อชิค

เย้ๆ วันนี้คอลัมน์ Interview ของเราก็ทำอตินดีใจอีกครั้ง

เพราะว่าผู้มาสัมภาษณ์กับเราวันนี้ เราเรียกเขาว่า “พี่” เย้ๆ (ถึงจะแก่กว่าปีเดียวก็เหอะนะ)

พี่อชิคของเรา นักเขียนผู้มีผลงานมามากกว่า 10 เล่ม!!! ฟังแล้วยังตกใจเลย

น้องๆ ที่อ่านแล้วทึ่งเหมือนพี่ติน ก็ตามมาอ่านเรื่องราวของเขากันดีกว่า

ออกผลงานมามากขนาดนี้ เชื่อได้เลยว่างานเขียนของเขาต้องไม่ธรรมดาแน่นอน

อติน : แนะนำตัวก่อนเลยค่า พี่อชิค (ขอเน้นคำว่า “พี่”)

พี่อชิค : ชื่อภาคินัย กสิรักษ์ครับ ชื่อเล่นว่าแอมป์ครับ ปัจจุบันอายุ 26 ปี

ตอนนี้ก็กำลังปั่นนิยายหัวกระเจิงอีกตามเคยครับผม 55+

อติน : ที่มาของนามปากกา “อชิค” ทำไมชอบละคะพี่ แต่หนูว่าเท่ดีนะ อชิค - - อติน แหม เท่เหมือนกันเลย

พี่อชิค : อันที่จริงมีสามนามปากกาครับ มีภาคินัย แอมป์แล้วก็อชิค

จะแตกต่างกันไปตามประเภทของงานและสำนักพิมพ์ครับ

อติน : อืม งั้นพี่อชิคเล่าหน่อย ที่มาของนามปากกาอชิค ภาคินัย และแอมป์คือ...

พี่อชิค : อชิค - - ใช้กับที่ไฟน์บุ๊คครับ เกิดปีไก่เลยตั้งชื่อว่า a chick อ่านว่าอชิค น่ารักดีครับ

ภาคินัย - - ชื่อจริงตามบัตรประชาชน จะใช้แพทริคเหมือนตอนอยู่นิวยอร์กก็เกรงใจ 55+

แอมป์ - - ชื่อเล่นครับ แบ๊วไหมล่ะ คริๆ

อติน : แล้วพี่เรียนจบจากคณะไหนเอ่ยค้า

พี่อชิค : เรียนจบจากคณะมนุษยศาสตร์ เอกสื่อสารมวลชน จากมหาวิทยาลัยรามคำแหงครับ

อติน : แล้วตอนที่เรียน มีอะไรที่น่าประทับใจบ้าง เล่าให้ฟังหน่อยสิคะ

พี่อชิค : ก็ต้องพึ่งตัวเองและมีระเบียบวินัยในการอ่านหนังสือสอบสุดๆ เนื่องจากไม่มีคนมาคุมเรา

เราต้องคุมตัวเองให้ได้ (ซึ่งแอบเที่ยวตลอด55+)

อติน : พี่อชิคทำไมเลือกเรียนด้านนี้คะ

พี่อชิค : เป็นคนเฮฮา สนุกบ้าบอไปวันๆ ดูเหมือนจะไร้แก่นสารแต่บางครั้งก็แอบมีสาระบ้าง

ชอบการอ่านและการเขียนมาตั้งแต่เด็กๆ แล้วครับ ก็ค่อยๆ เดินทางขวนขวายหาทางเข้ามาเป็นนักเขียน

จนมีวันนี้ครับ แหม...พูดเหมือนประกวดอะคาเดมี่ 55+

อติน : ว่ากันว่าผลงานของพี่อชิคเยอะเหลือเกิน มีอะไรบ้างคะ

พี่อชิค : เล่มแรกคือ “ความรักกัดขา (วันที่หมาติดปาก)”

แล้วก็ผลงานต่อๆ มาก็มี “ไข้หวัดหมา (อาการดัดจริตเป็นโรคติดต่อ)”

“สุนัขบุรุษ...ที่สุดในโลก”  “post love พัดโบกกับของขวัญ ณ.วันรักคืนใจ”

“เมื่อไหร่เธอกับฉันจะรวมกันเป็นเรา” ทั้งหมดนี้กับสำนักพิมพ์อักขระบันเทิงครับ

“31วันมหัศจรรย์รักรสมะนาว “ “ถึงนายจอมซ่าส์...แบบว่ารักจัง”

“รักจัดกัดเจ็บ”สามเล่มนี้กับสำนักพิมพ์ hug  publishing 

“ฉันอยากได้ความรักจากใครสักคน”กับสำนักพิมพ์ริมทะเล

“ปมรัก...รอยอดีต”กับสำนักพิมพ์ sofa publishing

“รักอลเวงของยายนักเลงกับนายเซ่อซ่า” “คลิกรักสาวพันธุ์ร็อค”

“รักหมดใจ...คุณนายนิวยอร์ก”กับสำนักพิมพ์ finebook ครับ...

เฮ่อ เหนื่อย ขอยาดมให้ลุงหน่อยอตินเอ๋ย

อติน : โอ้โห เยอะแยะมากมายขนาดนี้ เอาเวลาที่ไหนเขียนคะ เขียนจบภายในกี่วัน?

พี่อชิค :  เอาเวลาที่อยากและว่างครับ ถ้าเป็นบทความก็ไวหน่อยสักสองอาทิตย์

แต่ถ้าเป็นนิยายก็ประมาณหนึ่งเดือนบวกลบเล็กน้อยแล้วแต่เทศกาล อารมณ์และบรรยากาศ

อติน : แล้วว่างๆ พี่ทำอะไรบ้างคะ

พี่อชิค : ชอบดูหนัง ดูละครและฟังเพลงเป็นชีวิตจิตใจเลยครับ

ผมว่ามันเป็นความบันเทิงที่มีสาระและนำมาใช้กับงานของเราได้

(นี่คือเหตุผลที่ส่งงานช้าเพราะมัวแต่เที่ยวนั่นเอง แว๊กกกกกกก บ.ก.อย่าว่าผมนะ)

อติน : ให้พี่พูดถึงผลงานของตัวเองหน่อยสิคะ เป็นไงบ้าง

พี่อชิค : งานของผมจะมีหลายแนวครับ ทั้งบทความ กลอน นิยายเด็ก นิยายผู้ใหญ่

ผมไม่ค่อยยึดติดกับแนวการเขียน ไม่ขวนขวายหาว่าตัวเองชอบแนวไหน

ผมว่าการเขียนได้หลายๆ แนวมันท้าทายดีครับ เหมือนกันใส่ปุ๋ยต้นไม้...

ใส่อยู่สูตรเดียวต้นไม้มันไม่โตหรอก ต้องลองหลายๆ สูตร นั่นไง...คมซะไม่มี

อติน : อื้อหือ? บาดมากพี่ แล้วการใส่ชีวิตจิตใจลงในงานเขียนละคะ

มีตัวตนของพี่อชิคในงานเขียนแต่ละเล่มมากน้อยเท่าไหร่

พี่อชิค : แล้วแต่ช่วงอารมณ์และอายุครับ พอโตขึ้นประสบการณ์จากสิ่งที่เราได้เรียนรู้

มันก็จะทำให้งานของเราได้ฟีลที่ต่างออกไป (หมายถึงพอแก่แล้วก็กลับไปเขียนเด็กๆ ไม่ได้อีกแล้ว -*-)

อติน : พูดอีกก็ถูกอีกค่ะ แล้วถ้าเลือกได้ พี่อชิคอยากจะย้อนเวลากลับไปเป็นเด็กไหมคะ

พี่อชิค : อยากครับ จะได้เรียกอตินว่าพี่บ้าง ฮา

อติน : อืม แล้วมีผลงานที่ชอบไหมคะ ของนักเขียนคนไหนบ้าง

พี่อชิค : ชอบงานของคุณสรจักรครับ ศพใต้เตียง ศพข้างบ้าน ศพท้ายรถ และผีหัวขาด

เป็นหนังสือเล่มแรกๆ ที่จุดประกายให้อยากเป็นนักเขียน เรื่องสั้นหักมุมแต่ละเรื่องช่างแนบเนียนชวนหลงใหล

อ่านทีไรไม่เคยอยากให้จบ ชอบมากๆ จนถึงปัจจุบันครับ ชอบพวกเรื่องลึกลับ ผีๆ เข้ากับหน้าตาครับ 

ว่าแต่อตินชอบไหม เห็นหน้าตาก็เข้าข่าย55+ ล้อเล่นจ้าอตินคนงามของน้องๆ

อติน : ฮึ่มๆ รู้ได้ไงว่าหนูชอบหนังฆาตกรรม ว่าแต่เวลาพี่อชิคเขียนหนังสือ ได้มันมาจากไหนคะ พล็อตน่ะ

พี่อชิค : จากสิ่งรอบข้าง ประสบการณ์และเรื่องทั่วๆ ไปในชีวิตประจำวันครับ

บางทีมันก็แว๊บขึ้นมาเอง ถ้าแว๊บเลขเข้ามาในหัวแล้วถูกหวย กะว่าจะเปิดสำนักพ่อหมอ

อติน : แล้วปรัชญาชีวิตของพี่อชิค คือ...

พี่อชิค : ทุกวันที่หายใจคือวันที่จะต้องมีความสุขให้ได้มากที่สุด

อติน : อนาคตพี่อยากทำอะไรคะ

พี่อชิค : คงทำสิ่งที่ตัวเองรักต่อไปครับ เพราะคงไปทำอย่างอื่นไม่ได้แล้ว ฮา

อติน : อืม พี่อชิครู้จักเว็บเด็กดีของเราได้ไงอะ

พี่อชิค : มีน้องนักเขียนสำนักพิมพ์เดียวกันแนะนำมา สมัครให้เรียบร้อย  

เพราะทำไม่เป็น กดเปิดเครื่องได้ก็บุญแล้วครับ

นี่เลยครับ http://my.dek-d.com/ampprio/ ถึงผมไม่ได้ป่วยก็เข้าไปเยี่ยมได้ครับ ต้อนรับเสมอ

อติน : เวลาเข้ามาในเว็บชอบทำอะไรบ้าง

พี่อชิค : เช็คข้อความ อัพเดทข้อมูลต่างๆ ไปเยี่ยมเพื่อนๆ ครับ

อติน : คิดยังไงกับเว็บเด็กดีคะ ชอบไหม 

พี่อชิค : ดีครับ เหมือนเป็นโลกอีกใบให้นักท่องเว็บได้ปลดปล่อยจินตนาการของตัวเอง

อติน : แล้วตอนนี้กำลังจะทำอะไรบ้างคะ

พี่อชิค : อืม ตอนนี้แค่งานเขียนอย่างเดียวก็แทบหายใจไม่ทันแล้วครับ

แต่ถ้าว่างๆ ก็อยากจะไปลองเรียนแต่งเพลงดู หรือถ้ามีโอกาสอาจจะกลับไปทำงานเขียนบทละครแบบที่เคยทำ

แต่ตอนนี้ขอพักไว้ก่อนครับ แก่แล้วเดียวข้อเข่าเสื่อม วิ่งรอกงานไม่ไหว555+ (ไม่อยากเป็นแบบอตินน่ะ)

อติน : ชิ จะทำเป็นไม่ได้ยิน หลายดอกแล้วนะพี่ พูดถึงเรื่องบทละคร ได้ยินว่าเคยเขียนบทละครใช่ไหมคะ

เล่าให้ฟังหน่อย ว่าทำอะไรบ้าง ยังไง   

พี่อชิค : ก็เคยเขียนพล็อตละครกับรุ่นพี่เรื่อง “ท่านชายร้ายเล่มเกวียน”ครับ

แล้วก็เคยเขียนซีรี่ส์เพื่อนแซ่บสี่คูณสี่ได้สักพักก็ออกมาเนื่องจากไม่ลงตัวเรื่องเวลาครับผม

อติน : หนูว่ามีน้องๆ หลายคนแถวนี้สนใจกันมากมาย พี่อชิคจะแนะนำว่ายังไงดีคะ ควรไปเรียนที่ไหน

พี่อชิค : อืม...อันที่จริงผมก็ไม่ได้เรียนนะ ของอย่างนี้ต้องอาศัยประสบการณ์ตรงที่ประสบการณ์ในห้องเรียนไม่มี

เคยอ่านพวกหนังสือสอนเขียนบทแล้วผมงง มันใช้แทบไม่ได้กับเหตุการณ์จริงๆ ที่เราเจอ

ด้วยข้อจำกัดมากมายเช่นคิวนักแสดง โจทย์ของบริษัท โฆษณาสินค้าและอีกหลายอย่าง

บางทีเขียนบทแบบนี้ นักแสดงดันไม่มาเราก็ต้องตามไปแก้หน้ากอง

ซึ่งวุ่นวายมากแต่ท้าทาย ใจไม่รักก็แย่

อติน : แล้วระหว่างเขียนหนังสือเป็นเล่มๆ กับเขียนบทละครนี่ มันต่างกันยังไงคะ

พี่อชิค : ต่างกันมากพอดูเลยล่ะอตินเอ๋ย...นิยายเราจะจินตนาการยังไงก็ได้

อยากให้นางเอกยืนอยู่กลางหุบเขาที่มีดอกทิวลิปสีขาวบานสะพรั่ง

แต่ถ้ามาเขียนบทแบบนั้นมีหวังผู้กำกับกระโดดเตะเท้าคู่ กรูจะไปหาโลเคชั่นแบบนั้นได้ที่ไหน

ด้วยข้อจำกัดของความเป็นจริงกับจินตนาการมันต่างกัน การเขียนบทคือความเป็นจริง

แต่นิยายคือจินตนาการ ส่วนเรื่องเวลานั่นก็ด้วย นิยายเราจะเขียนกี่ชาติก็เรื่องของเรา

แต่บทละครเค้าจะมีกำหนดส่งตายตัวเนื่องจากมีคิวถ่ายรอไว้แล้ว

คิดไม่ออกก็ต้องคิด ซึ่งมันจะบีบคั้นหัวใจมากเมื่อใกล้กำหนดแต่ไม่มีงานส่ง 55+

อติน : การเขียนบทละครมีบทบาทกับงานเขียนพี่อชิคมากไหมคะ อย่างไรบ้าง

พี่อชิค : พอดูเลยล่ะ ตัวละครของพี่มักจะไม่ใช้บทสนทนาอันเพ้อเจ้อเกินที่คนจริงๆ จะพูดกัน

เช่นเดียวกับบทละคร จะไม่มีภาษากวีใช้ เช่น “ผมรักคุณดุจดวงตะวันที่อยู่คู่แผ่นฟ้า”

เอ่อ...ฟังแล้วคลื่นไส้พิกล ขืนเขียนแบบนี้ส่งผู้กำกับโดนกลับมาแก้แน่นอน

อันนี้มันภาษานิยาย ถ้าภาษาบทละครก็แค่ “ผมรักคุณ” พอแล้ว

เป็นอันว่าเข้าใจ มีแอ็คติ้งเล็กน้อยประกอบ

อติน : คำถามต่อไป ในสายตาของอชิค คำว่า “งานเขียน” มีความหมายว่า...

พี่อชิค : งานที่ไม่ได้ใช้แค่มือกดแป้นพิมพ์...แต่ใช้สมองด้วย

อติน : สำหรับน้องๆ ที่อยากเป็นนักเขียน มีอะไรจะบอกบ้างไหมคะ

พี่อชิค : คงไม่ต้องบอกอะไรกันมากแล้วล่ะครับ

ขอแค่เข้าใจและแยกแยะคำว่า “อยากเป็น“ กับ“แฟชั่น” ให้ออกก็พอ...

งานเขียนคืองานที่ทำเพราะรัก...ไม่ใช่ทำเพราะเห็นคนอื่นทำก็ทำบ้าง

อย่างนั้นไม่มีประโยชน์หรอกครับ

อติน : ฝากอะไรถึงคนอ่านเรื่องของ อชิค

พี่อชิค : ขอให้มีความสุขกับสิ่งที่อ่านครับ อาจไม่ใช่หนังสือที่ดีที่สุด แต่ผมตั้งใจที่สุดครับ

ขอบคุณมากๆ ครับ  

คนเรานั้น ถ้าทำอะไรด้วยใจ ลงท้าย ผลของมันมักจะออกมาดีเสมอค่ะ พี่อชิค

Dek-d : อตินเอง