ความคิดเห็น

0

จำนวนแชร์
78

Legend 04

สุชาคริยา

              ‘โฉมยงใต้โฉมพักตร์      อสูร
              พักตร์ซ้อนซ่อนเทพทูน     ห่อแก้ว
              ล้ำเลิศพักตร์ห่อนสูญ        พักตร์จิต
              เลอค่าสัตย์ซื่อแคล้ว         ภัยชั่ว เห็นงาม’
    

ชื่อเรื่อง อุษามันตรา

แนว นิยายรักแฟนตาซี

นักเขียน สุชาคริยา

แค่อ่านกลอนด้านบน เชื่อว่าหลายๆ คนต้องพอเดาได้อยู่แล้วว่า นักเขียน Legend 04 ของเราคนนี้ เก่งด้านโคลง ฉันท์ กาพย์ กลอน ใช่แล้ว เรากำลังพูด ถึง ‘สุชาคริยา’ นักเขียนคนเก่ง เจ้าของผลงานรักแฟนตาซีชื่อดังที่ขายดิบขายดี เป็นเทน้ำเทท่าอย่าง ‘พักตร์อสูร’
       สุชาคริยาบอกกับเราว่า เธอเขียนนิยายเรื่องนี้ ‘ด้วยความรัก’ และ ‘ต่อให้มี คนอ่านเพียงคนเดียว เธอก็จะเขียน’

Book Published

  • ม่านลวง

    ความรักที่เกิดขึ้นเพราะผลประโยชน์จะลงเอยอย่างไร 

  • รักในมือมาร

    ความรักที่เกิดจากความผิดพลาด นำมาซึ่งความผูกพันอันยากจะสลัดหลุด 

  • พักตร์อสูร

    ผู้หญิงยุคใหม่ต้องย้อนอดีตกลับมาสู่การใช้ชีวิตเยี่ยงทาส เธอจะเอาตัวรอดได้อย่างไร 

“ตอนที่เริ่มเขียนพักตร์อสูร มักถูกทักท้วงเสมอ ทั้งว่าเขียนงานแนวนี้คงไม่ได้รับความนิยมนัก คนอ่านน้อย หรือเขียนแล้วขายยาก ให้เขียนนวนิยายแนวตลาดเถอะ รวมถึงมีคำกล่าวว่า ถึงเขียนพักตร์อสูรได้ ก็อาจไม่ผ่านการพิจารณาตีพิมพ์

แต่เราเชื่อในวัตถุดิบ เชื่อในข้อมูลที่เรานำมาใช้ เชื่อมั่นในการตั้งใจนำเสนอ เชื่อในสิ่งที่ลงมือทำ และตั้งมั่นกับงานเขียนเรื่องนี้อย่างเต็มที่ จึงเขียนอย่างที่อยากเขียน เพราะเราผ่านความเป็นความตายมาแล้ว เรารู้ว่าเวลาของเรามีไม่มาก จึงอยากให้คนได้เห็นคุณค่าของเวลาที่มี อยากให้เห็นคุณค่าของการทำความดี เห็นคุณค่าของความกตัญญูรู้คุณ ไม่ประมาทในชีวิต

และทั้งหมดที่กล่าวมานั้น ล้วนส่งเสริมให้ได้พบกับแก่นอาชีพนักเขียน พักตร์อสูรทำให้ทราบว่าเราควรตั้งเป้าหมายในชีวิตอย่างไร ต้องวางใจอย่างไรเมื่อลงมือเขียนงาน ควรรู้จักเป้าหมายในการนำเสนอเรื่องราวต่างๆ อย่างไร หากคิดจะเป็นนักเขียนที่ได้รับการยอมรับ แม้หลังจากนั้นอาจไม่เป็นไปอย่างที่คิดทุกเรื่อง แต่ก็นับว่าได้เปลี่ยนชีวิตคนเขียนงานตัวเล็กๆ คนนี้ เป็นหลักยึดในวิถีชีวิตนักเขียนของสุชาคริยาได้เป็นอย่างดี พักตร์อสูร ทำให้รู้ว่า “สิ่งที่ดีที่สุดที่เราตั้งใจมอบให้นักอ่านนั้น แม้ไม่ง่าย แม้มีอุปสรรค แต่เมื่อเราตั้งใจทำ ลงมือทำด้วยความรัก แคร์คนที่รักเรา เราย่อมรู้จักเลือกสิ่งที่เป็นคุณประโยชน์แก่นักอ่านไม่มากก็น้อย รู้จักเลือกสิ่งดีที่สุดให้คนใกล้ตัว หลังจากนั้นให้ปล่อยวาง” ส่วนการประสบความสำเร็จคือสิ่งที่นักอ่านมอบให้

นักอ่านทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยาย เป็นเหมือนครอบครัวของเรา สำหรับสุชาคริยาแล้ว เราคือทีมเดียวกัน ยิ่งนานวันที่สุชาคริยาโตขึ้น งานเขียนพัฒนามากขึ้น นักอ่านที่ช่วยคอมเม้นท์ ช่วยให้กำลังใจ ล้วนเป็นส่วนหนึ่งที่สร้างสุชาคริยาคนนี้ หากไม่มีนักอ่านก็ไม่มีสุชาคริยาจริงๆ ไม่มีคนช่วยขัดเกลาขณะลงมือเขียน ก็จะไม่มีสุชาคริยาในวันนี้เช่นกัน และคงไม่มีสุชาคริยาในวันข้างหน้าแน่นอน หากนักอ่านไม่เข้ามาพูดคุย

เปรียบได้ว่าเราเหมือนเงาของกันและกัน เราต่างเป็นกระจกที่สะท้อนให้เห็นคุณค่าของกันและกัน เราต่างช่วยดูความสวยงาม ความพร้อม ความเรียบร้อยของกันและกัน เราทำเพราะเราต่างมีความรักให้กัน นี่คือเสน่ห์ของการเขียนนวนิยายลงเว็บ คือสิ่งที่เราโหยหา หรืออีกนัยหนึ่งคือขาดไม่ได้ จึงยากนักที่งานเขียนแต่ละเรื่องแล้วไม่อัพให้ได้อ่าน ยกเว้นแต่ว่ามีเหตุจำเป็นจริงๆ เช่น มีเงื่อนไขกับทางสำนักพิมพ์ หรือเงื่อนไขอื่นๆ แต่ถ้าเราไม่ติดขัดก็จะอัพให้อ่านไปคุยกันไป เพราะเราชอบเขียนไปเม้าธ์ไปนั่นเอง

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น อาชีพนักเขียนเป็นอาชีพที่สำคัญและมีคุณค่า จะเป็นนักเขียน เราต้องมั่นใจในคุณภาพงานเขียน มั่นใจในเนื้อหาและข้อมูลที่นำเสนอ แม้ข้อมูลบางอย่างอาจไม่ถูกต้องร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่ดีเลิศจนได้รางวัลใดๆ แต่เราต้องเลือกสิ่งที่ถูกต้องที่สุดให้นักอ่าน เพราะข้อมูลในนวนิยายนั้นย่อมถูกอ้างอิง มีผลต่อชีวิตของนักอ่านไม่มากก็น้อย จึงสมควรนำเสนอข้อมูลที่ถูกต้อง เป็นการคืนกำไรให้นักอ่านที่ให้โอกาสเรา ช่วยสนับสนุนผลงานเรา และรักเรา ส่วนเนื้อหายังคงความเป็นนวนิยายไว้เต็มเปี่ยม

สำหรับคำแนะนำถึงนัก (อยาก) เขียน ที่อยากตีพิมพ์ผลงาน บอกได้คำเดียวว่า จงเขียน...และเขียนค่ะ เพราะการลงมือเขียนคือสิ่งสำคัญที่สุด แต่ในการลงมือเขียนนั้นยังมีเคล็ดลับบางอย่าง ยังมีองค์ประกอบอื่นที่ขาดไม่ได้เช่นกัน นั่นก็คือการพัฒนาตนเอง

การพัฒนาตนเอง นับว่าเป็นคำพูดที่เราต่างได้ยินกันบ่อยแล้ว เพราะนักเขียน นักหัดเขียน และนักอยากเขียน ล้วนต้องการพัฒนาตัวเอง เราเป็นเหมือนกันทุกคน แต่เหมือนว่าพวกเราหลายคนมักไปไม่ถึงฝั่งฝันเพราะหมดแรงใจกลางทาง แต่เมื่อไรที่เราหาแก่นวิชาชีพของนักเขียนเจอ หาแหล่งจูงใจเจอ เมื่อนั้นเราจะพบพลังอันมหาศาล มีแรงขับเคลื่อนที่จะลงมือเขียน รู้จักรักษา และพัฒนางานได้อย่างต่อเนื่อง ไม่สิ้นสุด เพราะแก่นวิชาชีพนี้จะอยู่ในส่วนลึกของเรา เป็นแรงผลักดันเราอย่างแน่นอน (ยกเว้นว่าคุณจะถอดใจ หันหลังให้หนทางนี้ไปเอง)

และแก่นวิชาชีพที่ได้ค้นพบกับตัว ซึ่งพบชัดเจนเมื่อเขียนพักตร์อสูรจบ ก็คือ เราต้องรู้ว่า “เขียนอะไร - เพื่ออะไร - สำหรับใคร - คัดสรรสิ่งดีงามให้เขาหรือไม่ - ใช้ใจมอบให้หรือไม่ - สนุกกับงานเขียนเรื่องนั้นหรือไม่ - หากใช่ จงสนุกให้ถึงที่สุด - ส่วนใครชอบไม่ชอบย่อมสุดแท้แต่ ไม่ว่ากัน - เรามีหน้าที่เขียน ก็ต้องเขียน ต้องทำ และทำให้ดีที่สุด แม้วันนี้ไม่มีคนอ่าน แต่วันหนึ่งก็ต้องมีอยู่ดี” นี่คือสิ่งสำคัญของวิชาชีพนี้ ใจต้องสู้ ต้องมั่นคง ไม่ท้อถอย แล้วเราจะได้รับการยอมรับจากนักอ่านเอง ประสบความสำเร็จแน่นอนค่ะ”

Tags: Writer
ดูหมวดนี้ต่อได้ใน Writer > พบปะพูดคุย
ความคิดเห็น

0

จำนวนแชร์
78

ความคิดเห็นดีๆ ที่อยากให้อ่าน

0 ความคิดเห็น

ลำดับความเห็น
  1. มาเป็นเม้นต์แรกกันเถอะ~

    อยากคอมเมนต์เป็นคนแรกไหมครับ?
    ข้างล่างนี้เลย! ;)

ลำดับความเห็น

แสดงความคิดเห็น

อ่านปากของฉันนะ.. ว่า "ตัวเอ", ตัวเอในภาษาอังกฤษคือตัวไหน? (ตอบให้ถูกนะ ตอบผิดอดโพสต์!)

แสดงความคิดเห็นด้วย

(@)

เด็กดีภูมิใจเสนอ

บทความรูปแบบใหม่!!

หรือถ้าไม่สนใจ กดลิงค์ข้างล่างเพื่อข้ามขั้นตอนนี้

ไม่ล่ะขอบคุณ
L o a d i n g . . .