ขออนุญาตพูดตรง ๆ นะคะ อย่าโกรธกันนะ

ข้อ 1, 2, 4 น่ะ สนพ.ที่แปะอยู่มุมขวาบนของบทความนี้น่ะ ตัวดีเลยค่ะ นักเขียนเป็นกันทุกคนเลย เคยเอาของน้องสาวมาอ่าน อ่านได้ไม่ถึง 5 นาที โยนทิ้งเลยค่ะ คิดเอาเองนะคะ ว่านักเขียนไม่มีฝีมือ จึงไม่สามารถเขียนให้มันปกติแบบที่นักเขียนดี ๆ คนอื่น ๆ ทำได้ ผลงานของเขาก็ขายได้แค่สนพ.เดียวล่ะค่ะ ถ้าไปสนพ.อื่น อย่างสถาพรเงี้ย ต้นฉบับถูกโยนลงถังขยะไปนานแล้ว

แล้วก็น่าแปลกนะคะ ที่พี่มาเขียนบทความแบบนี้ให้สนพ.ที่ว่า ขนาดเขายังบังคับให้นักเขียนในสังกัดเขียนดี ๆ ไม่ได้ แล้วจะมาบังคับนักหัดเขียนคนอื่นเพื่อ???

ติเพื่อก่อนะคะ ไม่ใช่จ้องทำลายล้างหรือดิสเครดิต คิดจะเป็นภูเขาที่ยิ่งใหญ่ ต้องหัดฟังเสียงของต้นหญ้าเล็ก ๆ ค่ะ

5555+ แต่ที่สงสัยคือทำไมนิยายแบบนี้ยังฮิต(ทั้งอ่านและแต่ง)มานานแสนนาน.. //แอบเศร้านิดหน่อยตรงที่เพื่อนในห้องบอกว่านิยายผมห่วยเพราะไม่มีอีโมติคอน และก็นางเอกเหมือนผู้ชายเกินไป(นางเอกผมแค่ไม่ง้องแง้งเอง) แล้วก็โดนเปรียบเทียบแพ้กับแบบที่ 4 

//ยิ่งคิดยิ่งเศร้า

ฉันชื่อแลคโตบาซิลัส 5555+ //ลั่น ชื่อคนหรือคะพี่ 555+ สงสัยพระเอกจะชื่อยาคูลท์...ไม่ก็นมเปรี้ยวทั้งหลายแหล่ 

ที่ว่ามาเนี่ย....สโลแกนแจ่มใสเลย เจอทุกเรื่อง

ตลก 555555 คือก็ต้องยอมรับอะนะคะว่าวัยรุ่นสาวๆ ส่วนใหญ่เริ่มแตะนิยายก็เพราะนิยายแนวแจ่มใส แล้วเขาก็จะพบแต่สิ่งไม่มีชีวิตชื่ออิโมติค่อน โดยรู้สึกแค่ว่า อิโมติค่อนมันก็สื่ออะไรได้เยอะนะ!! เขาเลยคิดว่า นิยายฉันน่าจะทำอย่างนั้นบ้าง ผลที่ออกมาคือ บรรยายไม่จำเป็นต้องมี ขอแค่คนอ่านรู้จักอิโมติค่อนก็เพียงพอแล้ว 

กรี๊ด >_< ว้าว *0* ไม่นะ TT โอ๊ย -O- ...

นั่นสิคะ นักเขียนจำเป็นต้องเป็นนักอ่าน แต่นักอ่านไม่จำเป็นต้องเขียน เราก็ไม่ได้เขียนดีอะไร (เอาจริงๆ คือไม่ดีเลย) แต่ก็อ่านได้เยอะและวิจารณ์ได้แน่ๆ เวลาเจอนักอ่านบางท่านมาขอให้วิจารณ์นิยายของเขาที่เป็นแนวนี้ส่วนใหญ่เราจะทำใจแต่เนิ่นๆ แล้วว่าจะต้องเจอประเทศแห่งอิโม่ และแล้วก็เจอจริงๆ จนแทบจะหายใจออกเป็นอิโม่ หรือบางท่านก็แทบบรรยายไม่เป็น เราเคยเจอประเภท

น้ำ :: สวัสดี ^^

ฟ้า :: ฉันว่าอากาศดีจัง

//โครม

ฝ้าย :: โอ๊ย เธอชนฉันทำไม

เป็นต้น

อ่านแล้วเล่นเอามึนไปสามวันเจ็ดวันค่ะ 

เราเคยได้เกรด  3  กับเกรด  4  วิชาภาษาอังกฤษตอนเรียนประถมกับม.ต้นยังไม่รอดเลย 

ฉันชื่อแลคโตบาซิลัส 5555+ //ลั่น ชื่อคนหรือคะพี่ 555+ สงสัยพระเอกจะชื่อยาคูลท์...ไม่ก็นมเปรี้ยวทั้งหลายแหล่ 

เอาไปใช้ปรับปรุงตัวแปบ 55555

ขอบคุณค่ะ 

5555+ แต่ที่สงสัยคือทำไมนิยายแบบนี้ยังฮิต(ทั้งอ่านและแต่ง)มานานแสนนาน.. //แอบเศร้านิดหน่อยตรงที่เพื่อนในห้องบอกว่านิยายผมห่วยเพราะไม่มีอีโมติคอน และก็นางเอกเหมือนผู้ชายเกินไป(นางเอกผมแค่ไม่ง้องแง้งเอง) แล้วก็โดนเปรียบเทียบแพ้กับแบบที่ 4 

//ยิ่งคิดยิ่งเศร้า

อื้อหือ...รู้สึกความหวังลอยหายไกลออกไปชอบกลนะ ถึงเราจะไม่ค่อยผิดตามหัวข้อ (เพราะเจ็บมาหลายปี) แต่รู้สึกว่าเจ๊ๆ เคี่ยวกันมากจริงๆ แล้วนิยายเค้าจารอดมั้ยเนี่ย

ตลก 555555 คือก็ต้องยอมรับอะนะคะว่าวัยรุ่นสาวๆ ส่วนใหญ่เริ่มแตะนิยายก็เพราะนิยายแนวแจ่มใส แล้วเขาก็จะพบแต่สิ่งไม่มีชีวิตชื่ออิโมติค่อน โดยรู้สึกแค่ว่า อิโมติค่อนมันก็สื่ออะไรได้เยอะนะ!! เขาเลยคิดว่า นิยายฉันน่าจะทำอย่างนั้นบ้าง ผลที่ออกมาคือ บรรยายไม่จำเป็นต้องมี ขอแค่คนอ่านรู้จักอิโมติค่อนก็เพียงพอแล้ว 

กรี๊ด >_< ว้าว *0* ไม่นะ TT โอ๊ย -O- ...

นั่นสิคะ นักเขียนจำเป็นต้องเป็นนักอ่าน แต่นักอ่านไม่จำเป็นต้องเขียน เราก็ไม่ได้เขียนดีอะไร (เอาจริงๆ คือไม่ดีเลย) แต่ก็อ่านได้เยอะและวิจารณ์ได้แน่ๆ เวลาเจอนักอ่านบางท่านมาขอให้วิจารณ์นิยายของเขาที่เป็นแนวนี้ส่วนใหญ่เราจะทำใจแต่เนิ่นๆ แล้วว่าจะต้องเจอประเทศแห่งอิโม่ และแล้วก็เจอจริงๆ จนแทบจะหายใจออกเป็นอิโม่ หรือบางท่านก็แทบบรรยายไม่เป็น เราเคยเจอประเภท

น้ำ :: สวัสดี ^^

ฟ้า :: ฉันว่าอากาศดีจัง

//โครม

ฝ้าย :: โอ๊ย เธอชนฉันทำไม

เป็นต้น

อ่านแล้วเล่นเอามึนไปสามวันเจ็ดวันค่ะ 

เปิดด้วยเสียง... เปิดบ่อยมาก55555

แต่เรื่องที่ส่งไป(อีกไอดี)ไม่ได้เปิดด้วยเสียงนะเอ้อ

ปล. แปะขำๆ เจอมานานแล้วเห็นว่าฮาดี แคปไว้นานละจำชื่อเรื่องไม่ได้แล้ว

ขออนุญาตพูดตรง ๆ นะคะ อย่าโกรธกันนะ

ข้อ 1, 2, 4 น่ะ สนพ.ที่แปะอยู่มุมขวาบนของบทความนี้น่ะ ตัวดีเลยค่ะ นักเขียนเป็นกันทุกคนเลย เคยเอาของน้องสาวมาอ่าน อ่านได้ไม่ถึง 5 นาที โยนทิ้งเลยค่ะ คิดเอาเองนะคะ ว่านักเขียนไม่มีฝีมือ จึงไม่สามารถเขียนให้มันปกติแบบที่นักเขียนดี ๆ คนอื่น ๆ ทำได้ ผลงานของเขาก็ขายได้แค่สนพ.เดียวล่ะค่ะ ถ้าไปสนพ.อื่น อย่างสถาพรเงี้ย ต้นฉบับถูกโยนลงถังขยะไปนานแล้ว

แล้วก็น่าแปลกนะคะ ที่พี่มาเขียนบทความแบบนี้ให้สนพ.ที่ว่า ขนาดเขายังบังคับให้นักเขียนในสังกัดเขียนดี ๆ ไม่ได้ แล้วจะมาบังคับนักหัดเขียนคนอื่นเพื่อ???

ติเพื่อก่อนะคะ ไม่ใช่จ้องทำลายล้างหรือดิสเครดิต คิดจะเป็นภูเขาที่ยิ่งใหญ่ ต้องหัดฟังเสียงของต้นหญ้าเล็ก ๆ ค่ะ

เอ่อ เราเองก็ชอบสนพ.นี้มากๆเลยนะ (แอบเห็นด้วยกับคอมเมนท์ 8)

แต่ว่าแต่ละหัวข้อเนี่ย หนังสือที่ตีพิมพ์ออกมาก็เป็นแบบนั้นเหมือนกันไม่ใช่หรอคะ

โดยเฉพาะในเรื่องภาษาต่างประเทศ เราก็เห็นว่าใช้ผิดไวยากรณ์อยู่นะ ตั้งแต่ชื่อเรื่องแล้ว ไม่ใช่แค่ภาษาอังกฤษด้วยซ้ำนะคะ ภาษาอื่นก็มี อันนี้เราขอไม่พูดก็แล้วกันนะ

ไม่ได้จะแย้งหรืออะไรหรอกค่ะ สิ่งที่กระทู้นี้นำเสนอมาก็ถูกนะคะ แต่เราอ่านแล้วยังมีความรู้สึกแปลกๆ ประมาณว่าสนพ.นั้นก็เป็นเหมือนกันไม่ใช่หรอ 

อันนี้เป็นเพียงความคิดเห็นนะคะ ที่อยากให้ได้รับรู้จากมุมมองของคนที่ชอบสนพ.นี้เหมือนกันและอยากเป็นนักเขียนด้วย ไม่ได้มีเจตนาทางด้านลบค่ะ

ข้อ 1 อ่า พลาดแบบนี้ไปตอนประกวดปีที่แล้วค่ะ รู้สึกอับอายเบาๆ // ปิดหน้า

ข้อ 2 อืม อันนี้ไม่พลาดเพราะเปิดมาถึงก็บรรยายเลย รอบแรกเปิดมาด้วยการที่นางเอกบ่นว่า 'เหนื่อย...' ส่วนรอบสองนี่เปิดมาด้วยพระเอกบอกว่า 'ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฝัน...' ไม่ซ้ำๆ เย่! แต่... คราวที่แล้วพลาดเพราะเอาเพลงมาใส่ด้วย... 

ข้อ 3 อันนี้ก็ไม่พลาดแน่นอน เพราะใช้ภาษาอังกฤษคำเดียวจบ แล้วก็ไม่ใช้อีกเลย เย่

ข้อ 4 อันนี้ไม่พลาดสุดๆ เพราะบรรยาย (พล่าม) ไปเยอะมาก

สรุป รอบนี้พลาดไม่เยอะ แต่อะไรๆ ก็ไม่แน่ จะติดหรือไม่ติดก็ยังไม่รู้ แง 

เท่าที่เคยอ่านนิยายไทยมา...ผมได้เห็นการเล่าเรื่องของนักเขียนสองแบบนะครับ (อันนี้กำลังพูดถึงเฉพาะเรื่องการใช้อิโมติคอล กับตัวหนังสือนะครับ)  แบบเล่าเรื่องแล้วใช้ อิโมติคอล สอดแทรกเข้ามาด้วย กับแบบดั้งเดิมที่เล่าเรื่องบรรยายด้วยตัวอักษรล้วนๆ  อ่านยังไงผมก็ว่าแบบบรรยายด้วยตัวอักษรล้วนๆ ยังคงให้อารมณ์ให้รายละเอียดได้เยอะกว่ามีเสน่ห์กว่านะครับ  ขนาดไม่ได้ใส่อิโมติคอลผู้เขียนก็ยังสารถทำให้ผู้อ่านทราบอารมณ์หรือบรรยากาศในตอนนั้นๆ ได้อย่างดีเยี่ยมและจินตนาการได้อย่างไม่รู้จบจริงๆ  ผมนับถือคนที่บรรยายภาษาได้หลากหลายมากนะครับ  ไม่รู้เก่งขนาดนั้นได้ยังไง

           หากต้องการฝึกเขียนนิยายผมว่าฝึกฝนวิธีการเขียนตามรุ่นพี่นักเขียนเช่นพวกที่เขาได้รางวัลซีไรต์ หรืองานเขียนที่เขามียอดขายถล่มทลายดีกว่าครับ  บอกตรงๆ ว่าอ่านแล้วก็ไม่ได้สนุกกับเนื้อหาไปเสียทุกเรื่องหรอก  หลายเรื่องผมอ่านเพราะว่าอยากดูวิธีการเขียนของเขา วีธีการเล่าให้คนเห็นภาพตาม  พวกนี้เก่งมากเลยครับ  ต่างจากอ่านนิยายที่ใช้ อิโมติคอล มากทีเดียว  ตัวอย่างนะครับ  (T_T) สัญลักษณ์นี้เห็นแล้วก็รู้ว่าอารมณ์เศร้า  แต่ไม่รู้หรอกว่าเศร้าสุดขีดหรือเศร้านิดหน่อย  บรรยายเลยดีกว่าครับ การใช้ อิโมติคอล ผมว่ามันดูเป็นเรื่องเฉพาะกลุ่มเกินไป  เท่าที่เห็นมาเป็นกันในหมู่นักเขียนวัยรุ่นไทยเยอะมากด้วย  แต่พออ่านงานเขียนของต่างประเทศไม่เคยเจอเลยนะครับ  อาจมีบ้างแต่มันคงน้อยจนหาไม่เจอ

            มีนิยายวัยรุ่นสองสามเรื่องผมอ่านแล้วชอบเนื้อหามาก คนเขียนเข้าใจคิดพล็อตเรื่องดี เสียอย่างเดียวอิโมติคอลเพียบ  เลยรู้สึกว่าอารมณ์ของเนื้อหามันถูกลดทอนลงไปด้วยสัญลักษณ์พวกนี้  อ่านใน Dek-D นี่แหละ  แต่งยังไม่จบเสียด้วยไม่รู้คนแต่งเขาเลิกเล่นไปแล้วหรือเปล่าไปหาอ่านอีกทีก็ไม่เจอละ  เสียดายจัง

ขอบคุณค่ะ  แต่เราเป็นข้อ2

เดี๋ยวนี้นักเขียนสมัยใหม่ มักใช้อิโมติคอลเข้ามากัน เพื่อใช้แสดงอารมณ์แทนคำพูด แต่เราคิดว่าถ้าเขียนเป็นอารมณืเลยมันจะดูดีมาก เพราะเราคือนักเขียน ที่ใช้ตัวอักษรในการเล่าเรื่องราวอย่างที่ว่าจริงๆนะแหละ อีกอย่างเเวลาเราแต่งนิยาย เราไม่ใช้อิโมติคอลเลย ใช้แต่ตัวอักษรล้วนๆ เราคิดว่า การแต่งแบบไม่มีอิโมติคอลมันดูคลาสิคดีกว่าเยอะเลย

ตึก ตึก   ตึก

เสียงฝีเท้าก้าวขึ้นตึกเรียนอย่างว่องไว ให้ตายสิ คุณป้านะคุณป้า ดันใช้ให้ผม

ไปซื้อยำวุ้นเส้น(แทบทุกเช้า) โอยยย เมื่อไรจะถึงวะ -ขาผมก็สั้นซะเหลือเกินน เกิดมาเตี้ยมันก็

มีข้อด้อยแบบนี้เองเรอะ -เราก็ดีใจเวลาเข้าแถวจะได้อยู่หน้าๆ -ผมก็เป็นพวกชอบอยู่หน้าด้วยสิ  เฮ้อออ~

“ถอนหายใจเดี๋ยวก็แก่เร็วหรอกโอยะ” เสียงครูภาษาไทยสุดหล่อทักผมจากด้านหลัง

แห๊มม คิดว่าหล่อตายอะครับ นั้นๆยังมียักคิ้วให้ผมอีก อ่อลืมบอกไปว่าผมกับอาจารย์สนิท

แกที่สุดอันที่จริงผมก็ไม่ได้อยากสนิทกับจารย์แกเท่าไร แต่ด้วยเหตุผีสิงผีเข้าหรือเพราะอะไรไม่รู้เหมือนอาจารย์ที่เคารพจะพยายามเอาหน้าหล่อๆ หวานๆมาทักทายผมทุกเช้า ผมสงสัยอยู่ว่าจารย์แกติดจีพีเอสไว้ที่ผม รึเปล่า ไม่ว่าผมจะขึ้นตึกเรียนจากทางไหน เป็นอันต้องเจออาจารย์ทุกเช้า - -

“อาจารย์ครับ”

“ครับ^^”

“-ตายครับ. ..”

“ครับ ^^ “

เอิ่มม...ดูสิครับผู้อ่าน อาจารย์แมร่งหน้าด้านโครตๆอ่าครับ เพราะฉะนั้นผมจะเลิก ไล่คุณจารย์เค้าแล้วล่ะครับ 

***แล้วการบรรยายแบบนี้ของเราอ่า เราเปิดเรื่องดีไหมอ่า TT มันคิดอะไรไม่ออก

จะให้เปิดเรื่องมาอาจารย์ฆ่าลูกศิษย์มันไม่ช่ายยย อ้ากกก

ช่วยวิจารณ์หน่อยค่าา**ปล.นี่แนว boy'love นะเออ

-สี่ข้อที่ว่ามานี่ เจอในแจ่มใส เพียบอ่ะ นี่พรูดดดดดด 555555

ก็...ไม่รู้สินะ

เห็นด้วยกับหลายความเห็น เราอาจจะคอมเม้นต์ตรงไปต้องขออภัย

แต่...บางทีอ่านแจ่มใสเงี้ย โอ้โห...อีโมติคอนมาพรึบ มันทำให้แล้ดูเป็นนิยายที่ไร้สาระอ่ะ จากที่มันควรจะอ่านได้อินกว่านี้ ได้อารมณ์กว่านี้ มันกลายเป็นว่า เราไม่สามารถที่จะรับรู้ความรู้สึกของตัวละครที่นักเขียนต้องการจะถ่ายทอดได้อย่างเต็มที่ เหมือนแต่งเองเข้าใจเองอยู่คนเดียว เราก็ อืมมมมมม เอาที่คุณสบายใจอ่ะจ้า

ส่วนใหญ่ก็แจ่มใสเลิฟซีรีส์อ่ะที่เจอแบบนี้ แต่พวกนิยายจีน พวกแนวความรู้สึกดีที่เรียกว่ารักเงี้ย มันก็โอเคนะ จัดว่าดีมากเลยแหละ 

แต่อาจเป็นเพราะมันเป็นการประกวดอ่ะเนอะ เขาถึงเข้มงวด อีกอย่างบทความนี้ก็ช่วยให้ใครหลายคนมองเห็นข้อผิดพลาดของตัวเอง หรือคนที่ไม่เคยพลาดจะได้รู้เอาไว้ว่าไม่ควรทำ ก็ดีแล้วค่ะ ขอบคุณมากๆเลย 

ที่ว่ามาเนี่ย....สโลแกนแจ่มใสเลย เจอทุกเรื่อง

ขอบคุณค่ะที่แนะนำ ได้ข้อควรรู้เยอะเลย

เคยมีน้องนักเขียนเอานิยายมาให้วิจารณ์ให้ เจออิโมติคอนเยอะมากค่ะ คือเราไม่ได้จำกัดนะว่าห้ามเขียนเลย คิดว่ามันขึ้นอยู่กับกลุ่มนักอ่านและแนวนิยายด้วย แต่บางทีก็เจอเยอะเกินไป บางทีอยู่ในฉากซึ้งๆ เจออิโมเข้าไป แทนที่จะดึงอารมณ์คนอ่านออกมาได้ กลับทำให้อารมณ์หายหมดเลยค่ะ

แถมบางเรื่องเจอทุกบรรทัด ทุกประโยค จนต้องแนะนำไปว่าช่วยลดอิโมลงด้วยค่ะ 555+

แต่ก่อนเราก็เขียนแล้วใส่อิโมนะ แต่ตอนนี้ไม่ใช้แล้วเพราะชอบบรรยายมากกว่าค่ะ เขียนแล้วมันส์มือมากค่ะ

เป็นบทความที่ดีและมีประโยชน์มาก ขอบคุณนะคะ เราจะนำไปปรับปรุงนิยายของเราด้วยค่ะ