นางในวรรณคดีครั้งที่ 7 นางวันทอง

นางในวรรณคดี ครั้งที่ 7

คอลัมน์ นางในวรรณคดีหายไปหลายอาทิตย์ คิดถึงกันไหม

ครั้งนี้พี่ตินจะกลับมาพร้อมกับ “นางวันทอง”

และเนื้อเรื่องนั้น ถ้าหากว่าเล่าแล้ว ไม่พอใจใคร พี่ตินก็ขอโทษไว้ ณ ที่นี้

พี่ตินแค่ทำงานของตัวเอง และใส่ความคิดของตัวเองลงในงาน

ถ้าหากว่า ทำให้ใครไม่ชอบใจ พี่ตินก็เสียใจ (และเสียกำลังใจ) จริงๆ นะ

เพราะงั้น ถ้าหากว่าพี่ตินผิดพลาดอะไรไป ก็อย่าดุด่าว่ากล่าวกันนักเลยจ้ะ บอกดีๆ ก็ได้จ้า

พี่ตินก็มีหัวใจนะ (แนวรำพัน......)

เอาเป็นว่า มารู้จักกับ นางวันทอง ที่ใครๆ เค้าว่ากันว่า วันทองสองใจ

มาอ่านกันว่าจะจริงหรือเปล่านะ ที่ว่านางสองใจเนี่ย

เรื่องนี้เริ่มต้นขึ้นเมื่อสมัยอยุธยาเป็นราชธานี

ในจังหวัดสุพรรณบุรี มีพ่อค้าชื่อว่า พันโรโยธา และภรรยาคือนางศรีประจัน

มีบุตรสาวชื่อว่า พิมพิลาไลย เป็นเด็กที่สวยสะ หน้าตาน่ารักมาแต่เด็ก

ในวัยเด็ก นางพิมนั้น มีเพื่อนรุ่นเดียวกันชื่อว่า พลายแก้ว และขุนช้าง

พลายแก้วนั้น เป็นบุตรของขุนไกรกับนางทองประศรี หน้าตาดี น่ารัก

ส่วนขุนช้าง เป็นบุตรของขันศรีวิชัย และนางเทพทอง หน้าตาอัปลักษณ์มาตั้งแต่กำเนิด

ต่อมา พลายแก้วมีอันต้องย้ายบ้านจากไป เนื่องจาก ขุนไกร ซึ่งมีหน้าที่รับราชการ

และเมื่อพระพันวษา ออกเดินทางไปจับกระบือป่า แล้วให้ขุนไกรต้อนกระบือที่จับมาได้ไปเข้าคอก

แล้วกระบือเกิดแตกเปลี่ยว วิ่งไล่ขวิดชาวบ้าน ขุนไกรเลยต้องฆ่ากระบือเสียส่วนหนึ่ง

ทำให้พระพันวษากริ้วมาก และสั่งประหารขุนไกร

นางทองประศรีกลัวจะถูกริบตัวเป็นม่ายหลวง ก็เลยพาลูกชายหนีไปอาศัยที่อื่น

ต่อมา เมื่อพลายแก้วอายุได้ 15 ปี ก็ได้เข้ามาบวชเณร และเป็นเณรที่ฉลาดปราดเปรื่องมาก

เรียนไปได้หนึ่งปี ก็เรียนหมดทุกหลักสูตรของสมภารที่วัดนั้น

นางทองประศรีก็เลยพามาฝากที่วัดป่าเลไลยก์ แถวบ้านเดิม สุพรรณบุรีของนาง

ที่นี่เอง เณรพลายแก้วได้เรียนวิชามากมาย ทั้งวิชาคงกระพัน ตำราพิชัยสงคราม

วิชาการต่อสู้ และมนตร์มหาละลวยให้ผู้หญิงรักด้วย (วัดอะไร จะไปเรียนบ้างดีไหม?)

และเมื่อเทศกาลสงกรานต์เวียนมาถึง นางพิมและขุนช้างก็ได้มาตักบาตรที่วัดนี้

เมื่อได้เจอกัน เณรพลายแก้วก็ตกหลุมรักนางพิมทันที

เช่นเดียวกับนาง ก็ตกหลุมรักเช่นกัน

เมื่อจบการเทศน์ นางพิมได้เปลื้องผ้าสไบสีทับทิมถวายเณรพลายแก้ว

ทำให้ขุนช้าง ซึ่งแอบหลงรักนางอยู่แล้ว รีบเปลื้องผ้าห่มวางทับลงบนผ้าของนาง

แล้วอธิษฐานว่า ขอให้ได้เป็นเจ้าของสไบนี้ด้วย

นางพิมได้ยินเลยโกรธ ลุกกลับบ้านไปเลย

หลังจากนั้น เณรพลายแก้วก็เฝ้าหลงรักนางพิม

จนไปบิณฑบาตหน้าบ้านนาง แล้วขอร้องให้นางสายทอง คนใช้ของนางให้ช่วยเป็นสื่อ

ทำให้ทั้งคู่ได้เสียกันอย่างลับๆ!!! (ในผ้าเหลืองน่ะเรอะ)

และต่อมา นางสายทองก็เป็นแม่สื่อเรื่อยมา จนความมาแดง

เมื่อเณรพลายแก้วจอมเจ้าชู้ กล้าเกี้ยวพานางสายทองในกุฎิ

สมภารมี เจ้าของกุฎิเลยไล่ตี ไล่ออกจากวัด (สมน้ำหน้าจริงๆ)

เณรพลายแก้วก็เลยย้ายไปอยู่วัดแค ห่างออกไปอีก เพื่อเรียนรู้วิชาเพิ่มเติม

และตอนที่เณรพลายแก้วห่างออกไปนี่แหละ ขุนช้างได้มาติดต่อขอนางพิมไปเป็นเมีย

นางพิมร้อนใจ ก็ชวนสายทองไปหาพลายแก้วด้วยกัน

และในที่สุด นางก็ได้แต่งงานกับพลายแก้ว ซึ่งสึกออกมาแล้ว

แต่การครองเรือนของทั้งสอง อยู่ได้ไม่นาน ก็เกิดศึกเจ้าเมืองเชียงใหม่ขึ้น

และพระพันวษาก็อาสาหาผู้ออกศึก ขุนช้างตัวดี ก็เลยเสนอชื่อพลายแก้วเสียเลย

หลังจากพลายแก้วไปไม่นาน นางพิมก็ป่วยหนัก

ทำให้ต้องเปลี่ยนชื่อเป็น วันทอง จึงจะเหมาะสม

และระหว่างที่พลายแก้วไม่อยู่นี้ ขุนช้างตัวดีก็คอยหาทางแย่งนางมาเป็นของตัวตลอด

แต่นางก็ไม่ยอม แม้จะต้องทนต่างๆ นานา

แต่เมื่อพลายแก้วกลับมา พร้อมตำแหน่งใหม่ว่าขุนแผน

กลับตอบแทนน้ำใจของนางด้วยการพานางลาวทอง หญิงสาวอีกคน มาเพื่อเป็นภรรยาใหม่ซะงั้น...

และเมื่อเห็นว่านางวันทอง ทะเลาะตบตีกับลาวทอง ภรรยาใหม่

ขุนแผนแสนดีของเรา ก็เลยพาลาวทอง คนรักใหม่ กลับไปเมืองกาญจน์ ไม่แยแสนางอีก

ผลที่ได้ นางวันทองก็ยังคงเด็ดเดี่ยว ไม่ยอมคู่กับขุนช้างอยู่ดี

แต่แล้วนางก็ต้องพลาดท่า เมื่อแม่ของนางเอง ฉุดกระชากลากถูเอานางไปให้ขุนช้างในที่สุด

เมื่อสู้แรงไม่ได้ นางก็เลยตกเป็นเมียของเจ้าขุนช้างไปโดยปริยาย....

แต่แล้ว เรื่องที่ทำท่าจะจบด้วยดี ก็เริ่มใหม่

เมื่อขุนแผนเกิดคิดถึงนาง แล้วเดินทางกลับมาเจอนางอยู่กับขุนช้าง

ก็เลยโกรธแค้น จับสองคนมัดประจาน

พอตื่นมา ขุนช้างก็ออกปากว่าจะยกนางวันทองคืนให้

แต่ขุนแผนกลับทำหยิ่ง บอกว่าไม่เอา.. (เอ๊ะ ยังไง)

และเมื่อวันหนึ่ง ขุนแผนได้ฝากเวรยามของตนไว้กับขุนช้าง

เพื่อกลับไปเยี่ยมนางลาวทอง ขุนช้างก็ได้โอกาส ใส่ร้ายว่าขุนแผนหนีเวร

ขุนแผนเลยต้องระเหเร่ร่อน แต่ก่อนไป ก็ไม่วายมาจับนางวันทองไปด้วย

ทั้งสองรอนแรมกันในป่า แต่ก็มีความสุขกันมาก

จนนางวันทองเริ่มตั้งท้อง ขุนแผนจึงยอมมอบตัวกับพระพิจิตร และเข้าสู้คดีจนชนะขุนช้าง

แต่แล้วคราวเคราะห์ของขุนแผนก็มาถึง เมื่อโลภมาก ไปขอพระพันวษาว่าขอตัวนางลาวทองออกจากวัง

(ตอนที่ขุนแผนไปอยู่ป่า ทำให้นางถูกริบเข้าวัง)

พระพันวษาเลยไม่พอใจ ว่ามักมากจริงๆ (ก็จริง) เลยจำคุกขุนแผน

ขุนช้างก็เลยลากนางวันทองกลับไปอีก (อะไรเนี่ย???)

เมื่อคลอดลูกออกมา ขุนช้างก็เตรียมจะฆ่าละ

นางวันทองเลยต้องให้ลูกไปอยู่กับย่าที่กาญจนบุรี เพราะกลัวปัญหา

ต่อมาเมื่อเกิดศึกเชียงใหม่ พลายงามก็เลยไปออกรบ

และได้ปูนบำเหน็จ เมื่อเห็นท่าทางดี ก็เลยทูลขออภัยให้พ่อ คือขุนแผนน่ะเอง

พลายงามได้ตำแหน่งเป็นจมื่นไวยวรนาถ

และมาอ้อนวอนขอให้แม่ คือนางวันทอง กลับไปคืนดีกับพ่อ คือขุนแผน

แต่นางเหนื่อยใจแล้ว ก็เลยไม่ยอมปรองดองด้วย

ขุนช้างก็ทนไม่ไหว กลัวนางจะไปคืนดี เลยไปเฝ้าพระพันวษา ขอประท้วงหน่อย (เอาเข้าไป)

และผลที่ได้ พระพันวษา ก็เลยเรียกทุกคนมาสอบสวนเสีย

และบอกว่าให้วันทองเลือกมาเลย จะเอาใครดี

นางก็เบื่อเหลือทน เลยบอกว่า “แล้วแต่จะโปรด”

คำพูดนี้ ทำให้พระพันวษากริ้วมาก และสั่งประหารนางทันที

และเรื่องของนางวันทองก็เลยจบลงตรงนี้ (วันนี้เล่ายาว พิมพ์เมื่อย แฮ่กๆ)

เรื่องก็จบไปอย่างเศร้าๆ ว่าแต่ถ้าเป็นน้องๆ จะเลือกใครดี?

พี่ติน ไม่เลือกดีกว่า อยู่คนเดียวแล้วกันนะ

อตินเอง

ขอบคุณข้อมูลจากหนังสือนางในวรรณคดี