คำแห่งความสุข ครั้งที่ 10

คำแห่งความสุข

 

            เราทุกคนกำลังเล่นละครมนุษย์  ไม่รู้ว่าวันต่อไปจะเป็นพระเอกหรือผู้ร้าย  เมื่อรู้ว่าอยู่บนเวทีละคร  นักแสดงแทรกบทนอกได้ฉันใด  เราก็สามารถตกแต่งบทบาทของเราให้ดีและสมบูรณ์ได้

 

 

            ภาพเด็กชายเสื้อขาด  เก็บจานและเศษอาหารบนโต๊ะ  ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม  ไม่รู้สึกเศร้าท้อแท้  และเสียงชมของพ่อค้า-แม่ค้าย่านนั้นว่า  เด็กนี้รักดี  แต่พ่อจน  แม่หนีไป  เด็กชายน้อยยิ้มรับ  พร้อมบอกว่า  เก็บจานไม่เหนื่อย  ได้เงินเก็บใส่ออมสิน  เอาไว้เรียน  ฉะนี้ย่อมได้เห็นอนาคตของคนจน  คนนี้ว่ายิ่งใหญ่แน่นอน

 

 

                                                                                                                                                                                                                Dek-d : ศรีจักรวาล

 

 

คำแห่งความสุข กลับมาพบกับน้องๆ ตามเคย (เป็นคอลัมน์ที่พี่ตินทำได้นานที่สุดแล้วละ อิอิ)

ทั้งสองบทความนี้ พี่ตินอ่านแล้วชอบอันแรกมาก

มันคล้ายๆ กับที่เคยอ่านกลอนของเช็คสเปียร์ “โลกคือละครโรงใหญ่ ชายหญิงนั้นไซร้คือตัวละครนั่น”

เพราะพี่ตินเองก็รู้สึกนะ บางทีชีวิตเราวันๆ มันเหมือนเล่นละครจริงๆ ด้วยสิ

มีทั้งบทดี บทเลว บทเศร้า บทสุข เต็มไปหมดเลย

และพี่ตินชอบตอนจบที่ “โลกคือโรงละคร ทุกบททุกตอนล้วนถูกกำหนดมา”

สรุปไว้ว่า “เราก็สามารถตกแต่งบทบาทของเราให้ดีและสมบูรณ์ได้”

เพราะพี่ตินเชื่อว่าคนเราสามารถกำหนดชีวิตได้ด้วยตัวเอง

คือส่วนหนึ่ง เราพึ่งโชคชะตาก็จริง แต่อีกส่วนหนึ่ง เราควรจะกำหนดเอง

ว่าเราอยากทำอะไร อยากเป็นอะไร หรือยังไง

 

ซึ่งก็เชื่อมมาถึงบทความที่สอง ที่ว่า “ความจนบนคนที่ต่อสู้ คือความยิ่งใหญ่ของอนาคต”

อ่านแล้ว จะรู้ได้ว่าคนเราสามารถกำหนดชีวิตตัวเองได้

แล้วแต่ว่าเราจะเลือกทางไหน....

 

เพราะฉะนั้น กำหนดชีวิตของตัวเองให้ดี แล้วเดินไปตามเป้าหมายนั้น

แล้ววันหนึ่ง เราจะประสบความสำเร็จ พี่ตินเชื่อ....

 

Dek-d : อตินเอง