เรื่องเล่าขาน ตำนานชาวมองโกล

เรื่องเล่าชาวมองโกล

อ่า วันนี้ พี่ตินได้รวบรวมเรื่องของชาวมองโกลแบบคร่าวๆ มาเล่าให้น้องๆ ฟังกันด้วยนะ

เพราะว่าจริงๆ แล้วพี่ตินเป็นคนชอบเรื่องของชาวมองโกลมาก (ขอให้น้องข่านของเรา มายืนยันด้วยนะ อิอิ)

เอาเป็นว่า อย่าเสียเวลาเลยจ้า ไปฟังกันเลยดีกว่านะ

ในยุคศตวรรษที่ 11 เผ่ามองโกลยังเป็นเพียงเผ่าเล็กๆ มีประชากรไม่กี่หมื่นคน

ที่อยู่อาศัยคือทะเลทรายโกบี วิธีการอยู่อาศัยของพวกเขาคือเลี้ยงสัตว์เพื่อใช้เป็นอาหารหรือไม่ก็ล่าสัตว์เป็นอาหาร

มีกระโจมสีขาว เรียกว่า “เยิร์ต” เป็นที่พัก

และแม้ชีวิตในทะเลทรายโกบีจะลำบาก เพราะภูมิประเทศมีแต่ที่ราบสูงตระหง่าน แห้งแล้ง

แต่ชาวมองโกเลียเป็นชนเผ่าที่เข้มแข็งมาก พวกเขาเก่งทั้งการขี่ม้า ยิงธนู และรบราด้วยมือ

นักล่าสัตว์ของเผ่าจะนำกวางและหมีที่ล่าได้มายังเผ่าของตน

สัตว์ที่ล่าได้มาก็จะนำมาปรุงเป็นอาหารในหม้อใหญ่ แจกจ่ายกันบริโภคอย่างอิ่มหนำสำราญ

ผู้ที่ได้รับแจกอาหารเป็นอันดับแรกก็คือคนหนุ่มวัยฉกรรจ์ซึ่งเป็นนักรบของเผ่า ถัดมาก็คนชราและสตรี

ส่วนเด็กเล็กต้องคอยแย่งอาหารส่วนที่เหลือ (O_O)

ในช่วงฤดูหนาว ม้าและวัวตัวเมียผอมให้ปริมาณน้ำนมน้อย

นมจะถูกนำไปเก็บไว้ในรูป คูมิสส์ หรือ นมเปรี้ยว ซึ่งบรรจุไว้ในถุงหนัง

รสชาติคล้ายส่าเหล้าทำให้มึนเมาบ้างเล็กน้อย แต่ช่วยเสริมกำลังได้ดีมาก

ชาวมองโกลเป็นนักขี่ม้าที่ชำนาญ ศาสนาที่นับถือของพวกเขา คือท้องฟ้าที่ให้แสงสว่าง

แม่น้ำที่ไว้เลี้ยงสัตว์ ภูเขาที่ให้ที่หลบภัย

นอกจากนี้ ชาวมองโกลไม่ค่อยอยู่เป็นหลักแหล่ง แต่จะร่อนเร่พเนจรใช้ชีวิตส่วนใหญ่บนหลังอานม้า

ตระเวนหาทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์ในดินแดนต่างๆ

ทำให้กระทบกระทั่งบาดหมางกับชนเผ่าอื่นจนกระทั่งต้องรบกัน

ด้วยเหตุนี้สงครามจึงกลายเป็นส่วนหนึ่งของวิถีชีวิตชาวมองโกลตลอดมา

ฟังกันสั้นๆ แค่นี้ เราก็รู้จักพวกเขามากขึ้นแล้ว จริงไหม

อตินเอง

ขอบคุณข้อมูลจาก http://th.wikipedia.org/