เข้าใจลักษณะตัวละครได้อย่างไร?

      เป็นยังไงกันบ้างจ๊ะ สำหรับช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา งานเขียนของน้องๆคืบหน้าไปแค่ไหนแล้วจ๊ะ หลายวันก่อนมีน้องนักเขียนส่งเมลล์มาปรึกษาพี่นัทเกี่ยวกับการบรรยายลักษณะตัวละคร เพราะรู้สึกว่าบรรยายยังไงก็ไม่สามารถให้เข้าถึงตัวละครได้ซักที พี่นัทเชื่อว่าน้องๆหลายคนก็เคยเจอปัญหานี้เช่นกัน  วันนี้พี่นัทจึงนำเคล็ดลับดีๆเกี่ยวกับการเขียนบรรยายลักษณะนิสัยตัวละครมาฝากน้องๆนักเขียนชาวเด็กดีกันจ๊ะ

ลักษณะตัวละคร

         เรามักจะคาดหวังว่า “คน” ในเรื่องแต่งจะต้องมีลักษณะคล้ายๆกับคนในชีวิตจริง หลายต่อหลายครั้งที่เรามักจะนำเค้าโครงบุคคลที่มีตัวตนอยู่จริงในมาเขียนแต่งแต้มดัดแปลงให้เกิดเป็นตัวละครใหม่ที่มีชีวิตผ่านตัวหนังสือในนิยายของเรา

เหมือนชีวิตจริง ?

          สิ่งที่เรียกว่า “เหมือนชีวิตจริง” ไม่อาจถือเป็นมาตรฐานได้พียงพอที่จะตัดสินลักษณะตัวละครในเรื่องแต่ง ลักษณะตัวละครในเรื่องแต่งเป็น “สิ่ง” ที่มากกว่าชีวิตจริง

บุคคลิกลักษณะแบบไหนกันล่ะที่ควรจะเป็นตัวละคร?

          ในที่นี้ไม่ได้หมายความว่า ให้เราละเลยความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครกับชีวิตมนุษย์จริงๆแต่ต้องการจะเน้นว่าความสัมพันธ์ดังกล่าวนี้ค่อยข้างสลับซับซ้อนไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลยจ๊ะ

         การที่เราจะสร้างตัวละครขึ้นมาแต่งละตัวนั้นต้องคิดถึงความแตกต่างระหว่างเรื่องแต่งกับชีวิตจริงด้วย

         ในชีวิตมนุษย์เรามีเสรีภาพมากแต่ไหนในเรื่องแต่งก็มีอิสระมากเช่นกัน แต่ทว่าตัวละครใช่จะมีอิสระไปซะทุกอย่างนะ เพราะจะต้องอย่าลืมว่าตัวละครเองก็เป็นส่วนหนึ่งของงานสร้างสรรค์ในการเขียน และจะต้องให้สอดคล้องกับเรื่องที่กำลังดำเนินไปด้วย

         ลักษณะงานที่ละเอียดอ่อนมากที่สุดของนักเขียนนิยายก็คือ ต้องสร้าง และคงภาพมายาของลักษณะตัวละครเหล่านั้นให้ดูเสมือนว่าเป็นอิสระจากทุกสิ่ง แต่ในขณะเดียวกันเราต้องปล่อยให้ตัวละครพาไป

วิธีบรรยายลักษณะตัวละคร

         1.  นักเขียนจะเป็นผู้บอกกับผู้อ่านโดยตรงเกี่ยวกับลักษณะของตัวละครนั้นๆ และอาจจพแสดงความเห็นส่วนตัวเข้าไปด้วย วิธีนี้จะง่ายและไม่อ้อมค้อม แต่ดูจะเป็นกลไกที่ไม่ทำให้ผู้อ่านมีจิตนาการร่วมไปกับเนื้อเรื่องและตัวละคร ผู้อ่านจะไม่มีปฏิกิริยาต่อตัวละครโดยตรง และไม่ตัดสินด้วยตัวเองเหมือนอย่างที่ต้องเผชิญอยู่ในชีวิตจริงๆ

         2. นักเขียนจะเผยให้เห็นลักษณะตัวละครโดยตัวละครเองจากคำพูดและการกระทำ ผู้อ่านจะมีส่วนร่วในเรื่องราวได้ วิธีนี้นักเขียนอาจต้องเสียเวลามากซักหน่อย และผู้อ่านอาจจะเข้าใจตัวละครผิดไปจากที่เราต้องการก็ได้

         3. การพรรณนาด้วยเนื้อหาคำพูดที่ล้อมรอบตัวละครอยู่  ผู้อ่านจะเข้าใจได้ว่าผู้เขียนต้องการจะสื่ออะไรในตัวละคร

         ในการเขียนนิยายเราสามารถใช้ทั้ง 3 วิธี ด้วยกันได้อย่างผสมผสาน

(ถ้าสามารถนะจ๊ะน้องๆ)

          งานที่นักเขียนต้องทำต่อไปก็คือ การพัฒนาลักษณะตัวละคร ซึ่งเป็นสิ่งที่สำคัญมากเพราะเรื่องราวที่เราเขียนนั้นมี “เงื่อน” และ “เวลา” เพราะฉะนั้นลักษณะตัวละครย่อมจะมีการเปลี่ยนแปรงพัฒนาไปด้วย อีกอย่างหนึ่งคือ แรงจูงใจของตัวละครในแต่ลัเหตุการณ์ นักเขียนจะต้องเผยให้เห็นแรงจูงใจที่แผงอยู่เบื้องหลัง ไม่ว่าจะเป็น ความรัก ความโลภ ความอิจฉาริษยา  ความห่วยใย ฯลฯ ซึ่งในจุดนี้โครงเรื่องและลักษณะตัวละครจะต้องเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ถ้าตัวละครชักปืนออกมายิง จะต้องมีเหตุผงเพียงพอว่าทำไมถึงทำเช่นนั้น นั่นก็คือ เราได้วางโครงเรื่อง ลักษณะตัวละคร พัฒนาลักษณะตัวละคร แสดงเหตุจูงใจมาจนเพียงพอแล้ว

         ถ้าน้องๆนักเขียนสารมารถผสมผสานโครงเรื่องกับลักษณะตัวละครได้อย่างสอดคล้องกลมกลืน เราก็จะสามารถสร้างสรรค์ผลงานเขียนที่มีคุณภาพได้ไม่ยากเลยจ๊ะ

         เหมือนเช่นเคยนะจ๊ะ ถ้าน้องๆคนไหนมีปัญหาในงานเขียนหรือคิดอะไรไม่ออก เมลล์มาบอกพี่นัทได้ที่ judne@dek-d.com หรือแวะเข้าไปทักทายกันแบบชิลๆได้ที่ My id พี่นัท ข้างล่างนี้เลยค่ะ  แล้วพี่นัทจะรีบตอบให้จ้า