ว่าด้วยเรื่องของ "ที่นั่ง" ในห้องเรียน

     ^^ สวัสดีจ้าน้องๆ dek-d.com ของพี่เหมี่ยวทุกคน ... เผลอแป๊ปเดียวเวลาผ่านไปไวเหมือนโกหกจริงๆ เลยนะคะ จำได้ว่าเมื่อไม่นานมานี้เพิ่งชวนน้องๆ คุยกันเรื่องปิดเทอมนี้จะทำอะไรกันดี ดูสิคะหันมาดูปฏิทินอีกที เหลืออีกไม่กี่วันก็จะเปิดเทอมกันแล้ว!

     และในช่วงนี้ เชื่อว่าน้องๆ หลายคนก็คงกำลังเตรียมตัวให้พร้อมรับกับการเปิดเทอมใหม่อยู่ ... ใช่แล้วล่ะค่ะ เพราะเราต้องเจอทั้ง บทเรียนใหม่ๆ , คุณครูคนใหม่ , เพื่อนใหม่(สำหรับบางคน) , โรงเรียนใหม่ ... และสิ่งแปลกใหม่ต่างๆ อีกมากมาย

     "ที่นั่งใหม่" ก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่ทุกคนต้องเจอ ในแต่ละเทอมและในแต่ละวิชา เชื่อว่าน้องๆ หลายคนก็คงจะต้องมีที่นั่งประจำกันใช่ไหมล่ะคะ แน่นอนล่ะค่ะ แต่ละคนก็จะมีมุมโปรดที่ต่างกัน บางคนก็ชอบนั่งหน้าห้อง บางคนก็ชอบนั่งริมหน้าต่าง และบางคนก็ชอบนั่งหลังห้อง ...

     แล้วน้องๆ เคยสังเกตไหมค่ะว่า เพื่อนร่วมชั้นของน้องๆ ที่นั่งในแต่ละจุดของห้องก็จะมีบุคลิกลักษณะนิสัยที่แตกต่างกัน ... เด็กหน้าห้องอาจจะเป็นเด็กเนิร์สตั้งใจเรียน เด็กนั่งริมหน้าต่างอาจจะชอบนั่งชิลล์มองโน่นมองนี่ เด็กนั่งข้างประตูห้องอาจจะอยากเป็นคนที่ออกจากห้องเรียนก่อนใคร และเด็กหลังห้องก็อาจจะเป็นเด็กแสบซ่าช่างเม้าส์

     ... สำหรับพี่เหมี่ยวเองก็มีประสบการณ์ในการเลือกที่นั่งในห้องเรียนมาอย่างโชกโชนเลยล่ะค่ะ และพี่เหมี่ยวต้องขอบอกน้องๆ ไว้เลยนะคะว่า การเลือกที่นั่งในแต่ละจุดนั้น มีผลต่อการเรียนของเราเป็นอย่างมากเลยนะคะ ถึงจะไม่ได้มีผล 100% แต่การเลือกที่นั่งก็เป็นปัจจัยหนึ่งที่จะำทำให้เรา เรียนรู้เรื่อง – ไม่รู้เรื่อง ได้เลยทีเดียว

     >>> ที่นั่งตอนอนุบาล

     พี่เหมี่ยวจำได้ดีเลยว่า ครั้งแรกที่เข้าโรงเรียนอนุบาล พี่เหมี่ยวโดนคุณครูจับให้นั่งคู่กับเพื่อนผู้ชาย โดยตำแหน่งที่นั่งก็เป็นโต๊ะแถวที่สองนับจากหลังห้อง โดยสาเหตุที่โดนจับให้นั่งเป็นเด็กหลังห้องก็เพราะว่า คุณครูเค้าจะเรียงตามลำดับความสูง ให้คนตัวเล็กนั่งหน้า ตัวสูงนั่งหลัง จะได้ไม่บังเพื่อนๆ ในตอนเด็กๆ การที่ต้องนั่งคู่กับเพื่อนผู้ชายเป็นเรื่องที่น่ารำคาญมากสำหรับพี่เหมี่ยว

     สาเหตุก็เป็นเพราะว่า เพื่อนผู้ชายจะชอบแกล้ง ชอบแหย่เราให้เรารำคาญอยู่เรื่อย พอเรารำคาญมากๆ ก็เลยฟ้องคุณครู ผลสรุปออกมาคือโดนตีทั้งคู่ นั่นจึงเป็นความทรงจำที่ค่อนข้างแย่ของพี่เหมี่ยวในวัยเด็ก -*-

>>> ที่นั่งตอนประถม      เนื่องจากพี่เหมี่ยวเป็นคนที่เรียนหนังสือไม่เก่ง การนั่งหน้าห้องจึงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงโดยสิ้นเชิง การเป็นเด็กนั่งกลาง – หลังห้อง จึงเป็นสิ่งที่เหมาะกับเด็กอย่างพี่เหมี่ยวเป็นที่สุด เพราะถ้าคุณครูจะเรียกตอบคำถาม อย่างน้อยคุณครูก็อาจจะมองข้ามเราไป (เป็นความคิดของพี่เหมี่ยวในตอนนั้น)      หรือเวลาที่เราทำการบ้านไม่เสร็จ อย่างน้อยเราก็ยังแอบทำ (หรือแอบลอกเพื่อน) ได้จนกว่าจะถึงเวลาส่งการบ้าน และที่สำคัญบางครั้งถ้าเราอยากจะเม้าท์เน่าหนอนกับเพื่อนก็สามารถทำได้โดยที่มีความเสี่ยงที่จะโดนจับได้น้อยกว่าการนั่งเม้าท์กันในระยะเผาขน (เป็นตัวอย่างที่ไม่ดีนะคะ เรียนไม่เก่งแล้วยังไม่ตั้งใจอีก)

     >>> ที่นั่งตอนมัธยม

     หลายปีผ่านไป พี่เหมี่ยวก็ยังไม่ทิ้งอุดมการณ์เดิมค่ะ ยึดหลักทางสายกลาง นั่งกลางๆ ห้องไว้ก่อนปลอดภัยที่สุด อย่างน้อยเรียนไม่รู้เรื่องยังไงก็ยังพอแอบถามเพื่อนได้ ดีกว่านั่งหน้ามึนอยู่หน้าห้อง แล้วก็ง่วงนอนให้คุณครูเรียกไปทำโทษ

     ดังนั้นเวลาสิบกว่าปีในโรงเรียนของพี่เหมี่ยว ตั้งแต่อนุบาล – มัธยม จึงยึดหลักทางสายกลางมาตลอด ผลการเรียนก็เลยออกมาตามทางสายกลางค่ะ กลางๆ มาตลอด เกือบจะถึง 3.00 แต่ก็ไม่ถึงซะที จนกระทั่งจุดผกผันในชีวิตก็เกิดขึ้น!!!...

     >>> ที่นั่งตอนมหาวิทยาลัย

    จุดไคล์แมกซ์อยู่ตรงที่เมื่อพี่เหมี่ยวเริ่มเข้าเรียนให้มหาวิทยาลัย พี่เหมี่ยวได้ไปรู้จักเพื่อนใหม่คนหนึ่งซึ่งเป็นเพื่อนสนิทคนแรกในรั้วมหาวิทยาลัย ไปไหนก็ไปด้วยกันตลอด แน่นอนค่ะเวลาเรียนเราก็ต้องนั่งด้วยกันอยู่แล้ว

     และด้วยความบังเอิญหรือสวรรค์กลั่นแกล้งก็ไม่รู้ ... เพื่อนสนิทของพี่เหมี่ยวคนนี้สายตาสั้นมาก(ถึงมากที่สุด) ถึงแม้จะใส่แว่นแล้วก็ยังมองกระดานไม่เห็น เพื่อนสนิทของพี่เหมี่ยวก็เลยเลือกที่จะนั่งหน้าห้องในทุกวิชา ตัวพี่เหมี่ยวเองก็อยากจะนั่งกับเพื่อนซี้ พี่เหมี่ยวก็เลยจำใจต้องนั่งเรียนอยู่แถวหน้าสุดทุกวิชา (หน้าห้องยังไม่พอนะคะ นั่งแถวกลางเป๊ะ ประจันหน้ากับอาจารย์แบบตาต่อตาฟันต่อฟันกันเลยทีเดียว)

     ซึ่งตอนแรกๆ นั้นต้องยอมรับว่าพี่เหมี่ยวอึดอัดมาก เพราะที่ผ่านมาเป็นเด็กกลาง – หลังห้องมาตลอด แต่พอมาตอนนี้ต้องมานั่งจ้องหน้ากับอาจารย์ชนิดติดขอบโต๊ะ ก็เลยเป็นภาคบังคับให้พี่เหมี่ยวต้องตั้งใจฟังอาจารย์ และจดแร็กเชอร์ทุกวิชา เวลาง่วงก็ต้องบังคับตัวเองไม่ให้หลับ จะเม้าท์กับเพื่อนก็ไม่ได้เพราะอาจารย์จะเห็น เพราะฉะนั้นสิ่งเดียวที่ทำได้คือการตั้งใจฟังอาจารย์

     แล้วน้องๆ รู้ไหมคะว่าเกิดอะไรขึ้นกับพี่เหมี่ยว ... การสอบปลายภาคของปีที่หนึ่งผ่านไป ผลสอบก็ออกมาปรากฏว่า ... พี่เหมี่ยวเปิดเว็บไซต์ของมหาวิทยาลัยเพื่อเช็คผลการเรียน ... 3.58 !!! โอ้แม่เจ้า เป็นไปได้ยังไงคะ ก็ในเมื่อสิบกว่าปีที่ผ่านมาพยายามทำคะแนนสอบแทบตาย ทำยังไงก็ไม่ได้ถึง 3.00 ซะที แต่ดูตอนนี้สิคะ ... เป็นไปได้ยังไงเนี่ย

     และพอลองมานั่งนึกๆ ดูแล้วผลการสอบที่ดีเกิดคาดในครั้งนี้ อาจจะมาจากภาคบังคับที่ทำให้พี่เหมี่ยวต้องนั่งหน้าห้องตลอดเวลา เลยทำให้พี่เหมี่ยวมีสมาธิในการเรียนมากขึ้น(โดยไม่รู้ตัว) เมื่อมีสมาธิมากขึ้น ประสิทธิภาพในการจดจำและทำความเข้าใจในบทเรียนก์ย่อมเป็นไปได้ดี

     และจากนั้นเป็นต้นมา เก้าอี้สองตัวหน้าห้องจึงเป็นที่ประจำของพี่เหมี่ยวและเพื่อนซี้ไปโดยปริยาย ... มานึกๆ ดูแล้วก็ต้องยกความดีให้กับเพื่อนซี้ของพี่เหมี่ยวจริงๆ นะคะเนี่ย ถ้าไม่สายตาสั้นอาการสาหัสแบบนี้ล่ะก็ ชีวิตนี้พี่เหมี่ยวก็คงไม่มีทางเป็นเด็กหน้าห้องได้แน่นอนเลยล่ะค่ะ

     แล้วน้องๆ dek-d.com ล่ะค่ะ เป็นเด็กแบบไหน เด็กหน้าห้อง เด็กกลางห้อง เด็กริมหน้าต่าง หรือเด็กหลังห้องคะ???

พี่เหมี่ยวขอขอบคุณ : ภาพประกอบจาก www.suanboard.net/userimage/53169.jpg ค่ะ