com/media/rm435329280/tt0367959
http://www.imdb.com/media/rm2472450304/tt0295297
http://collider.com/snow-white-huntsman-trailer-posters/