นิยายเรื่อง “เรเชล” เป็นเรื่องราวของเด็กหนุ่มธรรมดาคนหนึ่งที่ต้องเดินทางเข้าไปเรียนในมหาวิทยาลัยในสาขาจอมทัพตามคำสั่งของแม่ ผู้ต้องการแก้แค้นให้สามีที่ถูกฆ่าตาย แต่เขา เรเชล ผู้ไม่เคยฆ่าแม้สัตว์เล็กๆ เลยสักครั้ง ชีวิตมีแค่การคั่วเกาลัดขายกับป้าข้างบ้าน จะให้ไปเรียนสาขาจอมทัพ และตามแก้แค้นให้ผู้เป็นพ่อก็ดูจะไกลตัวเกินไป แต่แล้วในที่สุดก็เหมือนสวรรค์ส่งทางออกมาให้ เมื่อจู่ๆ มีหญิงชราคนหนึ่งบอกกับเขาว่า “การช่วยคนก็เหมือนการแก้แค้น”  เรเชลจึงสมัครเรียนเข้าสาขาจอมยาอย่างไม่ลังเลทั้งที่ไม่มีความรู้ด้านนี้สักนิด แต่ใครจะรู้ว่าจะเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดขึ้นและทำให้เขาถูกมองเป็น อัจฉริยะ ในชั่วข้ามคืน!

เอาจริงๆ แล้ว พี่หญิงว่าเนื้อหาของนิยายเรื่องนี้ค่อนข้างน่าสนใจนะคะ แนวเรื่องจัดอยู่ในกลุ่มแฟนตาซีเข้มข้น การดำเนินเรื่องสลับซับซ้อนมีเสน่ห์ จุดเด่นสำคัญมากๆ อีกอย่างเลยก็คือ การพูดถึงความสำคัญของการศึกษา และการสำนึกรักแผ่นดินเกิดที่ผู้เขียนพยายามสอดแทรกแนวคิดสำคัญออกมาผ่านการแสดงของตัวละครในเรื่อง ซึ่งมีคำพูดหนึ่งของ วาเนสซ่า อาจารย์สอนปรุงยาของเรเชลที่กล่าวถึงคุณแผ่นดินออกมาได้น่าประทับใจมากๆ จนพี่หญิงจำไม่ลืมเลยก็คือ...

“...ต่อให้คนบนแผ่นดินจะร้ายกับเจ้า ต่อให้เจ้าจะไม่ชอบ เกลียดพวกเขาอย่างไร
แต่สิ่งที่เจ้าไม่ควรเกลียดก็คือแผ่นดิน แผ่นดินไม่ได้ทำอะไรผิด…

คนน่ะอาจเปลี่ยนไปได้ อาจรักเจ้า หรืออาจไม่รักข้า แต่แผ่นดินไม่เคยเปลี่ยน
เมื่อพวกเรากลับไปได้นะเรเชล เท้าที่เราเหยียบบนแอนตาเนีย
ดินที่อยู่ใต้เท้ามันไม่ปฏิเสธตัวตนของพวกเราหรอก
และจำเอาไว้ว่าไม่มีแผ่นดินใดที่จะมีบุญคุณกับเจ้าได้มากไปกว่าแผ่นดินเกิด”

(เรเชล ภาค ชาวนรก)
 

ทำไม “การศึกษา” ใน “เรเชล” ถึงสำคัญ?

สำหรับนิยายเรื่อง “เรเชล” พี่หญิงขอบอกเลยว่า “การศึกษา” ไม่เพียงแต่เป็นสิ่งสำคัญมากๆ เท่านั้น แต่ยังเป็นสิ่งที่อาจพูดได้ว่า เป็นตัวตัดสิน “คุณค่า” ของมนุษย์เลยก็ว่าได้ เพราะ ทวีปแอนตาเนีย สถานที่ที่ เรเชล พระเอกของเรื่องใช้ชีวิตอยู่ คือ แผ่นดินที่เคยเกือบล่มสลายเพราะความ “ไม่รู้” และ การขาด “การศึกษา” ที่ดีพอของประชาชนจนเผลอใช้ทรัพยากรมากเกินไป เมื่อสี่ผู้กอบกู้ ตัวละครสำคัญที่สามารถยับยั้งไม่ให้แผ่นดินแอนตาเนียจนลงไปใต้มหาสมุทรได้ จึงได้เกิดแนวคิดที่ว่า ควรให้ประชาชนในทวีปมีความรู้ขึ้นมา จนเกิดเป็นทวีปแห่งการศึกษาขึ้นมาตามเนื้อหาในเรื่อง

ซึ่งมันก็ดูเหมือนจะดีใช่ไหมคะ? ที่ประชาชนทุกคนให้ความสำคัญกับการศึกษา มีความรู้ ยุติการใช้กำลัง แล้วหันมาใช้ปัญหาในการตัดสินทุกอย่างแทน 

ช่วงแรกๆ มันก็ดีอยู่หรอกค่ะ ทุกคนให้ความสำคัญกับการศึกษาอย่างเคร่งครัด แต่เมื่อเวลาผ่านไป ผู้คนก็เริ่มลืมเลือนบทเรียนในครั้งเก่า หลงลืมจุดประสงค์เริ่มต้นไปว่า ที่เราให้ความสำคัญการศึกษานั้นเพราะเหตุใด จนถึงขั้นนำเอาการศึกษามาใช้เป็นสิ่งตัดสินถึง “คุณค่า” ของคน และ เครื่องมือในการแสวงหาอำนาจ กระทั่งทำให้สถานที่ให้ความรู้อย่างมหาวิทยาลัยกลายเป็นสนามรบให้ผู้คนที่กระหายในอำนาจใช้ เล่ห์เหลี่ยม กลโกงฟาดฟันซึ่งกันและกัน

จนทำให้สุดท้ายแล้วคนที่มีความสามารถจริงๆ แต่ไม่ต้องการเลือกฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดนั้น ถูกกำจัดหายไปจากแอนตาเนีย เหมือนดังที่ “เรเชล” ต้องเผชิญ แม้ว่าเขาจะต่อสู้พิสูจน์ตัวเองจนเป็นที่ยอมรับได้ในภายหลังก็ตาม…
 

สำหรับพี่หญิงแล้วนิยายเรื่องนี้จึงไม่ใช่นิยายแฟนตาซีที่ขายเพียงแต่ความสนุกน่าตื่นเต้นเท่านั้น แต่ยังเป็นนิยายที่ทั้งให้ข้อคิด ชวนให้เราเห็นความสำคัญของแผ่นดินเกิด สะท้อนให้เราเห็นถึงความสำคัญของการศึกษาที่เป็นพื้นฐานสำคัญในการดำเนินชีวิต ซึ่งมันก็อาจจะทำให้คุณสงสัยว่า... จริงๆ แล้ว การศึกษาสำคัญถึงขนาดต้องเอามาเป็นกฏเกณฑ์ในการดำรงชีวิตได้ขนาดนั้นเลยหรือ... แต่ก็ตามที่กล่าวเบื้องต้นไปแล้วว่า บางครั้งแค่เพราะความ "ไม่รู้" คำเดียว ก็อาจทำให้เกิดความเสียหายอันยากจะเดาเหมือนดังแผ่นดินแอนตาเนียที่เคยเกือบจะล่มสลายเพราะคำๆ นี้ คำเดียว ดังนั้น การทำให้ความ "ไม่รู้" หายไปด้วยการศึกษา จึงกลายเป็นแก่นหลักของเรื่อง ที่ทำให้คนอ่านอย่างเราประทับใจและเห็นพ้องตามไปด้วยนั่นเองค่ะ 

พี่หญิง