ทำไมอยากจะจดลิขสิทธิ์...ก็เพราะเราถูกลอก [ไม่ระบุให้แชร์]

วิว



คำว่าจดลิขสิทธิ์   ไม่ใช่ว่าไม่เคยอยู่ในหัวสมอง

แต่ที่คิดคือแต่งให้จบก่อน   แล้วเวลาจะส่งสำนักพิมพ์แล้วค่อยจด

ไม่ก็จดกับทางสำนักพิมพ์ไปเลย

 

แต่วันนี้...มันไม่ใช่อย่างนั้น

เมื่อเราโดนขโมย...ขโมยผลงานที่อุตส่าห์แต่งขึ้นมา

หรือง่ายๆ

...เราโดนก็อปผลงาน…

 

ในวันหนึ่งที่นั่งเช็คดูผลงานตัวเองอยู่เพลินๆ

สายตาก็พลันไปเจอะกับจำนวนคอมเม้นต์ที่เพิ่มขึ้นมาในนิทานที่แต่งขึ้นมาเป็นเรื่องแรก

...ดีใจจัง...ใครมาเม้นต์ให้เรานะ    นี่คือความคิดแรกที่คิดขึ้นมาในหัว

ด้วยความดีใจปนอยากอ่านคอมเม้นต์เร็วๆ

ฉันจึงรีบคลิกตรงไปดูในบทความทันที

แต่ที่ฉันเห็นคือ

 

++เราขอก็อปนิยายเธอล่ะกันนะ  ขอโทษด้วยล่ะกันที่ก็อป  ก็นิยายของเธอคือมันสนุกจริงๆนิ++

 

เราตกใจ...ก็อปไปได้ยังไง   เราตั้งระบบคลุมดำแล้วนะ

หรือว่าเธอจะเปิด  soruce  แล้วก็อปไป

แล้วสิ่งที่สงสัยตามมาคือ...

เธอเม้นต์ลงในเรื่องสั้นที่เราแต่งแล้วใช้ประเภทนิทาน

แต่เธอกลับเรียกเรื่องสั้นนี้ว่านิยาย

เอ๊ะ...หรือว่าเธอลอกนิยายของฉันอีกเรื่อง

แต่มาเม้นต์ลงในนี้เพื่อจะได้เป็นการไม่สังเกต

 

ตอนนั้นฉันรู้สึกแต่ว่าโกรธ...มาก

เธอบอกว่านิยายของฉันสนุก    เธอก็เลยต้องก็อปไปอย่างนั้นหรือ

ใครสอนเธอ...ใครบอกเธอว่าสนุกจะต้องก็อป

เธอมาขอแบบนี้...เราอนุญาตแล้วหรือ

แต่เอาเถอะเมื่อเธอก็อปไปแล้ว

ฉันก็แทบว่าอะไรเธอไม่ได้นี่ 

เพราะเธอขอแล้ว  แต่บังเอิญฉันไม่ได้อนุญาตเธอก็เท่านั้น

 

แต่ฉันอยากจะถามเธอ

ว่าเมื่อเธอคัดลอกไปแล้ว...เธอให้เครดิตฉันหรือเปล่า

เธอได้บอกไหม

ว่าฉันเป็นคนแต่ง  เธอเป็นคนลอก

เธอได้บอกไหมว่าเธอเอามาจากลิงค์ไหน

หรือว่าเธอตบตาคนอื่นว่าเธอแต่งขึ้นมาเลย

ถ้าเธอทำอย่างหลังล่ะก็

....เธอมันโคตรจะทุเรศแล้ว…

 

ถ้าเธอมาอ่าน   ถ้าเธอมาพบ

ฉันรู้ว่าเธอคงโกรธที่ฉันเอาเรื่องนี้มาพูด

แต่เธอรู้ไหม...ว่าฉันก็ไม่ใช่แม่พระ  ฉันก็โกรธไม่แพ้เธอ

ถามเธอหน่อยสิ…

ว่าถ้าฉันอยากให้เธอลอก  อยากให้เธอก็อปฉันจะตั้งระบบป้องกันบทความไว้เพื่ออะไร

ตั้งไว้ทำเท่  ตั้งไว้ตามกระแสอย่างนั้นหรือ

เธอยังทะเยอทะยานลอกมันไปได้

เธอมี...อะไรอยู่ในภายใต้จิตใจ  ใต้จิตใต้สำนึกบ้างหรือเปล่า

 

ถ้าเธอเป็นคนหนึ่งที่กำลังติดตามผลงานของเราอยู่

เราก็อยากบอกเธอว่า...เราไม่ขอมีนักอ่านที่พอใจในผลงานเรา

แต่กลับ...มาทำร้ายจิดใจของเราอย่างนี้

 

วันนี้...ฉันได้บทเรียนเยอะแยะ

รู้ว่า...ลิขสิทธิ์คือทุกสิ่งทุกอย่างของงานเขียนของฉัน

ขอบคุณที่ทำให้ฉันอยากที่จดลิขสิทธิ์ทุกครั้งที่เขียน

 

สุดท้ายนี้...

ฉันอยากให้เธอ....รู้จักวิธีที่ขอ...ให้ดียิ่งกว่านี้

และ

ฉันอยากให้เธอรู้จักคำว่า

...ละอายเสียบ้างก็ยังดี...



PS.  บางที....เราต้องหัดมองรอบๆตัวเองบ้าง เผื่อจะได้รู้ว่าในโลกนี้...มันไม่ได้มีแค่เราเพียงคนเดียว
ส่งกำลังใจให้ จขกท.

แสดงความคิดเห็น

4 ความคิดเห็น

เกี่ยวกับเรา / ติดต่อเรา

เว็บ Dek-D

เข้าผ่านแอป ง่ายกว่า

ติดตั้งแอป
ติดตั้งแอป