คุณเข้าใจคำว่า “นักเขียน” ดีพอแล้วหรือยัง?

คุณเข้าใจคำว่า “นักเขียน” ดีพอแล้วหรือยัง? <ภาค1>

วันนี้พี่นัทมีเคล็ดลับงานเขียนและข้อคิดดีๆสำหรับน้องๆที่อยากจะเป็นนักเขียนเต็มตัวของนักเขียนรุ่นเก๋า อย่าง ส.พุ่มสุวรรณ มา ฝากน้องๆกันรับรองว่ามีประโยชน์และนำไปใช้ได้ชัวร์ๆ

การเขียนหนังสือจะว่าง่ายก็ง่ายจะว่ายากก็ยาก บางคนใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมง เขียนต้นฉบับเรื่องสั้นเสร็จเรียบร้อยแล้ว บางคนใช้เวลามากกว่านั้นหลายสิบเท่า การเขียนหนังสือจึงหมายถึง “ภาวการณ์หลั่งของกระแสความคิด ความนึก ที่ประสานสอดรับกับการพรั่งพรู่ของถ้อยภาษาสำนวนโวหารอย่างลงตัวได้จังหวะ ดังนั้น การเขียนหนังสือแม้ไม่ใช่เรื่องยากเหมือนการเข็นครกขึ้นภูเขา แต่ก็ไม่ง่ายเหมือนการปอกกล้วยเข้าปาก เพราะใช่ว่าการอ่านออกเขียนได้จะสามารถเป็นนักเขียนได้หมดทุกคน และการจะเขียนหนังสือดีๆให้ได้ซักเล่มหนึ่งยิ่งเป็นเรื่องยากเข้าไปอีก”

          มีผู้สงสัยอยู่เสมอว่าการเขียนเป็น “ศาสตร์” หรือเป็น “ศิลป์” กันแน่ และมักมีผู้ตั้งข้อสงสัยว่า การสอนให้เป็นนักขียน เป็นสิ่งที่ทำได้หรือไม่

         คำตอบที่น่าจะถูกต้องที่สุด คือ การเขียนหนังสือเป็นทั้งศาสตร์และศิลป์ เพราะการเขียนหนังสือมีระเบียบวิธีในตัวเอง อย่างพื้นฐานที่สุด การเขียนย่อมมีลักษณะแตกต่างกันตามประเภทของงานเขียน การเขียนสารคดีต่างไปจากงานเขียนบันเทิงคดี กาเขียนข่าวหรือการเขียนบทความ การเขียนข้อความโฆษณาต่างๆ ย่อมไม่ใช้หลักวิธีการเดียวกันกับการแต่งนวนิยาย เรื่องสั้น กวีนิพนธ์ และบทละคร การเขียนหนังสือประเภทต่างๆ จึงแตกต่างกันเมื่อยอกรับในความเป็นศาสตร์ของการเขียนหนังสือ ก้ต้องยอมรับว่าการสอนหรือแนะนำให้เขียนหนังสือเป็น ย่อมเป็นสิ่งที่สามารถทำได้....ในระดับหนึ่ง

         นอกจากการเรียนรู้ระเบียบวิธีทฤษฎีต่างๆ การเขียนหนังสือยังเป็นทักษะ คือต้องอาศัยการฝึกฝน ย่อมต้องอาศัยเวลา ความเพียร ความอดทน และการปฏิบัติ “ลงมือเพื่อแสวงหาทิศทางของตัวเอง”

          การเขียนหนังสือเป็นการแสดงความนึกคิดหรือความคิด เป็นการแสดงศิลปะวิธีของการนึกหรือการคิด และเป็นการแสดงศิลปะของการใช้ถ้อยคำภาษาเพื่อถ่ายทอดความคิดเหล่านั้น ศิลปะจึงไม่ใช่เกิดจากพรสวรรค์เท่านั้น หากแต่เกิดจากการสั่งสม ฝึกฝน เรียนรู้ “การเป็นนักเขียน” บุคคลนั้นจะต้องบ่มเพาะฝีไม่ลายมือจนสร้างสรรค์ “ความเป็นนักเขียน” ให้เกิดขึ้นในตัวเองให้ได้ในที่สุด จึงจะสามารถกล่าวได้ว่าเขาผู้นั้นเป็น  “นักขียน” อย่างแท้จริง

แล้วน้องๆล่ะจ๊ะ คิดว่าตัวเองเป็นนักเขียนที่แท้จริงแล้วหรือยังล่ะ??

ถ้าใครคิดว่าตัวเองเป็นแล้วก็สู้ต่อไปเพื่อสร้างสรรค์งานเขียนออกมาให้คนอื่นได้ชื่นชม แต่ถ้ายังก็ยิ่งต้องสู้มาขึ้นอีกหลายเท่าตัว...เพราะงานเขียนต้องคู่กับการฝึกฝน อดทน และลงมือปฏิบัติ จริงไหมจ๊ะน้องๆ

แวะมาทักทาย มีข้อสงสัย หรือติชม พี่นัทยินดีรับฟังจ้า ส่งมาได้ที่ judne@dek-d.com หรือที่ MY ID พี่นัทข้างล่างนี้เลยจ้า....

อย่าลืมติดตาม....ภาค 2 นะจ๊ะ พี่นัทจะมีข้อคิดดีๆจาก คุณ อาจินต์ ปัญจพรรค์ มาฝากจ้า....วันนี้ไปก่อนล่ะ พบกันใหม่...อาทิตย์หน้าเด้อ!!

พี่นัท : ขอขอบคุณ ข้อมูลจาก หนังสือ เขียนหนังสือให้ได้สักเล่ม โดย ส.พ่มสุวรรณ