นักเขียนออนไลน์ในตำนาน : เปลี่ยน “ความเจ็บปวด” ให้กลายเป็นพลัง “ภาพิมล” กับเส้นทาง 18 ปีที่เขียนทั้งชีวิต…แม้ในวันที่ร่างกายไม่เอื้ออีกต่อไป

นักเขียนออนไลน์ในตำนาน
เปลี่ยน “ความเจ็บปวด” ให้กลายเป็นพลัง “ภาพิมล” 
กับเส้นทาง 18 ปีที่เขียนทั้งชีวิต…
แม้ในวันที่ร่างกายไม่เอื้ออีกต่อไป

“คุณเคยรู้สึกไหม เหมือนสวรรค์ตบหน้าคุณในวันที่คุณกำลังจะมีความสุขที่สุด” 

ลองจินตนาการดูว่า... คุณเป็นนักเขียนหน้าใหม่ที่พยายามส่งต้นฉบับมา 4 ปีเต็ม ถูกปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนวันหนึ่ง โทรศัพท์ดังขึ้นพร้อมข่าวดีที่สุดในชีวิต “นิยาย 4 เรื่องของคุณผ่านการพิจารณาพร้อมกัน!” แต่ในวินาทีที่เข็มนาฬิกาแห่งความสำเร็จเริ่มเดิน คุณกลับล้มลง... ตื่นมาอีกทีก็พบความจริงที่โหดร้ายกว่าความตาย คือ “มือของคุณอ่อนแรงจนไม่เหลือแม้แต่แรงจะจับปากกา หรือกดคีย์บอร์ดได้อีกต่อไป” 

จากความดีใจสุดขีด กลายเป็นความรู้สึกเหมือนถูกสาป นี่ไม่ใช่พล็อตนิยายดราม่า แต่นี่คือจุดเริ่มต้นเรื่องจริงของ “แพรว เพทาย” เจ้าของนามปากกา “ภาพิมล” ผู้หญิงที่เปลี่ยน ‘เตียงนอน’ และ ‘โทรศัพท์แม่’ ให้กลายเป็นโต๊ะเขียนหนังสือที่ทรงพลังที่สุดใประเทศ! #เกิดมากับเด็กดี #โตมากับเด็กดี #เป็นนักเขียนเด็กดี #ภาพิมลก็เริ่มจากที่นี่

ย้อนกลับไปเมื่อ 18 ปีก่อน… ในมุมเล็กๆ ของที่ทำงานพ่อแม่ ถ้าคุณสังเกตดีพอ จะเห็นเด็กสาววัย 19 คนหนึ่งนั่งเงียบอยู่ตรงนั้น เธอไม่มีใบปริญญา ไม่มีคอมพิวเตอร์ ไม่มีแม้แต่พื้นที่ส่วนตัวสำหรับทำงาน สิ่งเดียวที่เธอมีคือ “วุฒิ ม.3” กับร่างกายที่พาเธอไปไหนไม่ได้ตามใจฝัน เธอชื่อ “แพรว เพทาย” โลกของเธอในตอนนั้นไม่ได้กว้างไปกว่าหน้าหนังสือ แพรวอ่านทุกอย่างตั้งแต่การ์ตูน ขายหัวเราะ ไปจนถึง Harry Potter แต่สิ่งที่เปลี่ยนเธอจริงๆ คือนิยายของ Guiyeoni และ โสภาค สุวรรณ มันทำให้เธอรู้ว่า “นิยาย… ไม่ใช่แค่เรื่องรัก แต่มันสามารถปลอบใจ สอนคน และเปลี่ยนชีวิตใครบางคนได้จริง”

จนกระทั่งวันหนึ่ง หนังสือที่เช่ามาหมดเกลี้ยง ไม่มีอะไรให้อ่านอีกแล้ว ความเงียบตรงหน้าน่าอึดอัดจนเกือบหายใจไม่ออก แล้วความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมา “งั้น… ลองเขียนเองดูสักครั้ง จะเป็นไรไป” เธอหยิบอาวุธเพียงอย่างเดียวที่มีคือ ปากกาลูกลื่น กับกระดาษถ่ายเอกสารใช้แล้วหน้าเดียว ในที่ที่ทั้งร้อนและเสียงดังรอบข้าง เธอเริ่มเขียน... เขียนเพื่อหนีจากโลกความจริงที่ขังเธอไว้บนเก้าอี้ และใช่ค่ะ เธอเขียนนิยายเรื่องนั้นไม่จบด้วยซ้ำ ทว่าบางสิ่งที่น่ามหัศจรรย์กลับเริ่มต้นขึ้น 

“มันเหมือนมีประตูอีกบานเปิดในหัว พอเริ่มเขียน พล็อตมันก็ไหลมาไม่หยุด” 

ในวันที่ทุกอย่างดูเป็นทางตัน ทั้งวุฒิการศึกษา ทั้งร่างกายที่ไม่เอื้อให้ไปทำงานเหมือนคนอื่น เธอกลับเห็นทางเดินเป็นครั้งแรก ไม่ใช่ทางที่ง่าย แต่เป็นทางที่ “เป็นไปได้ที่สุด” แพรวไม่ได้เขียนนิยายเพราะอยากดัง แต่เขียนเพื่อพิสูจน์ว่าชีวิตที่ใครๆ มองว่าจำกัด ก็มีคุณค่าได้ และที่สำคัญที่สุด... เธอต้องการเปลี่ยนเศษกระดาษรีไซเคิลแผ่นนั้น ให้กลายเป็น “ตั๋วเดินทาง” เพื่อเลี้ยงดูครอบครัว และพาตัวเองทะยานไปสู่ชีวิตใหม่ที่เธอเป็นคนลิขิตเอง

ปี 2555 คือครั้งแรกที่ “แพรว” ตัดสินใจพางานเขียนก้าวออกจากหน้ากระดาษ สู่โลกกว้างที่ชื่อว่า Dek-D เธอเริ่มต้นอัปนิยายเรื่องแรก “ซ่อนไว้ในเกลียวคลื่น” และครั้งนี้มันไม่ใช่การเขียนเล่นแก้เบื่อเหมือนที่ผ่านมา แต่มันคือ “การเอาจริง” ครั้งแรกในชีวิต เธอเขียนจนจบ ส่งสำนักพิมพ์ และอัปลงเว็บไปพร้อมๆ กัน ด้วยความหวังเล็กๆ แค่ว่า... จะมีใครสักคนมองเห็นงานของเธอไหม จากคนที่เคยเขียนเองอ่านเองเงียบๆ มาตลอด พอเริ่มมีคอมเมนต์โผล่มาแค่ตอนละ 1-2 คน หัวใจเธอก็พองโตจนก้อนเนื้อในอกเต้นระทึก! สำหรับนักเขียนหน้าใหม่ มันไม่ใช่แค่ตัวเลข แต่มันคือสัญญาณที่ตะโกนบอกเธอว่า “มีคนอ่านงานเราอยู่จริงๆ นะ!” นั่นคือเชื้อไฟชั้นดีที่ทำให้เธอหยุดพิมพ์ไม่ได้

แต่แล้วในปีเดียวกันนั้นเอง... โชคชะตาก็โยนบททดสอบที่โหดที่สุดมาให้พร้อมกัน หลังจากถูกปฏิเสธต้นฉบับมายาวนานถึง 4 ปีเต็ม จู่ๆ ข่าวดีก็พุ่งเข้ามา นิยาย 4 เรื่องที่แพรวเขียนผ่านการพิจารณาพร้อมกัน! มันคือวินาทีที่เธอ “เกือบจะเอื้อมถึงความฝันได้แล้ว” ทว่าในจังหวะเดียวกัน ร่างกายกลับทรยศเธออย่างรุนแรง แพรวล้มป่วยหนัก และเมื่ออาการทุเลาลง ความจริงที่รออยู่กลับเจ็บปวดยิ่งนัก แพรวไม่มีแรงพอที่จะกดแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์ หรือจับปากกาปั่นต้นฉบับได้อีกต่อไป เธอป่วยเป็นโรคกล้ามเนื้ออ่อนแรง SMARTD

“จากที่ดีใจสุดขีด แพรวรู้สึกเหมือนโชคชะตากลั่นแกล้ง... แพรวนอนโง่ๆ กับตัวเองอยู่เดือนนึง มองดูความฝันที่อยู่ตรงหน้าค่อยๆ หลุดลอยไป เพียงเพราะเราไม่มีแรงจะเอื้อมมือไปหยิบมัน”

แต่คนอย่าง “ภาพิมล” ไม่ยอมจำนน เมื่อคอมพิวเตอร์กลายเป็นอุปสรรค เธอจึงขอยืม “มือถือของแม่” มาลองจิ้มดูทีละตัว... ทีละประโยค... ภาพในวันนั้นไม่สวยงามเลย ไม่มีโต๊ะ ไม่มีหน้าต่าง ไม่มีบรรยากาศในฝัน มีเพียงภาพ “คนฝืนชะตาชีวิต” ที่นอนราบอยู่บนเตียง เคียงข้างด้วยเครื่องช่วยหายใจ ในห้องที่ทั้งร้อนและไร้เครื่องปรับอากาศ (เพราะเธอเลือกที่จะไม่เปิดแอร์ เพื่อป้องกันความขี้เกียจและรักษาไฟในการทำงาน) แพรวใช้ “ข้อนิ้วชี้ข้อแรก” บรรจงกดลงบนหน้าจอโทรศัพท์ พิมพ์นิยายวันละ 2-3 หน้า แล้วส่งเข้าอีเมลเพื่อประกอบเป็นต้นฉบับ

เธอไม่ได้มองว่ามันลำบาก แต่มองว่ามันคือ “การเยียวยาหัวใจ” ที่ทำให้เธอเลิกจดจ่อกับความเจ็บป่วย แล้วหันไปสร้างความสุขผ่านตัวอักษรแทน จากปาฏิหาริย์บนมือถือแม่ในวันนั้น สู่ความพยายามที่กล้าแกร่งถึงขั้น “ถอดสายน้ำเกลือจาก ICU เพื่อไปพูดเสวนา” แพรวใช้ปลายนิ้วเดิมนั้นพิมพ์นิยายต่อเนื่องมาจนถึงวันนี้... รวมแล้วกว่า 40 เล่ม! และในวันที่หนังสือเล่มแรกวางแผง สิ่งแรกที่เธอทำไม่ใช่การฉลองใหญ่โต แต่คือการพาครอบครัวไปกินบาร์บีก้อน และซื้อโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ให้แม่ เพื่อขอบคุณเจ้าของเครื่องมือที่ช่วยต่อลมหายใจให้ความฝันของเธอ

ปี 2017 บนเวทีประกวด ARC Award ครั้งแรก มีชื่อนักเขียนคนหนึ่งที่ไม่มีใครรู้จัก “โกลาบ จัน” และนิยายเรื่อง ‘ใต้ฝุ่น’ ก็เอาชนะนักเขียนฝีมือฉกาจมากมาย คว้ารางวัลชนะเลิศไปได้ แต่สิ่งที่ไม่มีใครรู้ในวันนั้นคือ “โกลาบ จัน” ไม่ใช่คนใหม่ที่ไหนเลย เธอคือ “แพรว เพทาย” เหตุผลที่ใช้นามปากกาใหม่ไม่ใช่เพื่อความเท่นะ แต่เพราะเธออยากรู้ว่า “ถ้าไม่มีใครรู้ว่าเราเป็นใคร งานเขียนของเรายังจะมีค่าอยู่ไหม” แพรวอยากเริ่มนับหนึ่งใหม่จริงๆ และครั้งนี้ไม่มีใครรู้หัวโขนเดิม มีแค่ผลงานที่เขียนขึ้นจาก “ข้อนิ้วชี้ขวา… เพียงนิ้วเดียว” ล้วนๆ เธอทุ่มทุกอย่างให้เรื่องนี้ ใช้เวลากว่า 6 ปีในการเก็บข้อมูล ศึกษาค้นคว้าประวัติศาสตร์สงครามในอัฟกานิสถาน ถึงขั้นทักไปคุยกับเพื่อนชาวอัฟกันจริงๆ ผ่าน Instagram เพื่อให้ทุกบรรทัดมีชีวิตและสมจริงที่สุด

“ฝุ่น” คือความโกลาหล ส่วน “ใต้” คือคนที่ถูกกดทับอยู่ในนั้น เหมือนตัวละคร และเหมือนตัวเธอเอง และในวันที่ชื่อ “โกลาบ จัน” ถูกประกาศว่าเป็นผู้ชนะ ความรู้สึกแรกไม่ใช่ดีใจล้วนๆ แต่มันปนความหนักใจไปด้วย 

“ดีใจนะคะ…แต่ก็หนักใจ เพราะนอกจากงานเขียน แพรวไม่ได้กล้าหาญอะไรเลย”

 เธอพิสูจน์ตัวเองได้แล้วในโลกของตัวอักษร แต่โลกความจริง... ที่นี่ยังเต็มไปด้วยสิ่งที่เธอกลัว การออกจากเซฟโซน การเจอผู้คน หรือแม้แต่การให้สัมภาษณ์ ทั้งหมดนั้นไม่เคยง่ายสำหรับแพรว ภาพของนักเขียนสุดสตรองบนหน้ากระดาษ แต่กลับประหม่าในชีวิตจริง สะท้อนให้เห็นว่าชื่อ “โกลาบ จัน” นั้นงดงามมากเพียงใด เพราะมันไม่ได้แปลแค่ “กุหลาบที่รัก” แต่มันคือดอกไม้ที่เบ่งบานท่ามกลางความกลัว เหมือนชีวิตของเธอที่เติบโตขึ้นท่ามกลางข้อจำกัด และบางที… ความกล้าหาญที่แท้จริงอาจไม่ใช่การไม่กลัว แต่คือการ “ลงมือทำ” ทั้งที่ยังกลัวอยู่นั่นเอง

หาก ‘ใต้ฝุ่น’ คือความภูมิใจบนเวทีรางวัล ‘น้ำค้างเปื้อนสี’ ก็คือ “ที่สุดในใจ” ของนักอ่านบนเว็บ Dek-D นี่คือนิยายที่แพรวเขียนขึ้นเพื่อตั้งคำถามกับสังคมว่า “ทำไมพระเอกที่ทำร้ายนางเอกถึงยังเป็นพระเอกได้?” เธอจึงส่งบทเรียนที่แสนเจ็บปวดให้ตัวละคร เพื่อบอกกับทุกคนว่า... ความผิดพลาดไม่ใช่จุดจบ แต่มันคือจุดเริ่มต้นของความหวัง แม้จะเป็นนิยายดราม่าเนื้อหาหนักอึ้ง แต่กลับพุ่งทะยานขึ้นเป็นนิยายแนะนำใน Dek-D และเป็นนิยายทำมือเล่มแรกที่ทำให้แพรวได้ใกล้ชิดกับนักอ่านมากที่สุด 

“คนอ่านนิยายคนอื่นอาจจะอยากสิงนางเอก แต่นิยายแพรวไม่มีใครอยากสิงนางเอกเลย (หัวเราะ) ทุกคนจะออกมาปลุกปลอบ ปลอบประโลมนางเอก ซึ่งแพรวชอบที่คนอ่านเอาใจช่วยพวกเธอ”

ความสำเร็จของแพรวไม่ได้หยุดอยู่แค่ในโลกออนไลน์หรือหน้ากระดาษ แต่จินตนาการของเธอถูกเนรมิตให้กลายเป็นภาพเคลื่อนไหวบนหน้าจอทีวี ทั้งเรื่อง “ในวันที่ฝนพร่างพราย” นิยายที่บีบคั้นหัวใจ สู่ละครฟอร์มยักษ์ทางช่อง 3HD, เรื่อง Moving around You (ดาวหมุนรอบฉัน ตะวันหมุนรอบเธอ) นิยายในชุดหนังสือรุ่นพลอย สู่ซีรีส์วัยรุ่นสุดฮิต Ploy’s Yearbook (หนังสือรุ่นพลอย) ทางช่อง GMM25 นี่คือบทพิสูจน์ว่า “เรื่องเล่าที่จริงใจ” ไม่ว่ามันจะถูกเขียนขึ้นด้วยคอมพิวเตอร์ราคาแพง หรือข้อนิ้วที่จิ้มบนมือถือร้อนๆ มันก็สามารถเดินทางไปถึงหัวใจของผู้คนนับล้านได้เสมอ

ถ้าสังเกตดีๆ ตัวละครของแพรวแทบทุกตัว จะมีสิ่งหนึ่งเหมือนกัน พวกเขาไม่ได้เริ่มต้นจากจุดที่สวยงาม บางคนเริ่มจากศูนย์ บางคนเริ่มจาก “ติดลบ” ด้วยซ้ำ แต่สิ่งที่พวกเขามีคือ “โอกาส” และใครบางคนที่เชื่อว่าเขาคู่ควรกับโอกาสนั้น เพราะในมุมของแพรว โลกที่ดีไม่ใช่โลกที่ทุกคนเก่งเท่ากัน แต่คือโลกที่ทุกคนมีสิทธิ์เติบโต เธอจึงเขียนผู้หญิงให้มีความฝัน และเขียนผู้ชายให้ “เคารพ” ความฝันนั้น และเธอก็หลงรักตัวละครแบบเดียวกับที่เธอเป็น — คนที่ไม่ได้เก่งที่สุด แต่ไม่ยอมแพ้มากที่สุด 

“แพรวชอบการฝ่าฟัน... ถ้าเขาฝ่าฟันขึ้นมาจากจุดที่ต่ำกว่าได้ มันน่าชื่นชม และแพรวอยากให้คนอ่านของเรา…รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน”

สำหรับแพรว “การเขียน” ไม่ได้เป็นแค่งาน และอาจไม่ใช่แค่ความฝันด้วยซ้ำ แต่มันคือ “การมีชีวิตอยู่” เธอเคยบอกว่า นิยายของเธออาจเป็นนิยายรักแนวเพื่อชีวิต และลึกๆ แล้วเธอก็เขียนเพื่อดำรงชีวิตของตัวเอง และเพื่อมีชีวิตอยู่ในโลกของนักอ่าน น่าสนใจตรงที่นักเขียนที่เคยบอกว่าตัวเอง “ขี้อายและขี้ขลาด” กลับบอกว่า “ความกล้าหาญ” ของเธอ… ได้มาจากตัวละคร และตัวละครที่บางทีก็เพี้ยนๆ บ้าๆ กลับสอนให้เธอเลิกกลัวสายตาคนอื่น และกล้าเป็นตัวเองมากขึ้น

วันนี้... แพรวในวัย 30 กว่าๆ ยังคงสนุกกับการนั่งตอบคอมเมนต์คนอ่านแบบเรียลไทม์ผ่านแอปฯ นักเขียน เธอยังคงสร้างโลกใบใหม่ผ่านตัวอักษร และซุ่มทำโปรเจกต์ใหม่ๆ อย่างชุด ‘Office Syndrome’ ที่กำลังเข้มข้น แพรวอาจจะยังนั่งอยู่บนเตียงตัวเดิม ในห้องตัวเดิม แต่เธอก็ยังคงเป็นแรงบันดาลใจให้ใครอีกหลายคนที่กำลังท้อแท้ และมันทำให้เราได้เรียนรู้ว่า “คนที่พาเราไปได้ไกลที่สุด อาจเป็นคนที่ไม่เคยลุกจากที่เดิมด้วยซ้ำ” ทางทีมงานนักเขียนเด็กดีขอเป็นกำลังใจให้แพรวในทุกๆ ตัวอักษรเสมอ เพราะแพรวคือข้อพิสูจน์ที่ชัดเจนที่สุดว่าการ #โตมากับเด็กดี และ #เป็นนักเขียนเด็กดี นั้นสวยงามเพียงใด

รู้หรือไม่?

บางครั้ง… ร่างกายอาจขังเราไว้บนเตียงได้ แต่ไม่เคยมีอะไรขัง “จินตนาการ” ของเราไว้ได้เลย ถ้าวันนี้คุณยังมีความฝัน แต่กำลังรอให้ตัวเองพร้อม ลองนึกถึงข้อนิ้วชี้ของแพรวที่ค่อยๆ กดลงบนหน้าจอมือถือในห้องร้อนๆ วันนั้น เพราะสุดท้ายแล้ว ความสำเร็จไม่เคยต้องการความสมบูรณ์แบบ แต่มันต้องการแค่ “หัวใจที่กล้าพอจะเริ่มประโยคแรก”
คุณเองก็ทำได้! มาเริ่มต้นเส้นทางนักเขียนของคุณกับเว็บ Dek-D แพลตฟอร์มที่เปิดโอกาสให้ปล่อยของอย่างเต็มที่ ไม่ว่าจะเป็นนิยายแนวไหน ผลงานของคุณอาจมีนักอ่านรอคอยในอนาคต!

 Dek-D พื้นที่สำหรับนักเขียนทุกคน เริ่มต้นเขียนนิยาย และศึกษาการขายได้ง่ายๆ ที่นี่เลย : bit.ly/writer-howto

พี่น้ำผึ้ง : )

อ่านนิยายของภาพิมล
ฟ้าหลงจันทร์
Moving around You ดาวหมุนรอบฉัน ตะวันหมุนรอบเธอ 
กะรัตดาว 
Song ท่วงทำนองรัก
I Told พระแม่ about You : ขอได้ไหม? หัวใจหนุ่มข้างห้อง 
Please Keep in Mind โปรดรักไว้พิจารณา 
ผลงานอื่นๆ

อ่านบทสัมภาษณ์

• แพรว เพทาย จิรคงพิพัฒน์ เพราะเส้นทางการเป็นนักเขียน... ไม่ได้ง่ายเสมอไป!
• มอง ‘แพรว เพทาย’ ผ่านตัวละครหญิงที่ใช่หรือไม่ใช่เฟมินิสต์!?