สวัสดีค่ะชาว Dek-D พบกับคอลัมน์ “เด็กพลังบวก” ที่จะพาน้องๆ ไปค้นหาแรงบันดาลใจจากวัยรุ่นเจ๋งๆ ที่ใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์และทำกิจกรรมเพื่อตัวเองและสังคมกันค่ะ
เมื่อวันหยุดที่ผ่านมา (4-5 ส.ค. '61) อาจารย์และนักเรียนโรงเรียนแห่งหนึ่งทางภาคใต้ ได้ร่วมกันทำโครงงานเล็กๆ ที่ทั้งสร้างสรรค์และยั่งยืน นั่นคือการไปช่วยกันซ่อมบ้านของเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่ง ซึ่งเธออาศัยกับปู่และย่าที่อายุมากแล้ว หลายคนอาจคิดว่างานนี้ต้องเหนื่อยและน่าเบื่อใช่มั้ยคะ? แต่จริงๆ แล้วน่าสนุกไม่ต่างจากออกค่าย แถมยังมีข้อดีอื่นๆ นอกเหนือจากการได้บ้านโฉมใหม่ด้วย! ว่าแล้วก็ขอพาไปฟังเรื่องราวจาก อ.ธชกร รอดเพ็ง อาจารย์ที่ปรึกษา ม.5/4 และตัวแทนนักเรียนของโรงเรียนมัธยมวัดควนวิเศษมูลนิธิ จ.ตรัง กันดีกว่าค่ะ ^^
Photo Credit: อ.ธชกร รอดเพ็ง
เริ่มต้นจากนโยบายเยี่ยมบ้านนักเรียน 100%
ก่อนอื่นขอถามอาจารย์ว่า ทำไมอยู่ๆ ชาว ม.5/4 ถึงผุดไอเดียนี้ขึ้นมา? "เริ่มต้นจากที่ ดร.สัญญา ศรีวิเชียร ผู้จัดการโรงเรียนมัธยมวัดควนวิเศษมูลนิธิ มีนโยบายว่าอาจารย์ประจำชั้นต้องเยี่ยมนักเรียนในห้องตัวเอง 100% ครับ เช่น ห้องผมมี 43 คน ก็ต้องเยี่ยมครบทั้ง 43 หลัง เพื่อดูสภาพความเป็นอยู่ของเค้า ปรากฏว่าช่วง ม.4 ไปเยี่ยมบ้านน้องพลอยที่อยู่กับคุณปู่คุณย่าที่อายุมากแล้วครับ"
"ทีนี้ทางโรงเรียนจะมี 'โครงงานคุณธรรมเฉลิมพระเกียรติส่งรักแลกความสุข' ให้นักเรียนทำทุกปี ห้องเรียนละ 1 โครงงานครับ เมื่อถึงเวลาที่เราต้องทำแล้วก็มาคุยกันว่าจะทำอะไรดี นักเรียนยกมือเสนอว่า อาจารย์ครับอาจารย์ขา คราวก่อนไปเยี่ยมบ้านนักเรียน บ้านที่พลอยอยู่ไม่น่าจะปลอดภัย ทั้งเป็นผู้หญิง และคุณปู่คุณย่าก็อายุมากแล้ว เราน่าจะไปช่วยกันสร้างห้องเพื่อความปลอดภัยนะ ผมเห็นว่าน่าสนใจเลยนำความคิดนี้ไปเสนอผู้จัดการครับ แล้วท่านก็เห็นด้วย"
ภาพเยี่ยมบ้านน้องพลอยตอน ม.4
(ซ้าย: อาจารย์ / กลาง: คุณย่า / ขวา: น้องพลอย)
Photo Credit: อ.ธชกร รอดเพ็ง
Photo Credit: อ.ธชกร รอดเพ็ง
ช่วยกันเรี่ยไรเงินจนได้มาเป็นหมื่น!
ปกติเวลาจะปรับปรุงบ้าน ก็ต้องเตรียมเงินก้อนใหญ่อยู่เหมือนกันนะคะ เรามีวิธีหาเงินจากไหน? "เราได้คุยเรื่องงบประมาณกับเด็กในห้องครับ ลงความเห็นว่าถ้าจะระดมเงินกันเองในห้องคงไม่ได้ เพราะเด็กๆ ฐานะก็ไม่ได้ร่ำรวย บางคนได้เงินมาโรงเรียนจำกัด แต่ทีนี้มีเด็กคนนึงเสนอขึ้นมาว่า อาจารย์จ๋า พอดีแม่ทำงานอยู่สำนักงานที่ดิน ผู้คนเข้าออกเยอะแยะ เดี๋ยวหนูขอให้แม่ช่วยเรี่ยไรเงินให้ บอกว่าจะทำโครงงานนี้แต่ขาดแคลนทุนทรัพย์ เพื่อนในห้องบอกว่าโอเคกับวิธีนี้ แล้วเพื่อนๆ ก็เริ่มบอกว่าจะให้คุณพ่อคุณแม่ของตนช่วยระดมเงินด้วยหลายๆ ทาง"
"สุดท้ายเราได้เงินก้อนแรกมา 6,000 กว่าบาท ปัญหาคือพอไปดำเนินการจริงๆ ของไม่ครบ โชคดีที่มีศิษย์เก่าและผู้ปกครองมาบริจาคเพิ่ม กลายเป็นหมื่นกว่าครับ"
Photo Credit: อ.ธชกร รอดเพ็ง
เด็กมาครบทั้งห้อง แถมแบ่งหน้าที่กันเองแบบอัตโนมัติ
"จริงๆ ผมไม่ได้คาดหวังเลยครับว่านักเรียนจะให้ความร่วมมือ 100% แค่บอกว่า ถ้าใครไม่มีภารกิจในวันนั้น สามารถมาช่วยเพื่อนได้นะ ปรากฏว่าพอถึงวันจริงเด็กมากันครบทั้ง 43 คน แถมในวันนั้นผมไม่ต้องมาแบ่งภาระหน้าที่ให้ชัดเจนเลยว่าต้องทำตรงนั้นตรงนี้นะ แต่นักเรียนแบ่งกลุ่มเองอัตโนมัติเป็น 2 กลุ่ม
"กลุ่มแรกคือนักเรียนชาย ทำพวกก่ออิฐ ฉาบผิว ฯลฯ ส่วนผู้หญิงจะหิ้วปูน ขนอิฐ ทำกับข้าวกินตอนเที่ยงจากของบริจาค เช่น มาม่า ปลากระป๋อง ฯลฯ ไม่มีใครเห็นเพื่อนทำแล้วมานั่งดูเลยครับ อันไหนทำได้ทำหมด อันไหนเกินความสามารถก็ยกให้เพื่อน นั่นคือความประทับใจของผม"
Photo Credit: อ.ธชกร รอดเพ็ง
แล้วเด็กมีความรู้เรื่องการก่อสร้างมากน้อยแค่ไหน? "เด็กทำไม่เป็นครับ แต่ผมพอจะมีพื้นฐาน เลยมาสอนกันวันนั้นเลยว่าต้องทำอะไรบ้าง เด็กทั้ง 43 คนก็เรียนรู้กันแล้วทำออกมาได้ดูดี ความรู้ที่ได้เรียนมาก็ได้ใช้ อย่างพวกการคำนวณว่าพื้นที่เท่านี้ ขนาดอิฐเท่านี้ ต้องใช้กี่ก้อน แล้วต้องใช้ปูน ทราย ปริมาณเท่าไหร่ ช่วยกันคำนวณทั้งเด็กและครูเลยครับ"
"ตอนเราวางแผน ไม่ได้คิดถึงขั้นต้องออกมาดูดี แค่เน้นปลอดภัยและประหยัด เพราะไม่มีใครเป็นช่างก่อสร้าง นักเรียนก็อายุแค่ 17 ต้นๆ พอไปทำก็เกิดการเรียนรู้ นักเรียนที่ทำเค้าภูมิใจในตัวเอง บอกเราว่า 'อาจารย์ๆ นี่ฝีมือพวกเราแหละ เราทำได้ขนาดนี้เลยนะ'"
"เราใช้เวลาทำ 2 วัน ในช่วงเสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมาครับ เป้าหมายแรกเราทำเสร็จแล้ว มีการกั้นห้องนอนแล้ว มีประตู สามารถใช้การได้แล้ว แต่พอทำไปทำมากลับเจอปัญหาเพิ่ม คือหลังคาบ้าน ไม้ผุ กระเบื้องแตก แถมมีสายไฟเก่าๆ ที่อาจเป็นอันตรายต่อคนอยู่ เลยวางแผนกันว่าเสาร์อาทิตย์นี้จะไปซ่อมหลังคาบ้านน้องต่อครับ"
"จิตสาธารณะ" คือสิ่งที่อาจารย์ย้ำให้นักเรียนฟังทุกเช้า
"งานที่ผ่านมาทำให้เราเห็นความรัก ความสามัคคี ความเสียสละ ผมปลื้มนักเรียนในห้องมากครับ ทุกเช้าผมจะเน้นเรื่อง EQ การเป็นอยู่ในสังคม เราต้องรักและสามัคคีกัน ปกติแล้วเวลาเรียนในห้อง ถ้ากลุ่มนึงไม่เข้าใจ อีกกลุ่มนึงจะเข้ามาช่วยเหลือเกิน ช่วยเติมเต็มสิ่งที่เพื่อนขาด"
"มายด์" ตัวแทนนักเรียนเล่าว่า "เราได้เรื่องการใช้ชีวิต เหมือนที่อาจารย์ย้ำว่าเราต้องมีจิตสาธารณะ ต้องรู้จักแบ่งปัน เพื่อนบางคนทำกับข้าวไม่เป็น เค้าก็ได้เรียนรู้จากงานตรงนี้ ถ้าถามว่าเหนื่อยมั้ย เหนื่อยค่ะ แต่มองไปเห็นเพื่อนช่วยกันเต็มที่ทุกคน อาจารย์ให้กำลังใจตลอด พอทำเสร็จก็ภูมิใจ เราได้ทำให้เพื่อนมีรอยยิ้ม ^^"
ทางด้านพลอย เด็กหญิงเจ้าของบ้านกันบ้างค่ะ เราเห็นว่าสภาพก่อนหลังเป็นยังไงบ้าง? "ดีขึ้นเยอะเลยค่ะ มีห้องนอน มีประตู ดีกว่าแต่ก่อนมากๆ" อยากให้พลอยเล่าถึงบรรยากาศและความรู้สึกของเราหน่อย "หนูเองได้ทำกับข้าว ช่วยขนปูนขนทรายค่ะ โครงงานนี้ทำให้เราเห็นความรัก ความสามัคคี เห็นน้ำใจของเพื่อนๆ ส่วนปู่กับย่าก็บอกว่า เค้าประทับใจมาก ดีใจที่มีโครงงานดีๆ แบบนี้"
ทิ้งท้ายจากใจอาจารย์
"ผมจะสอนเด็กเรื่องการช่วยเหลือแบบนี้มาตลอด แต่บังเอิญว่าปีนี้มีสื่อให้ความสนใจ ผมรู้สึกภูมิใจมากๆ ครับ อยากฝากถึงน้องๆ โรงเรียนอื่นว่าถ้าอยากทำโครงงานแบบนี้บ้าง ยินดีเลยครับ เพราะถึงสิ่งที่เราทำจะเป็นสิ่งเล็กๆ ในสังคมเล็กๆ แต่ถ้าทุกสังคมทำแบบนี้หมด ประเทศเราจะมีคนมีคุณธรรม"
ดีใจกับอาจารย์จริงๆ ค่ะที่มีนักเรียนพร้อมใจกันน่ารักขนาดนี้ 555 เราคงเห็นชัดเจนแล้วว่าการทำความดีไม่มีจำกัดรูปแบบ ปกติเราอาจจะเห็นค่ายอนุรักษ์ธรรมชาติหรือค่ายสร้างต่างๆ แต่คราวนี้มาแปลกหน่อยตรงเป็นกลุ่มนักเรียนพากันไปช่วยซ่อมบ้านของเพื่อนร่วมห้อง พูดง่ายๆ ว่าทุกคนไม่มองข้ามเรื่องใกล้ตัวเลยค่ะ สำหรับคนที่กำลังมองหากิจกรรมดีๆ ทำ อาจมองหาจากสิ่งใกล้ตัวบ้างก็ได้นะคะ ^^
อย่าลืมย้อนอ่านเด็กพลังบวกคนก่อนนะคะ ><
‘กัสจัง’ เด็กชายเจ้าของเพจ “Gutjang's Life"
ที่เริ่มต้นจากดูยูทูบแล้วอยากได้ของเล่น!
2 ความคิดเห็น