นางในวรรณคดีครั้งที่ 6 รจนา

<!--[if !supportLists]-->1.       <!--[endif]-->นางในวรรณคดีครั้งที่ 6 รจนา

เคยได้ยินเรื่องเจ้าเงาะกับรจนาไหม เด็กๆ?

ที่ว่านางเอกคนสวยต้องรักกับชายหนุ่มหน้าตาขี้ริ้ว สวมรูปเงาะไง

หรือพูดให้ฟังคุ้นๆ อีกหน่อย เรื่องที่พี่ตินจะมาเล่าวันนี้ ชื่อว่า “สังข์ทอง” จ้า

สังข์ทองเนี่ย นับเป็นวรรณคดีไทยที่มีชื่อเสียงมากๆ ใครๆ ก็ต้องรู้จักแหละ จริงไหม?

แต่วันนี้ เรามาฟังเรื่องนี้กันอย่างละเอียดอีกครั้ง

ภายใต้ฝีมือการเล่าของคนแก่อย่างพี่ตินดีกว่านะ อิอิ

เรื่องเริ่มต้นที่ ท้าวสามนต์ กับนางมณฑา ครองเมืองสามนต์กัยสองสามีภรรยา

และมีแต่พระธิดา ไม่มีพระโอรสไว้สืบสกุล

และยิ่งพระธิดาองค์เล็กที่ชื่อว่า “รจนา” นั้น มีสิริโฉมงดงามเหนือพี่ๆ ทั้ง 6 ของนางทุกองค์

ถึงกับที่เขาว่ากันว่า “โสภาเพียงนางในสวรรค์” ทีเดียว (มาชมเราแบบนี้มั่งได้มะ???)

ท้าวสามนต์ จึงเริ่มจัดพิธีการหาเขยมาให้กับพระธิดา (ประมาณว่ากลัวไม่มีคนครองเมืองต่อนี่เอง)

และเพิ่มเงื่อนไขอีกว่า ถ้าหากเขยคนไหนมีความสามารถ จะยกเมืองให้ครอบครองต่อไป

เมื่อรู้ถึงเมืองต่างๆ พวกเขาก็ส่งพระโอรสมามากมาย

และในการเลือกคู่ครั้งนี้ พระธิดาทุกองค์ ยกเว้นนางรจนา น้องเล็ก ต่างเลือกได้คู่ที่ถูกใจ

ท้าวสามนต์ก็อยากให้ลูกออกเรือนไปเสียที ก็เลยหาวิธีใหม่

บอกว่าให้ไปเรียกผู้ชายทั้งเมืองมาให้หมดเลย มาให้นางรจนาเลือก (จะดีเหรอเนี่ย -*-)

แต่เมื่อเรียกมาหมด นางก็ยังไม่เลือกใครอยู่ดี

ท้าวสามนต์ก็ไม่ยอมแพ้ (อืม เป็นกษัตริย์ก็ยังงี้เอง) เลยถามเสนาว่าผู้ชายมาหมดเมืองแล้วเหรอ

เสนาก็บอกว่าเหลือแต่เจ้าเงาะบ้าใบ้ที่ไม่ได้มา และแน่นอนว่าท้าวสามนต์ก็บ้าจี้อีก

บอกเสนาให้เอาเจ้าเงาะมาให้นางรจนาดู

แล้วเป็นไงล่ะ ผลที่ได้ อยากให้ลูกสาวมีสามีนักใช่ไหม????

ฮึ่มๆ นางรจนาก็เลยเสี่ยงพวงมาลัยเลือกเจ้าเงาะสมใจท้าวสามนต์เสียเลย

ท่านท้าวโกรธมาก เลยไล่นางรจนาไปอยู่ที่กระท่อมปลายนา

(ท่าทางเอาแต่ใจน่าดู ตอนแรกก็อยากให้ลูกเลือกสามี แต่พอลูกเลือกจริงๆ ก็โกรธอีก เอาไงเนี่ย ท่านท้าว -*-)

ที่นี่เอง นางรจนาได้รู้ความจริงว่า สามีของนาง เจ้าเงาะ ความจริงแล้ว มีชื่อว่า พระสังข์ทอง

เป็นโอรสของนางจันท์เทวี และท้าวยศวิมล แต่เพราะถูกเล่ห์ร้ายของนางจันทาเทวี สนมเอก

ใส่ร้ายว่า พระสังข์ชอบอยู่ในหอยสังข์ จะเป็นกาลกิณี ก็เลยโดนขับไล่ออกจากเมือง

และไปเป็นบุตรบุญธรรมของนางยักษ์ใจดี นางพันธุรัต

แต่ภายหลัง พระสังข์เกิดกลัวนาง เลยขโมยรูปเงาะ เกือกแก้ว และไม้เท้าวิเศษหนีไป (ช่างขี้ขโมยจริงๆ พระสังข์เนี่ย)

แต่นางก็ติดตาม และเมื่อเห็นว่าพระสังข์ไม่ยอมรับนางจริงๆ

นางก็เขียนมหาจินดามนตร์สำหรับเรียกเนื้อเรียกปลาทิ้งไว้ แล้วตายจากไป (น่าสงสารจัง)

เมื่อรู้เรื่องแล้ว นางรจนาก็ขอร้องให้พระสังข์ถอดรูปเงาะเถอะ แต่พระสังข์ไม่ยอม

นางก็เลยแอบขโมยรูปเงาะไปเผาเสียเลย แต่รูปเงาะไม่ไหม้ไฟ

และพอพระสังข์รู้ความจริง จากนั้น ก็ไม่ยอมถอดรูปเงาะอีกเลย (เสียใจด้วยนะ นางรจนา)

ส่วนท้าวสามนต์ ก็แค้นเขยเงาะเหลือเกิน เลยออกอุบายเรียกเขยทุกคนให้มารวมตัวกัน

แล้วบอกให้หาปลามาคนละร้อยตัว จะบวงสรวง

พระสังข์เลยใช้โอกาสนี้แหละ ปลอมตัวเป็นเทวดา ร่ายมหาจินดามนตร์ให้ปลามารวมกัน

หกเขยที่จับปลาไม่ได้ ก็เลยต้องมาขอปลาจากเทวดา (พระสังข์) ปลอม

พระสังข์ก็ให้ แต่มีข้อแลกเปลี่ยน เป็นปลายจมูกของหกเขย เชือดเอามาคนละนิด

สรุป อุบายของท้าวสามนต์ก็ล้มเหลว แถมเขยทั้งหกก็จมูกหายอีก -*-

พระองค์เลยเปลี่ยนแนวมาเป็นให้ไปจับเนื้อบ้าง

พระสังข์ก็ใช้อุบายเดิมอีก แต่คราวนี้เป็นของปลายติ่งหูแทน

พระอินทร์เห็นดังนี้ ก็พอจะเดาได้ว่าเดี๋ยวท้าวสามนต์ต้องมาใช้อุบายอะไรแกล้งเจ้าเงาะกับนางรจนาอีกแน่

พระองค์เลยแกล้งปลอมตัว ยกทัพเทวดาไปล้อมเมืองของท้าวสามนต์

แล้วท้าเล่นเกมตีคลี เอาเมือง (น้องๆ รู้จักเกมตีคลีไหม??? ชื่อฝรั่งก็คือ โปโลม้านั่นเองจ้า

ต้องขี่ม้า แล้วถือไม้คล้ายๆ ไม่กอล์ฟ หวดลูกไปมา ให้เข้าประตูของฝ่ายตรงข้ามนั่นเอง)

ท้าวสามนต์ก็ให้หกเขยออกไป แต่ผลก็นะ แพ้ยับเยิน (ใครจะไปสู้พระอินทร์ได้เล่า)

พระองค์หมดท่า เลยต้องไปตามเจ้าเงาะมา

นางรจนาก็เลยอ้อนวอนให้พระสังข์ถอดรูปไปช่วยพ่อกับแม่

ท้าวสามนต์ได้เห็นรูปโฉมที่แท้จริงของพระสังข์ก็ตกใจ

และยิ่งได้เห็นว่าพระสังข์สามารถเล่นเกมตีคลีได้อย่างเร้าใจ แบบว่าเก่งกว่าเจ้าหกเขยมากมาย

แถมตอนหลัง พระอินทร์ยังเตี๊ยมกัน แกล้งยอมแพ้หนีไปอีก ท้าวสามนต์ก็ยิ่งตกใจ

และพอจบเกมลง ท่านท้าวก็รับนางรจนากับเจ้าเงาะเข้าวัง และให้ครองเมืองต่อไป

(เปลี่ยนได้เร็วจริงๆ)

และเรื่องราวของพระสังข์ก็จบลง

ถ้าพี่ตินเป็นพระสังข์ ก็คงเลือกใส่รูปเงาะนะ

เพราะอยากรู้ว่าคนจะจริงใจกับเราแค่ไหน

ไม่ใช่ว่าแค่เห็นเราหน้าตาดี แล้วทำดีกับเรา แต่พอเราหน้าตาแย่ กลับทำดูถูกรังเกียจ

และคนเราทุกคน พี่ตินเชื่อว่า ขอให้มีความดีในใจ เท่านั้น ก็ถือว่าสวยงามแล้ว

ดีกว่าหน้าตาดี แต่ใจร้าย อันนั้นก็จะไม่เวิร์กแน่ๆ

อตินเอง

ขอบคุณข้อมูลจากหนังสือ นางในวรรณคดี